شب قبل از سخنرانی سه هفته پیش دکتر احمدی‌نژاد در مجلس، مقام‌معظم رهبری، وی و اعضای اقتصادی دولت و برخی نمایندگان و رئیس مجلس را فراخواندند و به آنان تأکید کردند مسئله اصلی مشکلات مردم است که باید حل شود.
در آن سخنرانی عاشورایی بر آنان ختم حجت کرد و... فردای آن روز سخنرانی احمدی‌نژاد بدون تنش و پرده‌دری انجام شد و در خبر‌ها به صورت مکرر آمد که جلسات شبانه دولت و مجلس برای حل مشکلات مردم شروع شده است و دو طرف در مصاحبه‌ها بر همسویی و همگرایی تأکید می‌کردند و این چنین الگویی مثال‌زدنی از اتحاد و برادری را به نمایش گذاشتند و باور مردم به ولایت‌پذیری آنان رو به فزونی بود. آنچه در مجلس (دیروز) رخ داد، مینیاتوری از ملت صبور و مقاوم ایران نبود. آنان که نمایندگی ملت را بر دو قوه بر عهده دارند جایگاه خود را در حل مسائل شخصی تنزل دادند و بین جایگاه حقوقی و حقیقی خود فاصله بلندی را در افکار عمومی ایجاد کردند. علت آنچه در مجلس اتفاق افتاد، برآیند ملت ایران در مقابل دوربین‌های جهانی و دوست و دشمن نبود.
آنچه اتفاق افتاد ناشی از چند مسئله تولیدی است که باید به عنوان تجربه‌ای ذی‌قیمت در انتخابات‌های آتی مد‌نظر قرار گیرد. اول اینکه تأکید بر خط‌کشی‌های حقوقی و «حق من»، «حق مجلس»، «حق رئیس‌جمهور» و «حق وزیر» مردم ما را بیچاره کرده است. تفسیر‌ها از قانون توسط مراجع بی‌صلاحیت جهت این مهم، مسئله‌ای دیگر است که مشکلات را پیچیده‌تر می‌کند. مسئله دوم قاعده بر‌دار نبودن برخی مسئولان است. برخی از مسئولان آنچه را لازم می‌دانند می‌گویند نه آنچه مسئله و لازم است. بنابر‌این هم مجلس و هم احمدی‌نژاد مسیر‌های زیر‌آبی را رفتند که هم غیر‌اخلاقی است و هم طرف مقابل از این زیر‌آبی مطلع هستند. آیا مجلس نمی‌داند که دکتر شیخ الاسلامی در انتصاب مرتضوی هیچ کاره است؟ قطعاً و یقیناً می‌دانند. اما «حق مجلس»، «وظیفه قانونی مجلس» الفاظی هستند که آنان را به سمت هماوردی کشانده است. اگر آنگونه که لاریجانی می‌گوید، احمدی‌نژاد قانون را رعایت نمی‌کند، چرا شیخ الاسلامی استیضاح می‌شود؟ غیر از این است که حربه‌های حقوقی جهت «حال‌گیری» به میدان می‌آید.
در طرف مقابل آیا احمدی‌نژاد نمی‌داند که جلسه استیضاح و محور‌های استیضاح مشخص است؟ چرا در موضوع استیضاح سخن نمی‌گوید؟ چرا از انتصاب مرتضوی دفاع نمی‌کند؟ و مسئله‌ای را طرح می‌کند که بی‌ارتباط با جلسه است. مسئله سوم که سابقه آن در احمدی‌نژاد پر‌رنگ‌تر از دیگران است، شخصی‌سازی مسائل است. احمدی‌نژاد با هر کس که در حوزه ایفای نقش سیاسی خود دچار مشکل می‌شود به سراغ پرونده شخصی او یا خانواده او می‌رود و با جابه‌جا کردن مکانیزم‌های دفاعی به جای پاسخ، هجمه می‌کند.
حال آنطور که آقای فرهنگی می‌گوید، اگر ضبط صدای فاضل لاریجانی در جلسه با مرتضوی بر اساس یک طراحی بوده است، پیچیدگی و شخصی شدن مسائل دو چندان می‌شود. به هم ریختگی سیستم روانی جامعه و حزب‌الله به نفع کیست؟ هنوز دو هفته از سخنان عاشورایی مقام معظم رهبری نگذشته است که تابلوهای رجز‌خوانی به میدان می‌آید و تا آنجا پیش می‌رود که اجازه صحبت به رئیس‌جمهور داده نمی‌شود. آیا خود رئیس‌جمهور به اندازه رئیس مجلس در این مسئله مقصر نیست؟ مسئله چهارم که سرجمع این رفتار‌هاست، قربانی شدن اخلاق در چرخ‌دنده‌های سیاست است.
وقتی سیاستمداران ما از خاستگاه دین بر می‌خیزند، ذبح اخلاق دوچندان جلوه می‌نماید. حوادث ۱۶ ساله گذشته نشان می‌دهد که توده نخبگان جامعه ما برای هیچ‌کس در این مواقع هورا نمی‌کشند، عوام‌گرایی و عوام‌فریبی از ظرفیت خود عبور کرده است و مردم می‌دانند که برخی از این مسائل به صندلی قدرت که تعداد آن محدود است و متقاضیان آن زیاد، برمی‌گردد. به باور عوام و نخبگان این دعواها بر سر مسائل مردم نیست و مطمئن باشید که تأثیر این تنش‌های فرصت‌سوز هم در قالب رأی مردم و هم در قالب آه مردم بی‌بضاعت گریبان لجوجان و خودمحوران و نیت‌های آلوده را خواهد گرفت. آنچه وظیفه نخبگان و دلسوزان و رسانه و تریبون‌داران است ابراز برائت از خودخواهی‌هاست؛ خودخواهی‌هایی که هیچ‌کس حق ندارد آن را به حساب ملت بنویسد.
مرحوم شهید رجایی ۱۵ ماه با یک ضدانقلاب به عنوان نخست‌وزیر کار کرد آیا مسائل را اینگونه در فضای عمومی طرح می‌کرد؟ آیا مسائل شخصی با بنی صدر داشت؟ مقام معظم رهبری هشت سال با موسوی کار کرد و به رغم تفاوت نگرش و فکری، هیچ مسئله‌ای را به افکار عمومی نکشاند، آیا مسیر مدیریتی کشور روبه رشد است؟ خدا از وضعیت راضی است؟ امید است این برخورد‌های مکدرکننده توشه راه ملت برای انتخابات آتی باشد.
روزنامه جوان آنلاین
/7432/
