نينو مانفردي

Manfredi, Nino                                      

بازيگر (1912، کاسترو دئي وُلشي - ايتاليا؛ 2004)

با نام نينو ساتورنينو به دنيا آمد. ابتدا در رشته ي حقوق تحصيل کرد و سپس دوره هاي آکادمي هنرهاي دراماتيک رم را در 1947 به پايان برد. کارش را با راديو و تآتر آغاز کرد. به عنوان دوبلور وارد سينما شد و براي نخستين بار در 1949 جلوي دوربين رفت. در طي بيش از چهار دهه در نقش هاي اول و دوم کمدي يا درام تعداد بسياري از فيلم هاي ايتاليايي ظاهر شده، اما هيچ گاه در زمره ي ستارگان درنيامده است. از اوايل دهه ي 1970 کارگرداني نيز مي کند و با نخستين فيلم بلندش، قدرداني، در جشنواره ي کن برنده ي جايزه شد. در 1973 با ايفاي نقش در نان و شکلات به شهرت بين المللي رسيد و بعدها، اضافه بر بازي، در نوشنتن فيلم نامه ي دنباله ي آن، کافه اکسپرس، نيز هم کاري داشت.

از فيلم ها: 1955 - عشاق (بولونيني)؛ 1956 - مرد مجرد (پيتر آنجلي)، توتو، پپينو و زن شرير (ماستروچينکوئه)؛ 1957 - سوزاناي آشفته حال (استنو)، زن ها سه بار (استنو)، کمپينگ (زفيرلي)؛ 1958 - نگهبان، دزد و مستخدمه (استنو)، ونيز، ماه، و تو (ريزي)؛ 1959 - ضربه ي جسورانه ي افراد ناشناس هميشگي (ن. لوي)؛ 1960 - جنايت (کامريني)؛ 1961 - قضاوت عمومي (دسيکا)، پليس سوار (ليتزاني)، اسب ببر (کومنچيني)؛ 1962 - اروتيکا (اپيزود ماجراي يک سرباز) (+ ک. ، هف)، سال هاي خروشان (زامپا)؛ 1964 - گاوچران (ريزي)، زن معامله گر (روسي و...)، رسوايي (روسي)؛ 1965 - ساخت ايتاليا (ن. لوي)، يک روز تعيين کننده / عقده ها (ريزي)، عروسک ها (ريزي)، بياييد درباره ي مردم ها حرف بزنيم (ورتمولر)؛ 1966 - خيانت به سبک ايتاليايي (فستا کامپانيله)، عمليات سان جنارو (ريزي)، من، من، من... و ديگران (بلازتي)؛ 1967 - پدر خانواده (ن. لوي)، گل سرخي براي همه (روسي)؛ 1968 - اداره ي مخفي ايتاليا (کومنچيني)؛ 1969 -  جدل عمومي (زامپا)، روزولينو پاترنو - سرباز (ن. لوي)؛ 1971 - ماجراهاي پينوکيو (کومنچيني)، ميان معجزه ها (+ ک. ، هف)، رُم خوب (ليتزاني)؛ 1973 - نان و شکلات (بروزاتي)، همه ي ما اين قدر هم ديگر را دوست داشتيم (اسکولا)؛ 1976 - کثافت ها (اسکولا)؛ 1978 - لا ماتستا (کوربوچي)؛ 1980 - کافه اکسپرس (ن. لوي) (+ هف)؛ 1981 - - خانه ي اسپاگتي (پاراديزي)، سر يا صليب (ن. لوي)؛ 1983 - اين و آن (کوربوچي)؛ 1985 - انبارهاي بزرگ (کاستلانو و موچا)؛ 1987 - هلسينکي - ناپل تمام طول شب (م. کوريسماکي)؛ 1990 - آلبرتو اکسپرس (آ. جافي)؛ 1991 - نمايش بدون کلام (اسپوزيتو)؛ 1995 - هلندي پرنده (اشتلينگ)؛ 1999 - لاکاربونارا (ماني).