دارچين

درختى است به ارتفاع ۱۲-۸ متر، هميشه سبز، داراى تاج پوششى متراكم و گسترده، تنه كوتاه و سبز و راست يا با اندكى برآمدگى با يك سيستم ريشه اى حجيم. برگ ها هميشه سبز متناوب يا تقريباً متقارن، دمبرگى دار، براق، سبز روشن، بدون كرك با بافتى به شدت چرمى، تخم مرغى يا تخم مرغى- سرنيزه اى، نوك برگ مدور يا تقريباً نوك تيز. برگ هاى جوان به رنگ ارغوانى درخشان، گل ها كوچك، كرمى رنگ، در زمان ميوه به حالت استكانى تاج مانند با لوب هاى مدور. ميوه كشيده زيتونى شكل، خشك، نوكدار و به رنگ آبى تيره است. پوست بخش دارويى اين گياه را تشكيل مى دهد. به رنگ خاكسترى- قهوه اى، پوسته پوسته (فلسى) يا در نمونه هاى مسن به صورت چوب پنبه اى است.
از گياهان ۴ تا ۱۰ ساله در ماه هاى فروردين تا آذر ماه محصول بردارى مى شود. پوست دارچين داراى ۵/۲-۵/۰ درصد اسانس بوده كه جزء اصلى آن را سينام آلدئيدو اوژنل تشكيل مى دهد. از دارچين به عنوان ادويه و معطر كننده در فرآورده هاى غذايى و دارويى استفاده مى گردد. علاوه بر آن دارچين را در درمان بى اشتهايى، سوءهاضمه، نفخ، تهوع و اسهال كودكان استفاده مى كنند. پوست دارچين بايد دور از نور و رطوبت در ظروف كاملاً دربسته فلزى يا شيشه اى نگهدارى شود. به صورت پودر و قطعات پوست در بازار ايران موجود است ولى هنوز فرآورده دارويى حاوى آن به بازار ارائه نشده است.