لیو گن

Genn, Leo

بازیگر (1905، لندن - انگلستان ؛ 1978)

پدرش تاجری ثروتمند بود. تحصیلاتش را در رشته ی حقوق دانشگاه کمبریج به پایان برد. زمانی که نخستین بار در سال 1930 به روی صحنه رفت، به عنوان وکیل مشغول به کار بود. در 1935 با ایفای نقش در آقای جاویدان به سینما راه یافت و علاوه بر آن که به کار وکالت می پرداخت، به کار بازیگری در تآتر و فیلم های سینمایی هم ادامه می داد. در 1939، در برودوی روی صحنه رفت و فعالیت های حقوقی را کنار گذاشت. طی جنگ جهانی دوم به خدمت ارتش درآمد و توانست به درجه ی سرهنگ دومی ارتقا پیدا کند؛ تا این که در 1945 به دریافت نشان نیز نائل آمد. در مدت خدمت در ارتش، اجازه یافت تا در چند فیلم بازی کند و با پایان جنگ به واحد تحقیق جنایت های جنگی در بلسن ملحق شد و در جریان محاکمات آن، معاون دادستان بود. دوران فعالیت های بازیگری او با ایفای نقش سرکرده ی نظامیان فرانسه در هنری پنجم رو به شکوفایی گذاشت. بازی دقیق او در ترسیم طنزگونه ی این شخصیت گرچه کوتاه بود، اما از جمله نقش های ماندگار شد و در نتیحه به دعوت از او برای رفتن به ایالات متحد و ارائه ی یکی از موفق ترین بازی هایش در اجرای سال 1946 از نمایش قسمت دیگر جنگل در برودوی منجر شد. از آن پس، به بازی در تآتر و سینمای ایالات متحد و اروپا ادامه داد و در تولیدات مشترک به ایفای نقش پرداخت. عمدتاً در نقش های دوم شخصیت های هوشمند و خوش طینت بازی می کرد. برای کجا می روی؟ کاندیدای دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش دوم بود.

از فیلم ها:

1935 - آقای جاویدان (و. ر. نیومن)؛ 1937 - خبرچین (ج. ریموند)؛ 1938 - طبل (ز. کوردا)؛ 1944 - راه پیش رو (ک. رید)؛ 1945 - هنری پنجم (اولیویر)؛ 1947 - سوگواری برازنده ی الکتراست (د. نیکولز)؛ 1948 - دارالمجانین (لیتواک)؛ 1950 - داستان مینیور (نگولسکو)، کجا می روی؟ (لروی)؛ 1951 - جعبه ی سحرآمیز (ج. بولتینگ)؛ 1952 - ماجرای پلیموت (ک. براون)؛ 1953 - بره ی سرخ (ت. یانگ)؛ 1954 - شال گردن سبز (اوفرال)؛ 1955 - عاشق خانم چاترلی (م. آلگره)؛ 1956 - موبی دیک (هیوستن)؛ 1957 - من متهم می کنم (خ. فرر)؛ 1962 - طولانی ترین روز (آناکین و....)؛ 1963 - 55 روز در پکن (ن. ری)؛ 1965 - ده سرخ پوست کوچولو (ج. پولاک)؛ 1972 - شب هیولای خون (فرانکو)؛ 1973 - مرد خاموش (پینوتو)؛ 1975 - شهید (ا. فورد).