واسیلی شوکشین

Shukshin. Vasily

بازیگر (1929، ایتروسکیِ سیبری- روسیه؛ 1974)

با نام واسیلی مارکوویچ شوکشین به دنیا آمد. تحصیلاتش را در انستیتوی سنمای مسکو، زیر نظر میخاییل روم، در سال 1961 به پایان برد. پیش از این مدتی (1944-1948) در مزارع اشتراکی کار می کرد و در نیروی دریایی (1949-1953) خدمت کرد. در دهه ی 1950 به انتشار داستان هایی درباره ی زندگی در سیبری در مجله ی نووی میر پرداخت و نخستین کتابش را در 1963 به چاپ رسید. در 1959 به عنوان بازیگر وارد سینما شد و یک سال بعد نخستین فیلمش را کارگردانی کرد. همسرش، لیدیا فدوسه یه وا (از 1966) نیز بازیگر بود. در اوج شهرت، بر اثر سکته ی قلبی درگذشت.

شوکشین یکی از اصیل ترین استعدادهای سینمایی روسیه پس از جنگ جهانی دوم، هم در عرصه ی داستان نویسی و هم در سینما، بود و زندگی «روستاییان روسی» را همان گونه که واقعاً بودند، نه به صورت نسخه ی رسمی و مصنوعی اش ارائه می داد. او مصمم بود فرهنگ عامه را که باعث از بین رفتن واقعیت زندگی روستاییان شده بود، کنار بزند و زندگی شان را به صورتی که سریعاً دست خوش تغییر است، ببیند.

از فیلم ها (به عنوان بازیگر):

1959- دو فئودور (کولشوف)، اسکادران طلایی (تورین)؛ 1960- گزارش از لبیاژه (+ ک.)، یک داستان ساده (اگوروف)؛ 1962- هنگامی که درخت ها بلند بودند (کولیژانوف)، آلنکا (بارنت)، میشکا، سرگا و من (پویدونوتسف)، سفر کاری (اگوروف)؛ 1963- ما، دو مرد (لیسنکو)؛ 1964- یک جوان بود (فقط ک.)؛ 1965- چه طور است، دریا؟ (بوچاروف)؛ 1967- روزنامه نگار (گراسیموف)؛ 1968- سه روز ویکتور چرنیشف (اوسپیان)؛ 1969- صحبت میان مردان (شاتروف)، مردم عجیب (فقط ک.)؛ 1970- آزادی (اوزروف)؛ 1972- کنار دریاچه (گراسیموف)؛ 1973- بی خیال (+ ک.)، لطفاً یک کلمه بگو (پانفیلوف)، اگر می خواهی خوشبخت باشی (گوینکو)؛ 1975- آنان برای میهن خود جنگیدیند (بوندار چوک).