ژان پی یر لئو
Leaud, Jean Pierre
بازیگر (1944، پاریس - فرانسه)
پدرش، پی یر لئو فیلم نامه نویس و مادرش، ژاکلین پی یرو بازیگر تآتر و سینما بود. نخستین بار در سال 1959 به عنوان بازیگر نوجوان، در نقش «آنتوان دوانل» در چهارصد ضربه، وارد سینما شد. سپس در تعداد دیگری از فیلم های فرانسوا تروفو بازی کرد و در چند فیلم او و ژان لوک گدار دستیارش بود. در 1967 کارش در تآتر را در جشنواره ی آوینیون آغاز کرد. در 1966 برای مذکر - مونث جایزه ی بهترین بازیگر جشنواره ی برلین را برد.
لئو بیش تر به خاطر هم کاری طولانی اش با تروفو شناخته شده است. او پس از چهارصد ضربه، طی بیست سال در چند فیلم دیگر تروفو، باز هم در نقش «آنتوان دوانل»، بازی کرد که مراحل رشد او را از نوجوانی تا بزرگ سالی نشان می داد و در واقع نمایان گر مراحل زندگی خود تروفو بود (از جمله: عشق در بیست سالگی، عشق گریزیان و ...). در واقع شخصیت «دوانل» بررسی زندگی بیرونی و خصوصی کارگردان بود و لئو «دگرمن» او به شمار می آمد. تروفو در چهارصد ضربه دوران کودکی ناخوش آیند خود را به نمایش درآورد و لئو به خوبی طنز و تلخی این دوره را نشان داد. فیم های بعدی او لحن سبک تری از تجربه و آشنایی «آنتوان» با عشق، ازدواج، پدر شدن و سرانجام طلاق را نشان می دهد، و نقش آفرینی های لئو ترکیب مناسبی از طنز، شور و هیجان و رمانتیسیسم ناامیدانه به وجود می آورد. ویژگی هایی که لئو از خلال شخصیت «آنتوان دوانل» نشان داد در بسیاری از کارهای دیگرش نیز دیده می شود. بازیگر جوان «عشق زده ی» شب امریکایی را همان قدر می توان خود «آنتوان» دانست که قهرمان دو دختر انگلیسی و قاره ی اروپا از نظر سادگی و رُمانتیک بودن با «آنتوان» هم خوانی دارد. به طور کلی طیف بازیگری لئو محدود است و بازی او در نقش شخصیت خاصی مؤثرتر است. تصور او در نقش های متنوعی که مثلاً رابرت دنیرو یا ژرار دوپاردیو بازی می کنند غیرممکن است. او بیش تر متخصص برجسته کردن ویژگی های شخصیت هایی است که نقش آنان را بازی می کند. بازی او در نقش «آنتوان دوانل در فیلم های تروفو اتفاق خوش آیندی برای هر دوی آنان بود؛ تروفو شخصیت مطلوبش را برای آثار خودسرگذشت نامه ای خود یافت و لئو با نقشی بسیار مناسب استعدادش، معرفی و مطرح شد. کار لئو با کارگردانان دیگری مثل گدار، برناردو برتولوچی و پی یر پائولو پازولینی هم نمایان گر همان شیوه ها و سبک های آشنای او است. لئو در آثار اجتماعی - سیاسی گزارش گونه ای مثل مذکر - مؤنث و تعطیلی آخرهفته طنز شیطنت آمیزی را ارائه می دهد و در همه ی این نقش ها مُهر خاص شخصیت پُرشور و ساده ی او دیده می شود.
از فیلم ها:
1959 - چهارصد ضربه (تروفو)؛ 1960 - وصیت نامه ی اورفه (کوکتو)؛ 1962 - عشق در بیست سالگی (تروفو)؛ 1964 - ماتاهاری، مأمور ه - 21 (ریشار)؛ 1965 - پی یروی دیوانه (گدار)؛ 1966 - مذکر - مونث (گدار)، ساخت امریکا (گدار)؛ 1967 - آغاز (اسکولیموفسکی)، چینی (گدار)، تعطیلی آخرهفته (گدار)؛ 1968 - گفت و گو (اسکولیموفسکی)، دانش شادمانه (گدار)؛ 1969 - خودکدانی (پازولینی)؛ 1971 - دو دختر انگلیسی و قاره ی اروپا (تروفو)؛ 1972 - آخرین تانگو در پاریس (برتولوچی)؛ 1973 - شب امریکایی (تروفو)، ماجرای بیلی لو کید (موله)؛ 1974 - اوت1: شبح (ریوِت)؛ 1979 - عشق گریزان (تروفو)؛ 1985 - کارآگاه (گدار)؛ 1986 - عظمت و انحطاط یک تجارت کوچک سینما (گدار)؛ 1988 - 36 دخترک (بری یا)؛ 1989 - زن پوشالی (شیفمان)؛ 1990 - من یک قاتل حرفه ای استخدام کردم (آ. کوریسماکی)، زندگی کولی وار (آ. کوریسماکی)؛ 1995 - خاطرات یک فریب کار (دوبرو)، کسی مرا دوست ندارد (ورنو)؛ 1996 - مرد من (بلیه)، ایرما وپ (آسایا)، برای خنده (بلوو)؛ 1998 - الیزابت (ش. کاپور)، بی گناه (ناتسیس)؛ 2000 - ماجرای مارکورل (لو پرون).
