تشویق و دیده شدن احساسی است که در عمده انسان ها وجود دارد، هر شخصی دوست دارد مورد تشویق و تحسین قرار بگیرد.
در جامعه ما هم افراد در هر صنف و جایگاهی این نیاز را در وجود خود دارند و به اشکال گوناگون مورد تشویق و تحسین قرار می گیرند، از دانش آموزی که تکالیف خود را به درستی انجام داده و نمره مثبت و لوح تقدیر می گیرد تا کارمندی که بر حسب وظیفه شناسی، پاداش و اضافه کاری می گیرد.
در امور روزمره، گاهی انجام دادن یک کمک کوچک که در پاسخش یک تشکر یا لبخند باشد هم نوعی تشویق و دلگرمی محسوب می شود. طبعاً یک جامعه تا زمانی که کارکردهایش را در مسیری منطقی و بهنجار انجام دهد، همه چیز خوب پیش می رود، اما زمانی که برخی از امور وارد حیطه افراط شده و از آن استاندارهای تعریف شده فاصله بگیرد، موجب اخلال در ساختارها شده و ارزش ها جای خود را به ضدارزش داده و هنجارها به ناهنجاری می انجامد.
امروزه بسیاری از افراد در مناصب و جایگاه های گوناگون مشغول انجام وظیفه و خدمتگزاری به مردم هستند، طبیعی است که این عملکرد آنان رابطه مستقیمی با امور مردم و در حوزه های رفاهی آنان داشته باشد و از طرفی قدردانی و سپاسگزاری آنان هم می تواند نشانه قدرشناسی و به چشم آمدن این خدمات باشد که می تواند به صورت شفاهی یا در مواردی هم به صورت مکتوب انجام گیرد.
اما رواج پدیده ای به نام "قدردانی و تشکر بنری" که افراد تلاش دارند با فریاد بلندتری مراتب قدردانی و تشکر خود را بیان کنند، تبدیل به معضلی اجتماعی و شهری شده است.
امروزه کمتر شهر یا محله ای وجود دارد که هنگام عبور از آنها، با حجم انبوهی از بنرهای ریز و درشت و در حوزه های گوناگون مواجه نشویم. خصوصاً تبریک انتصابات، قدردانی و تشکر از عملکرد، عضویت یک مدیر یا نماینده مجلس در یک کمیسیون، قبولی در دانشگاه، کسب مدال در مسابقات ورزشی محلی و در پاره ای از موارد اشاره به مواردی بسیار جزیی و پیش پا افتاده مثل حضور چند دقیقه ای یکی از اهالی محل در یک سکانس از یک سریال تلویزیونی و وقایعی که شاید خیلی نیازی به این حجم از تحسین آن هم با این شکل در خیابان های اصلی و اماکن عمومی نداشته باشند. خصوصاً قدردانی و تشکر از برخی مسوولان که فقط و فقط وظایف قانونی شان را انجام داده اند و اتفاقاً در صورت انجام ندادن این وظایف، ضرورت دارد که مورد انتقاد قرار گیرند.
درست است که در دین مبین اسلام، به سپاسگزاری و قدردانی از دیگران تأکید بسیاری شده است اما لازمه این سپاسگزاری، صرف هزینه های گزاف، خودنمایی، زشت کردن چهره شهر، کاهش دید عابران و رانندگان و مزاحمت برای مشاغل و کسبه نیست.
به هرحال این چنین 'جامعه ای بنر زده' که در آن ساختارها دگرگون شده و تمجید و تحسین و خودنمایی از حالت بهنجار، به ناهنجاری تبدیل شده، نیازمند تغییرات اساسی و تغییر نگرش ها در این خصوص است و باید این تفکر را تعدیل کرده و ضروری است مسوولان و متولیان امور شهری با پایبندی به اصول اخلاقی و حقوق شهروندی، از نصب این گونه بنر ها در فضاها و محیط های عمومی که بایستی در خدمت زیباسازی شهری و استفاده مثبت جهت انتقال پیام های مفید فرهنگی و اجتماعی باشد، جلوگیری کند.
از: حمید حیدرپناه، روزنامه نگار
منبع: روزنامه ایران، 1394/08/25
انتشار این مطلب به معنای تایید محتوای آن نیست.
/117/
