آرتور کندی
Kennedy, Arthur
بازیگر (1914، وُستر ماساچوستس - امریکا؛ 1990)
با نام جان آرتور کندی به دنیا آمد. تحصیلاتش را در آکادمی وُستر به پایان برد و بازیگری را در انستیتوی کارنگی در پیتسبرگ آموخت. از سال 1931 روی صحنه می رفت. در 1937 با نمایش ریچارد سوم، هم راه گروه ماریس اوانز، وارد برودوی شد. در 1940 جیمز کاگنی کمک کرد تا وارد سینما شود. نخستین فیلمش را در همین سال، کنار کاگنی، بازی کرد و به خدمت برادران وارنر درآمد. از سال 1943 تا 1945 (طی جنگ جهانی دوم) به خدمت در نیروی هوایی مشغول بود. در 1947 با نمایش های همه ی پسران من و مرگ یک فروشنده، هر دو نوشته ی آرتور میلر، به شهرت رسید (دومی برایش جایزه ی تونی را نیز به ارمغان آورد). در 1954 به تلویزیون راه یافت. در 1961 نقش لارنس اولیویر در نمایش بکت در برودوی به او واگذار شد. از سال های میانی دهه ی 1960 رو به نزول گذاشت و اغلب در نقش های دوم بی اهمیت ظاهر می شد. به خاطر ایفای نقش اول پیروزی درخشان جایزه ی منتقدان فیلم نیویورک را به دست آورد. همسرش، مری چفی (از 1938) و دخترش لوری کندی، نیز بازیگر بودند.
کندی مثل اغلب بازیگران نقش های دوم دهه ی 1950 پس زمینه ی تآتری قوی داشت و بازیگر تثبیت شده ی صحنه ی تآترهای نیویورک به شمار می آمد. اما در سینما به جز ایفای چند نقش در فیلم های کارگردانان بزرگی مثل جان فورد، نیکلاس ری و آنتونی مان نتوانست شهرتی کسب کند و ستاره شود. به رغم آن که پنج بار کاندیدای دریافت اسکار بود (برای قهرمان، پیروزی درخشان، محاکمه، پیتن پلیس و بعضی ها دوان دوان آمدند)، هرگز برنده ی این جایزه نشد. نقطه ی اوج دوران کاری اش در فیلم های وسترن بود که هنوز نمودی جدی دارد؛ از جمله مردی موذی و مکار در مردی از لارامی. از دهه ی 1960، جز در دو فیلم خزان شاین و کوسه، دیگر فرصت نیافت تا با کارگردانان معتبر کار کند. خیلی زود مثل اغلب بازیگران متخصص نقش های دوم به تلویزیون رفت و در آن جا محبوبیتی کسب کرد. در دهه ی 1970 در یک رشته فیلم های اروپایی بی ارزش بازی کرد و طی دهه ی 1980 به دلیل رنج از سرطان حنجره و ناراحتی چشمی، عملاً غیرفعال شد. تا این که بر اثر ابتلا به تومور مغزی درگذشت.
از فیلم ها:
1940 - شهری برای فتح (لیتواک)، گذرگاه سانتافه (کورتیز)؛ 1941 - آنان چکمه به پا مردند (والش)، سی یرای مرتفع (والش)، مردان خبیث میزوری (انرایت)؛ 1942 - سفر پُرالتهاب (والش)؛ 1943 - نیروی هوایی (هاکس)؛ 1946 - سرسپردگی (برنهارت)؛ 1947 - مکافات عمل (کازان)، شاین (والش)؛ 1949 - قهرمان (رابسن)، تپه های متحرک (ج. استرجس)؛ 1950 - باغ وحش شیشه یی (راپر)؛ 1951 - پیروزی درخشان (رابسن)؛ 1952 - مردان جسور (ن. ری)، خم رودخانه (آ. مان)، کوهستان سرخ (دیترله)، مزرعه ی بدنام (ف. لانگ)، دختر سفیدپوش (ج. استرجس)؛ 1955 - محاکمه (رابسن)، ساعات پُرالتهاب (وایلر)، مردی از لارامی (آ. مان)؛ 1956 - سال های دشوار (ماته)؛ 1957 - پیتن پلیس (رابسن)؛ 1958 - غروب خدایان (پونی)؛ 1959 - مکانی تابستانی (دیوز)، بعضی ها دوان دوان آمدند (مینه لی)؛ 1960 - المر گنتری (ر. بروکس)؛ 1961 - کلود اینگلیش (گ. داگلاس)، بارباراس (ر. فلایشر)؛ 1962 - ماجراهای مرد جوان (ریت)، لارنس عربستان (د. لین)؛ 1964 - ایتالیایی ها مردم شجاعی هستند (د سانتیس)، خزان شاین (ج. فورد)؛ 1966 - سفر شگفت انگیز (ر. فلایشر)، نوادا اسمیت (هاتاوی)، بچه ی دوشنبه (توره نیلسون)؛ 1968 - نبرد آنزیو (دمیتریک)، روز سلاح شوم (ج. تورپ)؛ 1969 - سلام قهرمان! (د. میلر)؛ 1970 - کوسه! (فولر)؛ 1973 - ریکو (د میکلی)؛ 1974 - ضد مسیح (د مارتینو)؛ 1976 - رُم سراپا مسلح (لنتسی)؛ 1977 - نگهبان (وینر)، گردباد (کاردونا جونیر)؛ 1979 - انسان نما (لادو)؛ 1989 - نشانه های زندگی (کولز).
