زردچوبه

گياهى است علفى، پايا به ارتفاع يك تا ۵/۱ متر و داراى ريزوم متورمى كه از آن چندين ساقه هوايى خارج مى شود. از مشخصات آن اينكه در قاعده ساقه گياه برگ هاى بدون دمبرگ سبز روشن شبيه برگ موز با غلاف مشخص ولى در قسمت فوقانى آن برگ هاى كامل ظاهر مى شود. گل هاى آن مجتمع به صورت سنبله و به رنگ سبز مايل به زرد است. تخم آن خيلى ريز و سياه رنگ است. قسمت مورد استفاده دارويى اين گياه ريزوم آن است كه پس از خارج كردن از زمين ريشه هاى جانبى آن را جدا ساخته با آب مى شويند سپس در آب جوش قرار داده پس از خارج كردن در گرماى خورشيد به مدت چند روز خشك مى كنند.
ريزوم هاى خشك شده را به دو صورت وارد بازار تجارت مى كنند. زمان برداشت آن معمولاً ۱۲- ۱۰ ماه پس از كاشت است. گياه زردچوبه را در كشورهاى هندوستان، پاكستان، اندونزى، جنوب چين، آفريقا و آمريكاى جنوبى كشت مى دهند. ماده موثر آن جزء روغن هاى فرار بوده روغن فرار (۵/۵ _ ۳/۱ درصد) محتوى سزكويى ترپن است. زردچوبه به عنوان صفرا آور، ضد نفخ و در تسكين دردهاى روماتيسمى و نيز به عنوان ادويه به صورت خوراكى مصرف مى شود. به صورت موضعى در درمان برخى التهابات پوستى استفاده مى شود. در طب گذشته از زردچوبه به صورت خوراكى به عنوان صفرا آور استفاده مى شده است و به صورت موضعى در درمان سپوريازيس مورد مصرف داشته است. بايد دور از نور و در ظرف كاملاً بسته نگهدارى شود.