جودی، چانسی

[čānsi judey]
Chansey Juday
(ت. میلرزبرگ، ایندیئنا، 15 اردیبهشت 1250/ 5 مه ی 1871؛ و. مَدیسن، ویسکانسین، 9 فروردین 1323/ 29 مارس 1944)، شناخت آبهای شیرین.
جودی، پسر الیزبث هلتسل و بالستر جودی، در 1275 از دانشگاه ایندیئنا لیسانس علوم انسانی دریافت کرد. زیر نظر کارل آیگن مان، که علاقه ی او را به زیست شناسی آبزیان برانگیخت، فوق لیسانس علوم انسانی گرفت (1276). جودی، که دو سال در دبیرستان تدریس کرده بود، با پذیرش سمت زیست شناس در «سازمان پژوهش زمین شناختی و تاریخ طبیعی ویسکانسین» به کار علمی بازگشت. ابتلا به سل رشته ی کارش را گسست، اما در 1284 به کار پژوهش بازگشت و تا 1309 در آن باقی ماند. در همان زمان، مشاغلی فرهنگی را در دانشگاه کلیفارنیا (1283)، دانشگاه کالورادو (1284)، و سرانجام در دانشگاه ویسکانسین پذیرفت، و دانشگاه اخیر در تحقیقات مربوط به دریاچه های داخلی ویسکانسین با ا. ا. برج همکاری داشت. (تکنگاشت عمده ی آنها، با عنوان «دریاچه های داخلی ویسکانسین. گازهای محلول»، در 1290 انتشار یافت.)
جودی از مهر 1286 تا خرداد 1287 به مسافرت در انگلستان و در قاره ی اروپا پرداخت و از دانشگاهها، مراکز زیست شناسی، و دریاچه‌ها دیدن کرد و با برجسته ترین زیست شناسان اروپایی متخصص در آبزیان آشنا شد. در بازگشت به ایالات متحد، شروع به تردیس دوره هائی در زمینه ی زیست شناسیِ آبهای شیرین و سازواره های پلانکتون‌ها کرد که تا زمان بازنشستگی از کار تدریس در 1320 ادامه یافت. در بهمن 1289 به امریکای مرکزی سفر کرد و چهار دریاچه ی نیمه استوایی در گوئاتمالا و ال سالوادور را مورد مطالعه قرار داد. جودی در همین سال مطالعاتی درباره ی فینگر لیکزِ نیویورک انجام داد.
جودی از 1304 تا 1320 مدیر آزمایشگاه زیست شناسی آبهای شیرین در تراوت لیک در ویسکانسین بود و همه ساله دو ماه از تابستان را در آنجا بسر می برد. این مرکز پژوهشی زیست شناسان را از ایالات متحد و اروپا جلب می کرد و پژوهشهای انجام یافته در آنجا موضوع تکنگاشتهای مهم فراوانی شد. جودی، در اجرای وظایفش در دانشگاه ویسکانسین، به همین شیوه مشوق ایجاد روابط تحقیقاتی میان بخشهائی بود که کارشان با مطالعات دریاچه ای زمینه ی مشترک داشت. در 1310 استاد زیست شناسی آبهای شیرین در بخش جانورشناسی گردید.
جودی بیش از یکصد مقاله، شامل آثاری درباره ی پلانکتون، آب نگاری و ریخت سنجیِ دریاچه های داخلی ویسکانسین، سخت پوستان، بی هوازیان (anaeorbiosis)، بارآوری دریاچه ها، مواد معدنی آبها و گِلها، میزان غلظت یونهای ئیدروژن، آثار بارورسازی [ماهی دار کردن] دریاچه ها، و افزایش و رشد ماهیهای صیادی و نورساخت (Photosynthesis) به عنوان شاخصهای بارآوری دریاچه ها، انتشار داد. او، علاوه بر تدریس و کار پژوهشی، با اداره ی حفاظت محیط زیست ویسکانسین همکاری داشت و هدایت مطالعات درباره‌ی ماهیهای صیادی آن ایالت را برای آنان عهده دار گردید، و همچنین با سمت مشاور در خدمت «اداره‌ی شیلات ایالات متحد» بود.
جودی از بدو تأسیس «انجمن زیست شناسی آبهای شیرین امریکا» در 1314 به ریاست آن برگزیده شد؛ همچنین دبیر و رئیس «فرهنگستان علوم، هنرها و ادبیات ویسکانسین»، و رئیس «انجمن موجودات ذره بینی امریکا» و «انجمن بومی شناسی امریکا» بود. در 1312 از دانشگاه ایندیئنا دکتری افتخاری و در 1322 از «فرهنگستان علوم طبیعی فیلادلفیا» مدال لایدی دریافت کرد. در 15 شهریور 1286 با مادلین اِوِنز ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شد.
دانشگاه ویسکانسین جودی را، پس از بازنشستگی از تدریس، در سمت پژوهشگر به کار گماشت. او سه سال بعد درگذشت، بی آن که موفق به تکمیل پژوهش جامع خود درباره‌ی شناخت آبهای شیرین ویسکانسین، که خود آغازگرش بود، گردد.

کتابشناسی

یکم. کارهای اصلی.

فهرست کاملی از نوشته‌های جودی مندرج در مقاله‌ای است با عنوان «Publication of Chancy Judy»، از آرثر د. هاسلر، در SPLSA، شماره‌ی 16 (1945)، 4-9. در میان مهمترینشان می توان به سه گزارش کتاب گونه اشاره کرد: «I.The Inland lakes of Wisconsin, The Dissolved Gases and Their Bilogical Significance»، در BWGN، دوره‌ی 7، شماره‌ی 22 (1911) با همکاری ا. ا. برج؛ «The Inland Lakes of Wisconsin. II. The Hydrography and Morphometry of The Lakes»، همان، شماره‌ی 27 (1914)؛ و «The Inaland Lakes of Wisconsin. The Plankton. I. Its Quntity and Chemical Compostion»، همان، دوره‌ی 13، شماره‌ی 64 (1922)، با همکاری ا. ا. برج.

دوم. خواندنیهای فرعی.

درباره‌ی جودی و آثارش، «Chancey Juday»، از لوئل ا. نولند، در SPLSA، شماره‌ی 16 (1945)، 1-3.
منبع مقاله :
گیلیپسی، چارلز کولستون؛ (1387)، زندگینامه علمی دانشوران، ترجمه: احمد آرام... [و دیگران]، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ نخست