راسخون: باز هم سال نو شد و نگاه تمام رسانه های دنیا به سمت حرم مطهر رضوی و بیانات رهبر معظم انقلاب می رود. خیلی ها معتقدند که این صحبت و نام گذاری سال توسط ایشان در پیشرفت و تعالی کشور ایران و حتی کشور های مسلمان منطقه تاثیر گزار است. بعضی ها هم همیشه آیه یأس می خوانند و این برنامه ها و سخنرانی ها و نام گذاری‌ها را سمبلیک و صوری می دانند. رهبری هم در سخنانشان به این قشر نا امید اشاره کردند و پاسخشان را اینطور بیان کردند: «بعضی‌ها می گویند «شما شعار سال معیّن می کنید، فایده‌ای ندارد؛ عمل که نمی کنند، چرا بیخودی شعار سال معیّن می کنید؟»؛ بنده قبول ندارم این حرف را. شعار سال با دو منظور مطرح می شود: یکی جهت دادن به سیاست های اجرائی و عملکرد مسئولین دولتی و مسئولین حکومتی است، یکی توجیه افکار عمومی است؛ یعنی افکار عمومی توجّه پیدا کنند به اینکه چه مسئله‌ای امروز برای کشور مهم است؛ امروز برای کشور مسئله‌ی کالای ایرانی یک مسئله‌ی مهمّی است. دولتی‌ها هم البتّه ممکن است در سال های مختلف، بعضی‌هایشان این شعارهایی را که ما هر سال معیّن می کنیم قبول نداشته باشند، امّا آنهایی که قبول دارند تلاش می کنند، عمل می کنند، به قدر توان خودشان کار می کنند؛ البتّه اگر کار، بهتر و جامع‌تر انجام بگیرد، نتایج بیشتری به دست می‌آید. بنابراین، این‌جور نیست که این شعارها بی‌فایده باشد؛ نخیر، شعارها اتّفاقاً با فایده است.»
پس این نام گذاری در گام اول : در جهت دادن به سیاست های کلی نظام و مسئولین و خصوصا برخی مدیران اجرایی که در خواب خرید برند های خارجی و کالاهای غیر ایرانی هستند، بسیار مهم است شاید در مواقع ریخت و پاش های خرید های خارجی، کمی باعث خجالت و خویشتن داری این عزیزان بشود.
گام دوم: همراه کردن افکار عمومی جامعه و همراهان کلام ولایت است. قطعا عدّه ای هستند که گوششان به دهان رهبری است و کلام ایشان را دقیقا بدون کم زیاد، نصب الامر خود قرار می دهند و با این نام گذاری بسیاری از مومنین و ایرانی های عزیز، به سختی و در حالت اضطرار مجبور به خرید کالای غیر ایرانی می شوند و تمام تلاش خود را برای خرید کالای ایرانی به کار می گیرند. البته همیشه مخالفانی از بدنه دولت هم داریم، با اینکه این اتفاق بسیار غم ناک تاسف بار است ولی باز هم خوبانی هستند که دلسوز کارگر و اقتصاد ایران هستند و نمی گذارند به هر بهانه ای جنس ایرانی به حاشیه و بی توجهّی کشیده بشود.
امّا باید کمی دقیق تر به این اشکال که تقریبا دامن همه ما را در یک زمینه گرفته است، بپردازیم که چرا هنوز به کالای ایرانی که جنس خوبی دارد ایمان نداریم و مغزمان به قدری درگیر مارک های خارجی است که نمی توانیم، از آن فضا بیرون بیاییم.
الف: درگیر هوس های شخصی هستیم
یک از مشکلات بشر در نظر گرفتن علایق و سلائق خود است و بدون محاسبه لطمات وارده به دیگران و اموال عمومی، در ان لحظه منفعت و ارضای نفسی خود را در نظر می گیرد و به عواقب کارش توجّه ندارد.
رهبری در سال هزار و سیصد و نود و یک در بین مردم اسفراین به موضوع این طور اشاره کردند: «مصرف خودمان را باید از تولیدات خودمان انتخاب کنیم. اینکه کسانی همه‌اش دنبال مارک ها و برندهای خارجی و اسمهای خارجی باشند، خطاست؛ فرونشاندن یک هوس شخصی است، اما ضربه‌زدن به یک کار عمومی و اصلی است. مصرف داخلی، تولید داخلی را افزایش می دهد؛ تولید داخلی که افزایش پیدا کرد، همین مشکلاتی که آقای امام جمعه‌ی محترم گفتند، برطرف می شود؛ بیکاری برطرف می شود.»
اما داستان ما این هوس ها به کجا می رسد؟
پیامبر اسلام (صلی الله و علیه وآله) یکی از این نگرانی های خودشان را نسبت به امت مسلمان را در قالب حدیثی گهر بار بیان کردند و فرمودند: «همانا از دو خصلت بیش از همه چیز بر شما هراسانم یکى پیروى از هواى نفس و دیگرى آرزوی دراز که پیروى از هواى نفس از درک حقیقت جلوگیری می‌کند و آرزوی دراز آخرت را از یاد شخص مىبرد.»[1]
واقعا جای تامل دارد که چرا اینقدر پیامبر باید نگران این خصلت خطرناک در بین امت خودش باشد و این مگر چقدر قدرت تخریب دارد.
قرآن و هوای نفس
بله قدرت تخریب این نیروی درونی به حدی است که خداوند درباره افرادی که به دنبال هوای نفس می‌روند، عاقبتی ترسناک برایشان پیش بینی کرده و فرموده است: «أَفَرَأَیْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ وَ أَضَلَّهُ اللَّهُ عَلى عِلْمٍ وَ خَتَمَ عَلى سَمْعِهِ وَ قَلْبِهِ وَ جَعَلَ عَلى بَصَرِهِ غِشاوَةً فَمَنْ یَهْدِیهِ مِنْ بَعْدِ اللَّهِ أَ فَلا تَذَکَّرُونَ [جاثیه/24] آیا آن کس را که هوسش را چون خدای خود گرفت و خدا از روی علم گمراهش کرد، و بر گوش و دلش مهر نهاد و بر دیدگانش پرده افکند، دیده ای؟ اگر خدا هدایت نکند چه کسی او را هدایت خواهد کرد؟ چرا پند نمی گیرید.»
نکاتی در آیه وجود دارد که اشاره به آن خالی از لطف نیست: امیدوارم که مقداری ما به تفکر وا دار کند:
الف: عاقبت هوا پرستی شرک و کفر به خدا است و شخص خدایش را هوای نفس خود قرار می‌دهد و این نهایت انحراف برای یک بنده خدا می باشد.
ب: مقدار و عاقبت هواپرستی دیگران قابل رویت و دیدن است و می‌شود از آن پند گرفت و امری پنهانی نیست که نشود آن را تشخیص داد.
عاقبت و عدم مراقبت از هوای نفس به حدی است که حضرت یوسف (علیه السلام) با توجه به مقام نوبتشان، از قدرت نفس به خدا گناه برده و گفتند: «وَ مَا أُبَرِّئُ نَفْسِی إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّی إِنَّ رَبِّی غَفُورٌ رَحِیمٌ [یوسف/ 53] و من نفس خود را تبرئه نمى کنم، چرا که نفس قطعا به بدى امر مى کند مگر کسى را که خدا رحم کند، زیرا پروردگار من آمرزنده مهربان است.» بله این قدرت هوای نفس است که باید مراقب این نیروی درونی باشیم.
مولوی هم زیبا سرود:
مادر بتها بت نفس شماست
زانکه آن بت مار و این بت اژدهاست. [2]
هوای نفس در روایات
اینکه بدانیم چقدر سبک زندگی ما با اهل بین فاصله دارد، خودش جای بسی تاسف است. اهل بیت (علیهم السلام) به قدری مراقب تربیت و تزکیه نفس خود بودند، که حتی در غذا خوردن هم نفس خود را بد عادت نمی کردند، لذا در احوال امام علی(علیه السلام) نقل می‌کنند: «روزی ظرف فالوده‌اى خدمت امیر المؤمنین (علیه السلام) آوردند و در برابر آن حضرت گذاشتند. امام (علیه السلام) به صافى و زیبایى آن نگریست و انگشت خود را به آن زد و آن را چشید، و فرمود: همانا حلال، پاک و نیکوست و این حرام نیست، امّا من خوش ندارم نفْسِ خود را به چیزى عادت دهم که تاکنون بدان عادت نداده‌ام. این ظرف را از جلو من بردارید. پس، آن را برداشتند.»
بله بسیاری از کلمات و سیره زندگی اهل بیت اولا نه برای خودشان است زیرا آنها معصوم هستند و دوما برای ابتلاء به گناه نیست و بلکه باعث مراقبت و سلامت ما در عدم ورود به فضای مشکوک و شبهه است و قرار نیست ما همیشه در روی مرز های گناه و زندگی کنیم و بگوییم که کارم گناه نبود. لذا خداوند در توصیه ای مفصّل به رسول اکرم(صلی الله و علیه و آله) "نفس" را چنین توصیف می‌کند: مَثَل نفس مَثَل شترمرغ است، خیلی غذا می‌خورد ولی نه بارکشی می‌کند و نه پرواز می‌کند و هیچ خدمتی انجام نمی‌دهد و مَثَل نفس مَثَل خر‌زهره (نام درختچه‌ای سمی و همیشه‌سبز) است که ظاهرش زیبا ولی بسیار تلخ و بدمزه است.» [4] در این تشبیه زیبا و عجیب، که برای به فکر وا داشتن ما است تا بدانیم با چه موجود عجیبی در درون خودمان طرف هستیم و بدانیم اگر این قضیه جدی گرفته نشود کار به قدری سخت و تلخ می شود که نمی شود درمانی را برایمان در نظر گرفت.
علماء و مبارزه با هوای نفس
علماء و بزرگان دین ما در تمام عمر با برکت خود به مبارزه با هوای نفس می پرداختند و در تایید این سیره کرامات و داستان هایی عجیب از آنها برایمان نقل و مکتوب شده است. در احوالات صاحب مفاتیح الجنان می‌گویند: «در همان سالهایی که شیخ عباس قمی در مشهد بود، جمعی از مؤمنین و طلاب با اصرار از وی تقاضا می کنند که در ماه مبارک رمضان در مسجد گوهرشاد نماز جماعت برپا کند؛ و ایشان هم می پذیرند و در یکی از شبستانهای مسجد، به نماز جماعت اقدام می کنند. هنوز ده روز نشده بود که جمعیت بسیاری در آن شرکت می کنند. یک روز پس از اتمام نماز ظهر به آقای شهابی که نزدیک وی بود می گوید: من نمی توانم نماز عصر را بخوانم! و بلافاصله به خانه برمی گردد و تا آخر ماه مبارک رمضان نماز جماعت را تعطیل می کند. روزی مرحوم حاج میرزا علی اکبر نوقانی از ایشان می پرسند: چرا نماز جماعت را تعطیل کردید؟ ایشان در پاسخ می فرماید: «حقیقت این است که در رکوع رکعت چهارم متوجه شدم که صدای اقتدا کنندگان پشت سرم که می گفتند: «یاالله! ان الله مع الصابرین» از نقطه دوری بگوش می رسد، همین که متوجه زیادی جمعیت شدم در من یک نوع خوشحالی ایجاد شد؛ و من فهمیدم برای اقامه نماز جماعت مسلمانان اهلیت ندارم برای همین این بار را بگردن نگرفتم.» [5]
بله این همان دقّتی است که باید در زندگی روزمره ما مورد توجّه قرار بگیرد تا بدانیم رشد و تعالی به طور اتفاقی بوجود نمیاد. بعضی گمان می کنند امام خمینی (ره) هم بیش از واقعیت در نگاه مردم بزرگ شده و تنها یک رهبر سیاسی بوده است و این در حالی است که شخصیت عرفانی و اخلاقی امام هم بسیار قابل تامل است. آیت الله مظاهری در مورد حضرت امام(رحمه الله علیه) فرمودند : «بیش از 12 سال که شرکت در دروس عالیه ایشان داشته ام، در این مدت یک عمل مکروه از ایشان ندیدم. بلکه اگر شبهه مراء و جدالی، شبهه غیبت و دروغی... پیش می آمد حالت نگرانی به خوبی از ایشان نمایان می شد. یادم نمی رود روزی امام در درس تشریف آوردند و به قدری ناراحت بودند که نفس ایشان به شماره افتاده بود. درس نگفتند و به جای درس نصیحت تندی نمودند و رفتند. و تب مالتی که داشتند عود کرد و سه روز درس نیامدند. چرا؟ چون شنیده بودند یکی از شاگردان ایشان درباره یکی از مراجع غیبتی کرده بود.»[6]
با این توضیح طولانی خواستیم بیان کنم که اگر هوای نفس را جدی نگیریم یکی از کوچکترین صدمات و لطمات وارده به شخص این است که برای رسیدن به هوس ها و خواسته های شخصی خود، بزرگ ترین ضرر را به جامعه و اقتصاد وارد می کنیم. گویا تمام دنیا یک طرف و خرید یک مارک و برند مورد نظر برای بعضی افراد بسیار پر اهمیت تر از منافع ملّی است.
ب: دوری از سبک و سیره زندگی علماء
در سیره علما و بزرگان، استکبار ستیزی به قدری مهم بود که حتی در حمایت از کالای ایرانی هم این حس وطن دوستی وجود داشته و برخلاف بسیاری از سینه چاکان وطن و ایران که همیشه دنبال مارک های خارجی و لباس غیر ایرانی هستند، سخت ترین تدابیر را برای حمایت از کالای ایرانی به کار می گرفتند. و این ماییم که از این سبک زندگی مورد تایید و قابل تحسین دور گشته ایم.
آیت الله سید عبدالحسین لاری که خود نیز از علمای مبارز معاصر است، روش و منش استادش آخوند همدانی را چنین نقل می کند: «او از کلیّه مجلوبات از بلاد کفره اجتناب می فرمود و قند و چای و دخانیات را استعمال نمی کرد. آن عارف سالک مکرّر می فرموده که من راضی نیستم کسی به حوزه درس من حاضر شود مگر آن که متّقی باشد یا مجاهد و بر اثر این اعلام تهدیدآمیز بعضی از آقایان حضور در مجلس درس وی را ترک کردند.»حضرت امام خمینی(ره) رهبر کبیر انقلاب اسلامی درباره شهید آیت الله سید حسن مدرس می فرمایند: «در آن وقت لباس کرباس ایشان زبانزد بود؛ کرباسی که باید از خود ایران باشد می پوشید.»
فرزند مرجع بزرگ جهان تشیع حضرت آیت الله العظمی مرعشی نجفی (ره) نقل می کند: «یکی از خصوصیات عملی آیت الله مرعشی نجفی این بوده که معظم له هیچ وقت از لباس های خارجی استفاده نکرده و این روش را مبارزه با استکبار می دانست و حتی موقعی که خیاط می خواست از دکمه خارجی برای لباس وی، استفاده کند، آقا اجازه نداد و از قیطان به جای دکمه در لباسش استفاده می کرد.»[7]
بله تنها گوشه ای از مبارزه با کالای غربی و استکبار ستیزی و حمایت از کالای ایرانی در سیره علماء است . بیانیه ۱۵۰ سال قبل که سیزده از علمای اصفهان در حمایت از کالای ایرانی بسیار زیبا و خواندنی است که به چند بخش از این بیانه اشاره می کنم. این سند بسیار قابل تامل و جالب تاریخی که مربوط به سال 1241 شمسی است توسط علمای سرشناس تنظیم و به امضا رسید که به این شرح است : «این خدام شریعت مطهره با همراهی جناب رکن‌الملک، متعهد و ملتزم شرعی شده‌ایم که مهماامکن بعد ذلک تخلف ننماییم؛ فعلا پنج فقره -که در اینجا به سه مورد آن اشاره می کنیم- است
اولاً: قبالجات و احکام شرعیه از شنبه به بعد روی کاغذ ایرانی بدون آهار نوشته شود. اگر بر کاغذهای دیگر نویسند، مهر ننموده و اعتراف نمی‌نویسیم. قباله و حکمی هم که روی کاغذ دیگر نوشته بیاورند و تاریخ آن بعد از این قرارداد باشد، امضا نمی‌نماییم. حرام نیست کاغذ غیرایرانی و کسی را مانع نمی‌شویم؛ ماها به این روش متعهدیم.
ثانیاً: کفن اموات، اگر غیر از کرباس و پارچه اردستانی یا پارچه‌های دیگر ایرانی باشد، متعهد شده‌ایم بر آن میت، ماها نماز نخوانیم. دیگری را برای اقامه صلوة برآن میّت بخواهند. ماها را معاف دارند.
ثالثاً: ملبوس مردانه جدید که از این تاریخ به بعد دوخته و پوشیده می‌شود، قرار دادیم مهماامکن(حد الامکان)، هر چه بدلی در ایران یافت می‌شود، لباس خودمان را از آن منسوخ نماییم و منسوج غیرایرانی را نپوشیم و احتیاط نمی‌کنیم و حرام نمی‌دانیم لباس‌های غیرایرانی را، اما ماها ملتزم شده‌ایم حتی‌المقدور بعد از این تاریخ، ملبوس خود را از منسوج ایرانی بنماییم. تابعین ماها نیز کذلک و متخلف، توقع احترام از ماها نداشته باشند. آنچه از سابق پوشیده و داریم و دوخته، ممنوع نیست استعمال آن.[8]
ج: تعصّات بی جا
از دیگر عوامل بازدارنده ما در خرید کالای ایرانی، تعصب بی جا بر کالاهای غربی و برند های معروف، و کم تعصبی بر کالای داخلی و تولید ملی است. رهبری هم در بیانات سال جدید خود با مثالی دقیق به این مسئله اشاره کردند و گفتند: «نسبت به اقتصاد ملی خودمان باید تعصب داشته باشیم. مصرف جنس خارجی از عیوب ماست. همان مقداری که جوان های ما نسبت به فوتبال تعصب دارند یکی طرفدار تیم قرمز است یکی طرفدار تیم ابی. با تعصب طرفدار تیم رئال هستند و آن یکی طرفدار دیگری است، اینها تعصب دارند اگر همین تعصب را نسبت به اقتصاد ملی و تولید ملی داشته باشیم بسیاری از کارها اصلاح خواهد شد.»
در بیان شهید مطهری معنای این لغت را این طور بیان کرده اند: «تعصب» و «عصبیت» در اصل از ماده «عصب» به معنی رگ‌ها و پی‌هایی است که مفاصل را به هم ارتباط می‌دهد، سپس هر گونه ارتباط و به هم پیوستگی را تعصب و عصبیت نامیده‌اند، اما معمولا این لفظ در مفهوم افراطی و مذموم آن به کار می رود. تعصب و تحجر به معنای ایستایی، تحول‌ناپذیری، جمود و برنتابیدن فرهنگ و ارزش‌های حق و متعالی است که هم در ساحت بینش و دانش (تحجر) و هم در حوزه گرایش و رفتار (جمود) بروز و ظهور دارد و عقل و دل و ابزارهای معرفت یاب و منابع شناخت‌زا را نیز شامل می‌گردد.[9]
این همان خصلتی جاهلیت است که حاضر نبود از قواعد و آداب جاهلی خود کوتاه بیایید و خداوند در بیان این روحیات می فرماید: «هنگامی که به آنها مشرکان عرب گفته شود از آنچه خدا نازل کرده است پیروی کنید می‌گویند: «و اذا قیل لهم اتبعوا ما انزل الله قالوا بل نتبع ما الفینا علیه آبائنا؛ [بقره/170] ما از آنچه پدران خود را بر آن یافتیم پیروی می‌نماییم.» و قرآن بلافاصله در پایان این آیه جواب دندان شکنی به آنها می‌دهد و می‌گوید: «اولو کان آبائهم لایعقلون شیئا و لایهتدون؛ [بقره/170] مگر نه این است که پدران آنها چیزی نمی‌فهمیدند و هدایت نیافتند؟» بله عدهّ ای با توجّه به اینکه کار اجداد یا سنت پدرانشان غلط است باز هم بر آن پا فشاری می کنند.
۱- تعصب ممدوح:
البته ما تعصب و به جا و مفید هم داریم که در روایات و تفاسیر و حتی می شود در کارهای روزمره به ان پی ببریم. در خطبه قاصعه حضرت امیر (علیه السلام) به این مهم اشاره کردند: « اگر قرار است تعصبی در کار باشد، تعصب خود را در اخلاق پسندیده، افعال نیکو، کارهای خوب، و اعمال و اموری که افراد باشخصیت و شجاع از خاندان‌های (برجسته) عرب داشتند قرار دهید. تعصب شما در راه حفظ صفات با ارزش همچون حفظ حقوق همسایگان، وفای به عهد، اطاعت از نیکی‌ها، سرپیچی از تکبر، جود و بخشش و خودداری از ستم باشد!»[10] یا در روایتی دیگر از امام علی (علیه السلام) مثالی هم برای مصداق تعصب به جا و ممدوح ذکر شده است:
«هیچ تعصبی وارد بهشت نمی‌شود جز تعصب حمزة بن عبدالمطلب منظور از وارد شدن تعصب در بهشت، وارد شدن صاحب آن است. و این زمانی بود که اسلام آورد و به خاطر بی‌احترامی به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) از جهت بچه‌دان حیوانی که بر آن حضرت فکنده شده بود خشمگین گشت و به یاری آن حضرت شتافت و اسلام را پذیرا شد.»[11]
2- تعصب مذموم:
در بیان تعصب مذموم بسیار می شود سخن و روایات بیان کرد که به بیان یک روایت بسنده می کنیم. امام صادق (علیه السلام) فرمودند: رسول خدا صلی الله علیه وآله همیشه و در هر روز از شش چیز به خدا پناه مىبرد از «شک، شرک، پایبند بودن به رسوم و عادات جاهلانه، خشم، ستم و حسد».[12]
بله نتیجه پیروی از خصلت هایی اینچنین اینطور می شود که فرد یا مسئول یا مدیر، اصلا اعتقادی به کالای داخلی ندارد، زیرا به قدری به کالای خارجی و مارک تعصب و اعتقاد دارد که نمی شود او را متقاعد کرد بله ما خودمان نمونه های خوب داخلی هم از این کالا داریم که چند سال است که در حال صادرات آن هستیم ولی به هیج وجه نمی شود با این تعصب جاهلی با عده ای بحث و گفت گو کرد و این همان جاهلیت مدرن است که به تعبیر رهبری در بدنه دولت هم نفوذ کرده و ما باید با تمام قوا این سنت غلط را ریشه کن کنیم یا حداقل از بعضی کشور های بی دین و غیر متعهد یاد بگیریم که چطور به کالای داخلی خود تعصب دارند و حاضر به خرید جنس خارجی نمی شوند.
پی نوشت :
[1]. «أَلَا إِنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافُ عَلَیْکُمْ خَلَّتَانِ؛ اتِّبَاعُ الْهَوى، وَ طُولُ الْأَمَلِ؛ أَمَّا اتِّبَاعُ الْهَوى فَیَصُدُّ عَنِ الْحَقِّ، وَ أَمَّا طُولُ الْأَمَلِ فَیُنْسِی الْآخِرَة»کلینى، محمد بن یعقوب، کافی، تاریخ وفات مؤلف: 329 ق، محقق / مصحح: دارالحدیث، موضوع: کتب اربعه، زبان: عربى، تعداد جلد: 15، ناشر: دار الحدیث، مکان چاپ: قم، سال چاپ: ق 1429، ج15، ص152.
[2]. گنجور، مولوی، مثنوی معنوی، دفتر اول، بخش 37.
[3]. «أُتِیَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ ع بِخِوَانِ فَالُوذَجٍ فَوُضِعَ بَیْنَ یَدَیْهِ فَنَظَرَ إِلَى صَفَائِهِ وَ حُسْنِهِ فَوَجَأَ بِإِصْبَعِهِ فِیهِ حَتَّى بَلَغَ بِأَسْفَلِهِ ثُمَّ سَلَّهَا وَ لَمْ یَأْخُذْ مِنْهُ شَیْئاً وَ تَلَمَّظَ إِصْبَعَهُ وَ قَالَ إِنَّ الْحَلَالَ طَیِّبٌ وَ مَا هُوَ بِحَرَامٍ وَ لَکِنِّی أَکْرَهُ أَنْ أُعَوِّدَ نَفْسِی مَا لَمْ أُعَوِّدْهَا ارْفَعُوهُ عَنِّی فَرَفَعُوهُ.» برقى، احمد بن محمد بن خالد، المحاسن، تاریخ وفات مؤلف: 274 ق یا 280 ق، محقق / مصحح: محدث، جلال الدین، موضوع: گوناگون، زبان: عربى، تعداد جلد: 2، ناشر: دار الکتب الإسلامیة، مکان چاپ: قم، ج2، ص 409.
[4]. «مَثَلُ النَّفْسِ کَمَثَلِ النَّعَامَةِ تَأْکُلُ الْکَثِیرَ وَ إِذَا حُمِلَ عَلَیْهَا لَا تَطِیرُ وَ کَمَثَلِ الدِّفْلَى لَوْنُهُ حَسَنٌ وَ طَعْمُهُ مُر» دیلمى، حسن بن محمد، إرشاد القلوب إلى الصواب، تاریخ وفات مؤلف: 841 ق، محقق / مصحح: ندارد، موضوع: اخلاق، زبان: عربى، تعداد جلد: 2، ناشر: الشریف الرضی، مکان چاپ: قم، ج1، ص 301.
[5]. پایگاه اطلاع سانی حوزه.
[6]. رضا شعر باف، سرگذشتهای ویژه از زندگی حضرت امام خمینی(ره)، انتشارات پیام آزادی، چاپ هشتم / 1374، ج5، ص164.
[7]. مشرق نیوز.
[8]. باشگاه خبرنگاران جوان.
[9]. مطهری، مرتضی، مجموعه آثار، ج نوزدهم، قم، نشر صدرا، ص۱۱۰.
[10]. امام علی (علیه‌السلام)، نهج البلاغه، خطبه۱۹۲، بند۷۶-۷۹، ج۱، ص۱۹۹.
[11]. «لم یدخل الجنة حمیة غیر حمیة حمزة ابن عبدالمطلب، و ذلک حین اسلم غضبا للنبی فی حدیث السلا (بچه‌دان حیوان) الذی القی علی النبی»کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۲، ص۳۰۸.
[12]. «عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه وآله یَتَعَوَّذُ فِی کُلِّ یَوْمٍ مِنْ سِتِّ خِصَالٍ مِنَ الشَّکِّ وَ الشِّرْکِ وَ الْحَمِیَّةِ وَ الْغَضَبِ وَ الْبَغْیِ وَ الْحَسَ»شیخ صدوق، خصال، ج1، ص329.
/2759/
اخبار مرتبط :
رهبر معظم انقلاب سال ۹۷ را سال «حمایت از کالای ایرانی» نامگذاری کردند
مردم و مسئولان با غیرت و تعصب از کالای ایرانی حمایت کنند
چرا اقتصاد همچنان اولویت است؟
حمایت از کالای ایرانی؛ چرا و چگونه؟
با حمایت از کالای ایرانی، بدخواهان را ناامید می‌کنیم
مطالب مرتبط :
ویژه نامه سال حمایت از کالای ایرانی
دانلود فیلم بیانات رهبر انقلاب به مناسبت حلول سال ۱۳۹۷
دانلود صوت بیانات رهبر انقلاب به مناسبت حلول سال ۱۳۹۷
گزارش تصویری پیام رهبر انقلاب به مناسبت حلول سال ۱۳۹۷
گالری تصاویر سال حمایت از کالای ایرانی
.jpg "چرا پیامبران و ائمه (ع) بیمار می‌شوند؟ ضعف بشری و مقام عصمت")
