ران سیلور

Silver, Ron

بازیگر (1946، نیویورک- امریکا)

از پدر و مادری مهاجر به دنیا آمد. در منهتن بزرگ شد و تحصیلاتش را دانشگاه بوفالو و سپس دانشگاه سینت جان و نیز کالج فرهنگ چی در تایوان با مدرک فوق لیساس در رشته ی تاریخ چین، به پایان برد. پس از بازگشت به نیویورک، به آموزش بازیگری تآتر در استودیوی هربرت برگوف و اکتورز استودیو پرداخت. در سال 1971 برای نخستین بار روی صحنه رفت و پنج سال بعد، با ایفای نقش در تونل ویزیون به سینما راه یافت. برای بازی در خیش را سریع تر کن (1988)، کار دیوید مامت، در برودوی برنده ی جایزه ی تونی شد و به خاطر ایفای نقش یک وکیل مدافع در بخت برگشتگی بسیار مورد ستایش قرار گرفت. در کنار این ها، یکی از بازیگران فعال تلویزیون بود که با مجموعه ی رودا (1974-1978) به شهرت رسید. از فعالان عرصه ی سیاست نیز به شمار می آید و از حامیان و طرفداران گروه های آزادی خواه و سازمان های حمایت از محیط زیست و ضد سلاح های هسته ای است.

سیلور پرسونای یک نیویورکی اصیل را دارد: رزنگ، خودنما، عصبی و آماده رویایی با خطر. اغلب در نقش های دوم ظاهر شده و قدمی به سوی ستاره شدن برنداشته است. با این حال از 1989 و با دشمنانش: داستانی عاشقانه جهشی قابل توجه پیدا کرد. پس از این فیلم، در بخت برگشتگی با ستایش منتقدان روبه رو شد و در برخی فیلم ها، از جمله فولاد آبی رنگ، به نقش اصلی دست یافت.                     

از فیلم ها:

1976- تونل ویزیون (ایزراییل و سوییرنوف)؛ 1977- نیمه- خشن (ریچی)؛ 1982- بهترین دوستان (جویسن)، خشم خاموش (م. میلر)؛ 1983- سیلک وود (م. نیکولز)؛ 1984- خدایا! لعنتی (پ. بوگارت)، جواهر دوستی (زمکیس)، اهل خداحافظی (گاردنر)؛ 1989- دشمنان: داستانی عاشقانه (مازورسکی)؛ 1990- بخت برگشتگی (شرودر)، فولاد آبی رنگ (بیگلو)؛ 1992- آقای شنبه شب (کریستال)؛ 1993- غافلگیری (ج. مورفی)؛ 1994- پلیس زمان (هایمز)؛ 1995- کیسینجر و نیکسن (دانیل پتری)؛ 1996- دختر شماره ی شش (ا. لی)؛ 1998- کلاغ سفید (ا. استیونز)، سیاه و سفید (زلستر)؛ 2000- تراژدی امریکایی (شیلر).