درست خوردن را جدى بگيريم
نويسنده:مهرى موسى وند
منبع:روزنامه جوان
منبع:روزنامه جوان
مردم صبح ها جلوى مغازه ها و سوپرماركت ها صبحانه مى خورند. همان جا مى ايستند و در حالى كه دارند به كارهايى كه بايد بكنند و به جاهايى كه بايد بروند، فكر مى كنند به كيكى كه خريده اند گاز مى زنند. پزشكان معتقدند صبحانه مهمترين وعده غذايى روز است و خوب و كامل خوردن آن تا حد زيادى انرژى مورد نياز بدن را در طول روز تامين مى كند. اما براى مردم خواب آلودى كه صبح ها در حال رفتن به محل كارشان هستند، صبحانه همان يك دانه كيكى است كه سرپايى جلوى سوپر يا مغازه مى خورند. ظهرها اين اتفاق جلوى ساندويچ فروشى ها و فست فودها مى افتد. شايد فقط شب ها است كه سفره در خانواده ايرانى معناى واقعى خودش را پيدا مى كند، هرچند اگر سروته غذاى شب هم با سفارش پيتزا، هات داگ و ساندويچ چيزبرگرى از رستوران نزديك خانه، هم نيايد.
دورى از سنت ها و پيروى از فرهنگ غذايى مد روز كه وارداتى است، سبب شده يا با اندام هاى ورم كرده و چاق روبه رو باشيم و يا لاغرى را به قيمت ضعف و بى حالى به دست بياوريم. زمانى در فرهنگ غذايى ما حبوبات جاى خودش را داشت. آش ماش كه مادر بزرگ ها مى پختند سرشار از ويتامين ها و به ويژه ويتامين B بود. اما حالا حتى اسم اين غذاها را هم نمى دانيم. به بچه ها مى گوييم، «پتاژ» اما نمى گوييم پتاژ همان سوپى است كه از قديم در غذاهاى خودمان جاى خاصى داشت. من چه قدر افسوس مى خورم كه مردم به جاى يك وعده غذاى اصلى سفارش پيتزا و ساندويچ مى دهند، الويه درست مى كنند يا از بيرون آن را مى خرند، غافل از اين كه سيب زمينى فقط تا ۱۰ دقيقه بعد از پخت، ارزش غذايى دارد و بعد از آن فقط شكم را پر مى كند. از طرفى غذاها را محدود كرده ايم به پختن برنج و خورش. آن هم هر شب.
قديم كجا مردم اين قدر برنج مى خوردند. براى خيلى از خانواده ها كه فقط سالى يك بار رشته پلوى شب عيد بود و بعضى هم هر چند وقت يك بار برنج مى خوردند، كه نه با مدام خوردنش كسى اين قدر اضافه وزن داشت و نه براى گرفتن رژيم لاغرى خود را از خوردن آن محروم مى كرد. اگر پياز و ماست سر سفره نبود، دست به غذا نمى بردند و حالا ما اين ها را حذف مى كنيم سالاد با سس فراوان درست مى كنيم و جاى دوغ، نوشابه مى خوريم و با جايگزين كردن غذاهاى آماده و مد روز خارجى به انواع بيمارى ها خوشامد مى گوييم و تا مدت ها با عوارضش دست به گريبانيم.
اين ديد انتقادى به وضعيت تغذيه و نحوه غذاخوردن مردم فقط در گفته هاى متخصص تغذيه نيست كه نمود دارد، بلكه بسيارى از كارشناسان تغذيه مى گويند استفاده بيش از حد از غذاهاى آماده (Fast food) شيرينى، قند و شكر و روغن هاى نامناسب كه ميان مردم رايج است، زنگ خطرى جدى براى سلامتى آن ها است و فقط اصلاح رفتارها و عادت هاى غذايى است كه مى تواند آن ها را از ابتلا به بسيارى از بيمارى ها در امان نگه دارد.
دورى از سنت ها و پيروى از فرهنگ غذايى مد روز كه وارداتى است، سبب شده يا با اندام هاى ورم كرده و چاق روبه رو باشيم و يا لاغرى را به قيمت ضعف و بى حالى به دست بياوريم. زمانى در فرهنگ غذايى ما حبوبات جاى خودش را داشت. آش ماش كه مادر بزرگ ها مى پختند سرشار از ويتامين ها و به ويژه ويتامين B بود. اما حالا حتى اسم اين غذاها را هم نمى دانيم. به بچه ها مى گوييم، «پتاژ» اما نمى گوييم پتاژ همان سوپى است كه از قديم در غذاهاى خودمان جاى خاصى داشت. من چه قدر افسوس مى خورم كه مردم به جاى يك وعده غذاى اصلى سفارش پيتزا و ساندويچ مى دهند، الويه درست مى كنند يا از بيرون آن را مى خرند، غافل از اين كه سيب زمينى فقط تا ۱۰ دقيقه بعد از پخت، ارزش غذايى دارد و بعد از آن فقط شكم را پر مى كند. از طرفى غذاها را محدود كرده ايم به پختن برنج و خورش. آن هم هر شب.
قديم كجا مردم اين قدر برنج مى خوردند. براى خيلى از خانواده ها كه فقط سالى يك بار رشته پلوى شب عيد بود و بعضى هم هر چند وقت يك بار برنج مى خوردند، كه نه با مدام خوردنش كسى اين قدر اضافه وزن داشت و نه براى گرفتن رژيم لاغرى خود را از خوردن آن محروم مى كرد. اگر پياز و ماست سر سفره نبود، دست به غذا نمى بردند و حالا ما اين ها را حذف مى كنيم سالاد با سس فراوان درست مى كنيم و جاى دوغ، نوشابه مى خوريم و با جايگزين كردن غذاهاى آماده و مد روز خارجى به انواع بيمارى ها خوشامد مى گوييم و تا مدت ها با عوارضش دست به گريبانيم.
اين ديد انتقادى به وضعيت تغذيه و نحوه غذاخوردن مردم فقط در گفته هاى متخصص تغذيه نيست كه نمود دارد، بلكه بسيارى از كارشناسان تغذيه مى گويند استفاده بيش از حد از غذاهاى آماده (Fast food) شيرينى، قند و شكر و روغن هاى نامناسب كه ميان مردم رايج است، زنگ خطرى جدى براى سلامتى آن ها است و فقط اصلاح رفتارها و عادت هاى غذايى است كه مى تواند آن ها را از ابتلا به بسيارى از بيمارى ها در امان نگه دارد.
