لو (ییس) گاست جونیر

Gossett, Lou(iss), Jr

بازیگر (1936، بروکلینِ نیویورک - امریکا)

پدرش باربر و مادرش پیش خدمت بودند. در دبیرستان پس از این که آسیب دیدگی پایش او را از ادامه ی ورزش مورد علاقه اش، بسکتبال، محروم کرد به بازیگری روی آورد. در هفده سالگی برای نخستین بار در برودوی روی صحنه رفت. پس از مدتی فعالیت هم زمان در زمینه ی ورزش و بازیگری، سرانجام دومی را ترجیح داد. در سال های بعد در نمایش های تلویزیونی، نمایش ها و فیلم های متعددی ظاهر شد و توجه چندانی جلب نکرد تا این که در 1977 به خاطر نقش آفرینی اش در مجموعه ی تلویزیونی ریشه ها برنده ی جایزه ی امی شد. هم چنین در نقش رئیس جمهور مصر در یک مجموعه ی دیگر، سادات (1983)، هم موفق بود. اما نقشی که او را بیش از همه با آن می شناسند، نقش گروهبان آموزش دهنده ی خشن فیلم یک افسر و یک آقا بود. در فعالیت های علیه مواد مخدر شرکت داشته است و در سال 1990 در ویدئو کلیپی به نام به خود بیا ظاهر شد که به تبلیغ ترک مواد مخدر،الکل و سیگار برای نوجوانان می پرداخت.

طی دهه ی 1950 گاست به طور مرتب روی صحنه و در تلویزیون ظاهر می شد. نخستین فیلمش، انگور خشکیده ای در آفتاب تکرار نقش کوچک صحنه ای اش در نمایش اصلی و پشتیبان نقش سیدنی پواتیه بود. پس از نُه سال کار تلویزیونی در دومین فیلمش، صاحب خانه، مردی متأهل بود که هنگام حمله با تبر به محبوب همسرش دچار اختلال روانی می شود. با یک بازی کاملاً جذاب در نقش مقابل جیمز گارنر در کمدی پس از جنگ داخلی، فریب کاری، و حضوری قابل اعتنا در یک رشته فیلم های دیگر بر اعتبار خود افزود. هرچند باز تلویزیون و نقش «فیدلر»، برده ی پیر مجموعه ی ریشه ها بود که موقعیت انتقادی اش را تثبیت کرد. با این حال اقبال او در این نقش فوراً باعث رونق کارش نشد. با نقش پیروزمندانه اش در یک افسر و یک آقا برنده ی اسکار بهترین بازیگر نقش دوم شد و جالب این که در اصل قرار نبود یک سیاه پوست این نقش را بازی کند.

گاست که شیوه ی بازیگری اش ترکیبی متعادل از فریبندگی و شدت عمل است با این فیلم از محاق گم نامی به در آمد و قابلیت های خود را به کرسی نشاند. هرچند فیلم های بعدی عموماً در حدی نبودند که بتوانند به پیش رفت او کمک چندانی کنند.

از فیلم ها:

1961 - انگور خشکیده ای در آفتاب (دانیل پتری)؛ 1970 - صاحب خانه (اشبی)، لیوی آخرین (بورمن)؛ 1971 - فریب کاری (بوگارت)؛ 1972 - سفرهایی با عمه ام (کیوکر)؛ 1974 - سحرگاه سفید (ف. کافمن)، پلیس خندان (رُزِنبرگ)؛ 1977 - ژرفنا (یتس)، هم سرایان (آلدریچ)؛ 1978 - کشتن یک پلیس (گ. نلسن)، روزی که رفتم تمام شب باران بارید (گِسنر)؛ 1982 - یک افسر و یک آقا (هکفورد)؛ 1983 - آرواره ها: سه بُعدی (الوز)؛ 1984 - یابنده دارنده است (ر. لستر)؛ 1985 - دشمن من (پترسن)؛ 1986 - عقاب آهنین (فیوری)، آتش باز (لی تامپسن)؛ 1987 - مدیر مدرسه (کِین)؛ 1988 - عقاب آهنین 2(فیوری)؛ 1990 - مجازات کننده (گُلدبلات)؛ 1991 - سربازان بازیچه (دانیل پتری)؛ 1992 - نگهبان شهر (ب. رات)، تک خال ها: عقاب آهنین 3 (ج. گلن)؛ 1995 - نفرین طبقه ی گرسنه (مکلاری)؛ 1997 - افسانه ی مومیایی (اوبرو)؛ 1999 - راهزن (واکسمن)؛ 2000 - دکتر لوسیل (میهالکا).