نوروز : زیبا ، نجیب و مهربان

نوروز به عنوان " جشن ملی ایرانیان " از قبل از ظهور دین مبین اسلام در این سرزمین جشن گرفته می شده است و هم اینک نیز در بسیاری از کشورها مثل تاجیکستان که پیش از این جزو ایران بوده اند گرامی داشته می شود .
نوروز به عنوان طلیعه بهار آغاز رشد و شکوفایی طبیعت است و ایرانیان با الهام از شکوفایی طبیعت، زیبایی های فراوانی را در رسوم خود اجرا می کنند.مستحکم کردن روابط و پیوندهای عاطفی ، شادی و طراوت دل ها و نوکردن محیط زندگی از جمله خصوصیات " زیبا ، نجیبانه و مهربانانه " نوروز است که همگی مورد تایید آیین مقدس اسلامی است .
توامانی بهار شمس با بهار قمر ( فروردین و ربیع الاول) در سال جدید می تواند یک تلنگری باشد تا بیش از پیش به سنت های حسنه الهی دقت شود ، مسلما ادعیه و اذکار و آداب نوروز که در روایات ما آمده است نشانگر یک رابطه قوی بین این دو است .

ترکیب کلمه نو روز به معنای روز نو خود نشانگر تحولی است که در همان دعای تحویل سال از امیرالمومنین نقل شده است که یا محول الحول و الاحوال ، اما تحول به احسن حال برای ما استدعا شده نه تحولی ساده ، و درهمین معنا امام صادق می فرمایند : هيچ روز نوروزى نمى‏گذرد مگر اينكه ما در آن روز انتظار فرج داريم. و نیک می دانیم که صاحب الامر مقلب قلوب است و محول احوال ، و در این موسم ادب خانه تکانی نیز در بین خانواده های ما مرسوم است.و یک تحولی در خانه ها به سبب خانه تکانی ایجاد می کنیم اما تحول در روح وو جان هم با خانه تکانی دل صورت می گیرد .
و در دعای شریف تحویل سال هم منظور جان است نه خانه : یا مقلب القلوب و البصار .و نیکو فرموده که ابتدا قلب را و سپس ابصار را آورده است : ز دست دیده و دل هر دو فریاد! که دیده آغاز گمراهی دل است ،: که هر چه دیده بیند دل کند یاد .
امید است سال نو که با درایت مقام ولایت به سال نو آوری و شکوفایی نام گذاری شده ، سالی برای پرورش فضایل و نهفته های درون باشد و زمانی برای نو آوری و ایجاد سنت های حسنه که پیش از این به آن نظر نداشتیم .