ایتارو شیندو

Shindo, Eitaro

بازیگر (1899، فوکوئوما- ژاپن؛ 1977)

با نام تاتسوگورو شیندو به دنیا آمد. کارش را روی صحنه آغاز کرد. در سال های میانی دهه ی 1930 با ایفای نقش در دو فیلم کنجی میزوگوچی (مرثیه اوساکا و خواهران گیون) به شهرت رسید. خیلی زود در زمره ی بازیگران مورد علاقه ی میزوگوچی قرار گرفت. در مجموعه ای از فیلم های پس از جنگ جهانی دوم استاد ظاهر شد. به یاد ماندنی ترین این نقش ها «سانشوی مباشر»، در فیلمی با همین نام، شوهر در چیکاماتسو مونوگاتاری و صاحب بی رحم خانه ی بدنام در خیابن شرمساری بودند. اگر چه با فیلم سازان دیگری (از جمله کوزابور یوشیمورا و تینوسوکه کینوکاسا) نیز هم کاری های موفقیت آمیزی داشت اما به عنوان بازیگر ممتاز آثار میزوگوچی شناخته می شود. پس از مرگ میزوگوچی در تعداد بسیاری از نقش های «خبیث» فیلم های کارگردانان گوناگون بازی کرد. همسرش، یوشی هاماچی (از 1943 تا زمان مرگش در 1971) و دخترش، آکیکو اومی، نیز بازیگر بودند.            

از فیلم ها:

1936- مرثیه ی اوساکا (میزوگوچی)، خواهران گیون (میوزگوچی)؛ 1940- سوگند در صحرا (واتانایه)؛ 1941- نبرد کاوانا کاجیما (کینوگاسا)؛ 1942- جنگ دریایی از هاوایی تا مالایا (یاماموتو)؛ 1946- ارباب یک شبه (کینوگاسا)غ 1947- بازیگر زن (کینوگاسا)؛ 1948- فرشته ی مست (کوروساوا)؛ 1951- داستان گنجی (یوشیمورا)، خانم موساشینو (میوزگوچی)، دوشیزه اوبو (میوزگوچی)؛ 1952- زندگی اوهارو (میزوگوچی)، دوشیزه اویو (میزوگوچی)، جیرو کیچی گوشی (ایتو)؛ 1953- موسیقی جشن گیون (میزوگوچی)؛ 1954- چیکاماتسو مونوگاتاری (میزوکوچی)، سانشوی مباشر (میزوگوچی)، زن شایعه (میزوگوچی)؛ 1955- شین هیکه مونوگاتاری (میزوگوچی)، شاه بانو یانگ که وئی فئی (میزوگوچی)؛ 1956- خیابان شرمساری (میزوگوچی)؛ 1961- توطئه گر (ایتو)؛ 1962- بدن (ناروساوا).