موارد بیشتر برای شما
Pitch Perfect (پیچ پرفکت)
فیلم «Pitch Perfect»، گروه بازیگران ناهماهنگش که «آنا کندریک/ Anna Kendrick »، «ریبل ویلسون/Rebel Wilson» و «اسکایلار آستین/Skylar Astin» را در رأس خود دارد، در کل یک نسخه ی جسورانه از مجموعه ی تلویزیونی هفتگی «خوشی» است که فضای آن به جای راهروهای دبیرستان در دانشکده می گذرد.
«جیسون مور/Jason Moore» که با نمایش «خیابان کیو/ Avenue Q» در برادوی جوایز جشنواره ی تئاتر تونی را درو کرده بود، این فیلم را با ریتمی سرزنده کارگردانی می کند که ما را وا می دارد با پاهایمان ضرب بگیریم. داستان فیلم از کتاب «میکی رپکین/ Mickey Rapkin» به نام «پیچ پرفکت: در جستجوی موفقیت در آ کاپلا (خوانش بدون ساز) دانشگاهی/ Pitch Perfect: The Quest for Collegiate A Cappella Glory» اقتباس شده و نویسنده ی فیلمنامه «کی کنون/Kay Cannon» (نویسنده ی فیلمنامه های «30 Rock» و «New Girl») حجم بالایی از شوخی های کمدی های موقعیت به سیر ماجرا وارد کرده است. با این حال...جموعه ی «خوشی» در سال 2009، و همچنین با فصل جدیدی که به تازگی از شبکه ی فاکس پخش می شود آنچنان با قدرت وارد فضای رسانه ای شد که مقایسه هایی که صورت می گیرند اجتناب ناپذیرند. «Pitch Perfect» به حد کافی دلپذیر و دلنشین است و شکی نیست که هماهنگ و یکدست پیش می رود، اما در بیشتر قطعات موزیکال ا، فیلم حالتی پیدا می کند که انگار در سایه ی مجموعه هایی قرار می گیرد که قصد دارند چند ژانر مختلف را در هم ترکیب کنند.استان بر همان چهارچوب اولیه ی مجموعه ی «خوشی» شکل می گیرد: مجموعه ای از افراد جمع گریز و عجیب و غریب، تصمیم می گیرند ریتم و نواخت عمر جوان رو به گذرشان را در رقابت های آوازخوانی گروهی به کار ببندند. آماده شدن برای مسابقه ی سالانه - جام دانشگاهی قهرمانی بین اللملی آ کاپلا/خوانندگی بدون ساز- اتفاقی ست که همه را در جنب و جوش نگه داشته است. این سفر و طی مسیر با چیزهای زیادی همراهی می شود: تعدادی آهنگ های ترکیبی و تلفیقیخودشان هم از این عدم توازن رنج می برند.
کای تازه وارد (آنا کندریک) به این جوّ اهل موسیقی وارد می شود. او همیشه به دنبال چیزهای مُد روز است و از حضور در دانشگاه باردن خوشحال نیست، اما به دلیل اینکه پدرش استاد دانشگاه است می تواند از خدمات آموزشی به صورت رایگان استفاده کند. تصور او از موسیقی قطعات تلفیقیِ-تجربی است که با کامپیوترش به وجود می آورد. او یک دوره ی انترنی در شبکه ی رادیویی دانشکده گذرانده است که به نوعی بهشت موسیقی آلترنیتو راک/ alt-rock محسوب می شود. گوشه ای از حالت ضد اجتماعی او به همین شکل نشان داده می شود که به ندرت پیش می آید او را بدون وجود هدفون هایش ببینیم (هم به دلیل کار روی موسیقی و هم حفظ حریم خصوصی). اما بالأخره به طریقی، بکا از جلسه ی آزمون گروه بلاز سر درمی آورد.
اما آنچه فیلم «Pitch Perfect» به آن تکیه کرده و به پشتوانه ی آن پیش می رود، توانایی کندریک برای به دست گرفتن صحنه هاست. شروع موفقیت آمیز او در سینما با فیلم «بالا در آسمان/Up in the Air» محصول 2009 بود که در آن مقابل بازیگر با ابهتی مانند «جورج کلونی/George Clooney» بازی کرد و به خاطر همین بازی نامزد جایزه ی اسکار هنرپیشه ی زن نقش مکمل شد. از آن موقع به بعد او مدام در نقش های مکمل ظاهر شده و همین امسال شش فیلم آماده ی نمایش دارد. در این فیلم او شخصیت بکا را خشن تر و قدرتمندتر از آنچه عادت به دیدن آن داریم، تصویر می کند و با وجودی که «Pitch Perfect» فیلم کامل و فوق العاده ای نیست، کندریک برای تک تک صحنه هایی که روی پرده دارد زحمت می کشد و به توقعات مخاطب پاسخ می دهد.
منبع: نقد فارسی
تبلیغات در راسخون
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
