رانلد کولمن

Colman, Ronald

بازیگر (1891، ریچموند - انگلستان؛ 1958)

در شانزده سالگی یتیم شد. کارش را به عنوان پادو در «کمپانی کشتی بخار انگلیسی» آغاز کرد و پنج سال در این شغل باقی ماند، ضمن این که طی این مدت در نمایش های آماتوری به طور تفریحی کار می کرد. در سال 1916 به تآتر روی آورد. در برخی فیلم های کوتاه انگلیسی نقش های کوچک بازی می کرد و در 1918 وارد عرصه ی فیلم های بلند سینمایی شد. در 1920 به امریکا مهاجرت کرد و یکی دو سالی کارش نگرفت. نقطه ی عطف کارنامه اش در 1923 پیش آمد، زمانی که لیلیان گیش بازی او را در یک نمایش نامه دید و او را به عنوان بازیگر نقش مقابل خود در خواهر سفید برگزید. از آن پس آرام آرام به یکی از محبوب ترین ستارگان رُمانتیک هالیوود بدل شد و از معدود چهرهای سینمایی بود که هم در دوره ی صامت و هم در ناطق موقعیت مستحکم خود را حفظ کرد. مودب، شریف و ملایم، تجسم بخش قهرمان نجیب زاده ی آریستوکرات و عاشق پیشه ای بود که ورود صدا به سینما باعث از رونق افتادنش نشد. اوج دوره ی صامت کار او ایفای نقش «مایکل» در بو ژست و بازی در یک رشته درام های رُمانتیک، هم راه با ویلما بانکی، بود. صدای مطبوع و پُرمایه او با ظهور ناطق برایش امتیازی اضافی به شمار آمد. میان برجسته ترین بازی هایش در فیلم های ناطق، می توان آرو اسمیت، داستان دو شهر، افق گم شده و اگر شاه بودم را نام برد. به خاطر بولداگ دراموند و محکوم (هر دو محصول 1929) و محصول تصادفی (1942) کاندیدای دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش اول بود، اما این جایزه را نزدیک اواخر دوره ی کاری اش به خاطر نقش دوگانه ی زندگی مضاعف، در نقش بازیگری که «اتللو» را هم روی صحنه و هم خارج از آن بازی می کند، به دست آورد. دو بار ازدواج کرد: با ویکتوریا ماد بازیگر (1918-1935) و بنیتا هیوم بازیگر (از 1938). دخترش، جولیت بنیتا کولمن سرگذشت نامه اش را در کتابی به نام رانلد کولمن - یک شخص بسیار خلوت گزین (1975) نوشته است.

صدا اصلاً مشکلی برای کولمن به بار نیاورد. در واقع هرگاه حرف می زد خود را فرهیخته تر نشان می داد. اعتبار او با ظهور ناطق افزایش یافت. در حالی که چهل سال داشت، سبیل، رفتار و آداب و روحیه ی انگلیسی، او را به عنوان یک چهره ی رمانتیک بالغ تثبیت می کرد. چندان جوینده ی چالش های بازیگری نبود ولی دریافته بود که بازی ظریف و مداوم چقدر می تواند جذاب باشد و می کوشید ظاهر خود را به همان صورتی که هست حفظ کند. به اندازه ی دیگر ستارگان کار نمی کرد و اغلب در مورد پذیرش نقش هایش تأمل می کرد. همین هم به وجهه و تشخص او افزود. نقش های او به گونه ای ایده آل با استعداش هم آهنگی داشتند. در 1933 ساموئل گلدوین را ترک گفت و آزادانه با کمپانی های مختلف به کار پرداخت. نقش «سیدنی کارتن» الکلی را در داستان دو شهر بسیار خوب از کار درآورد و سپس در دو تا از به یادماندنی ترین نقش هایش ظاهر شد: در کلمبیا در افق گم شده و برای دیوید آلیور سلزنیک در زندانی زندا. در نقش یک نقاش در نوری که خاموش شد به طرز غیرمعمولی تأثیرگذار بود و سپس مقابل گریر گارسن در محصول تصادفی وارد حیطه ی احساساتی گری شد. پس از قسمت کم کارتر شد و به وضوح میان سالی را نشان می داد، به ویژه در جرج اپلی فقید و زندگی مضاعف، که در این دومی نقش بازیگری را داشت که زیاده از حد به درون نقش «اتللو» می رود. آخرین نقش مهم و درخشان او در شامپانی برای سزار بود.

از فیلم ها:

1919 - زحمت کشان (واتس)، شِبا (هپوورث)؛ 1920 - آنای ماجراجو (هپوورث)، عنکبوت سیاه (هامفری)؛ 1921 - دست بندها یا بوسه ها (آرچینباد)؛ 1923 - شهر ابدی (فیتس موریس)، خواهر سفید (ه. کینگ)؛ 1924 - زنگار (فیتس موریس)؛ 1925 - خواهر او از پاریس (س. فرانکلین)، یک دزد در بهشت (فیتس موریس)، بادبزن خانم ویندرمیر (لوبیچ)، رومولا (ه. کینگ)، فرشته ی تیره (فیتس موریس)؛ 1926 - بوژست (برنن)، کی کی (ک. براون)، استلا دالاس (ه. کینگ)، بردن باربارا وورث (ه. کینگ)؛ 1927 - شب عشق (فیتس موریس)، شعله ی سحرآمیز (ه. کینگ)؛ 1928 - دو عاشق (نیبلو)؛ 1929 - رهایی (برنن)، بولداگ دراموند (ف. ر. جونز)، محکوم (راگلز)؛ 1930 - عواقب وخیم (فیتس موریس)؛ 1931 - آرواسمیت (ج. فورد)، باغ شرارت آمیز (فیتس موریس)؛ 1932 - ساینارا (ک. ویدور)؛ 1933 - تظاهرکننده (والاس)؛ 1934 - بولداگ دراموند ضربه ی متقابل می زند (دل روت)؛ 1935 - کلایو از هند (بولسلاوسکی)، داستان دو شهر (کانوی)؛ 1936 - زیر دو پرچم (لوید)؛ 1937 - زندانی زندا (کرامول)، افق گم شده (کاپرا)؛ 1938 - اگر شاه بودم (لوید)؛ 1939 - نوری که خاموش شد (ولمن)؛ 1940 - شریک های خوش اقبال (مایلستون)؛ 1941 - زندگی من با کارولاین (مایلستون)؛ 1942 - شایعه در شهر (استیونز)، محصول تصادفی (لروی)؛ 1943 - قسمت (دیترله)؛ 1947 - جرج اپلی فقید (منکه ویتس)، زندگی مضاعف (کیوکر)؛ 1949 - شامپانی برای سزار (وورف)؛ 1956 - دور دنیا در هشتاد روز (م. آندرسن).