حكايت بي او بودن

پيشوايان بزرگوارمان گفته‌اند، ما نيز باور آورده‌ايم كه «زمين خدا هرگز از حجت او خالي نمي‌ماند.» آنها گفته‌اند، ما نيز باور آورده‌ايم كه «اگر تنها يك روز از عمر زمين باقي باشد، آن قدر طولاني مي‌گردد تا قائم او به پا خيزد».
آنها گفته‌اند، ما نيز باور آورده‌ايم كه «بي‌او و بي‌عنايت او شيرازة هستي از هم مي‌گسلد.» آنها هزاران نكته از اين دست گفته‌اند و ما نيز به هزاران نكته از اين دست باور آورده‌ايم، و بر پاية اين سبزترين باورهايمان، تصوير «ناكامي خود و جهان» را در گرداب تصور «بي او بودن» به قاب خيالمان نشانده‌ايم:
و اگر او نباشد «هيچ» حتي، نيست:
بازآ كه بي‌وجودت، عالم سكون ندارد
هجر تو در تزلزل افكنده ماسوا را

(فواد كرماني)

و يا بي‌رونقي بهار را برايش زمزمه كن:
بهار من، چه بهاري اگر كه بي‌تو بيايد
بهار، بي‌تو بهارم، نه آمده‌ست و نه‌مانده‌ست

(سيد اكبر ميرجعفري)

اگر همة غوغايي كه در جانت به‌پا شده را براي او گفتي، فراموش نكن كه اضافه كن:
تو نيستي و نمي‌دانم، در امتداد چه مي‌مانند
وجود و هيأت دستاني كه شاخسار دعايي‌نيست

(سيد اكبر ميرجعفري)

حكايت تنهايي زمين را نيز متذكر شو:
اي دلپذير
بي‌تو
زمين تنهاست
پرواز در كنار تو زيباست

(ايرج قنبري)