اصطلاحشناسى كَفّارات
كفاره
كفاره از ماده كفر و به معناى پوشاندن است و در اصطلاح دينى، عبارت است از پرداخت صدقه، قربانى و انجام عمل شرعى و مانند آن، به خاطر گناهى كه انجام گرفته است و چون اين عمل، آثار گناه را محو مىسازد و آن را از انسان مىپوشاند، كفاره ناميده مىشود. انسان كافر را نيز از آن جهت كه حقايقى از قبيل خدا، قيامت، نبوت و... را انكار كرده، آنها را از خود مىپوشاند، كافر مىگويند. كفاره در همه شرايع و اديان، براى اجتناب از عواقب سوء اعمال شرعى، غيراخلاقى و مخالف اصول اجتماعى، انجام مىگيرد. مهمترين اين عواقب و آثار، جلب رضايت خدا و فرو نشاندن خشم الهى است. كفاره چند نوع است؛ معين، مخير، مرتب و كفاره جمع كه تعريف و موارد هر يك، در جاى خود بيان شده است.كفاره جمع
كفاره تخيير
كفاره ترتيب
كفاره قسم
كفاره نذر
«نذر مشروط»، آن است كه شخص با خدا تعهد و پيمان مىبندد كه انجام دادن يك عمل نيك يا اجتناب از كارى ناشايست را بر خود واجب كند؛ تا در نتيجه آن، خداوند متعال، حاجت او را برآورد؛ به عنوان مثال مىگويد: «اگر فرزندم خوب شد و سلامتى خود را بازيافت، هزار تومان به فقير كمك مىكنم».
«نذر مطلق»، نذرى است كه هيچ قيد و شرطى در آن مطرح نيست؛ به عنوان مثال مىگويد: «من براى خدا نذر مىكنم كه نماز شب بخوانم».
اگر كسى به نذرى كه داراى شرايط بوده، عمل نكند، بايد كفاره نذر بدهد. كفاره نذر، بر اساس فتواى اكثر مراجع تقليد، آزاد كردن يك بنده، يا غذا دادن به شصت فقير يا گرفتن دو ماه روزه پىدرپى، به طور تخيير است؛ ولى برخى گفتهاند كه كفاره آن، همانند كفاره قسم است؛ يعنى آزاد كردن يك بنده يا اطعام ده فقير يا پوشاندن آنان است و اگر اينها را نتوانست، بايد سه روز پىدرپى روزه بگيرد.
گفتنى است كه نذر، شرايطى دارد كه يكى از آنها، خواندن صيغه است و بدون آن، نذر منعقد نمىشود. صيغه نذر، در قالب مثال، چنين است كه شخص در مورد شفا يافتن بيمارىاش و مانند آن، نذر مىكند كه مبلغى به فقير بدهد؛ پس چنين مىگويد: «اِنْ شَفَى اللَّهُ مَرَضى فَلِلَّهِ عَلىَّ اَن اُعْطِىَ الْفَقيرَ كَذا». البته لازم نيست به عربى بخواند و همين اندازه كافى است كه بگويد: اگر بيمارى من شفا يابد، براى خدا بر عهده من است كه فلان مبلغ را به فقير بدهم.
منبع: ماهنامه پرسمان
