جوان و دوست‏یابی

بیشتر ناکامی‏ها و انحرافات نسل جوان، ناشی از دوستی‏های نادرست است که ریشه در انتخاب شتابزده و بی‏معیار و یا احساسیِ دوستان دارد. گاه آتش احساسات سبب دوستی فرد با کسی می‏شود که شعله‏های آن، تمام عمر دامنگیر اوست.
قرآن مجید از زبان آنانی که در دوست گزینی به بیراهه رفته‏اند، می‏گوید:
«ای کاش با پیامبر دوست و همراه می‏شدم، وای بر من! کاش فلان شخص گمراه را به دوستی نمی‏گرفتم، او مرا از یاد و راه حق منحرف و گمراه کرد». (فرقان 27 ـ 29)
امام علی علیه‏السلام نیز هشدار می‏دهد:
«با انسان شرور رفاقت مکن؛ زیرا طبع تو از شرارت‏های او الگو می‏گیرد، بدون آنکه خودت بفهمی».
ایشان در جای دیگر می‏فرماید:
«از همراهی با افراد کج اندیش و سست رأی و صاحب اعمال ناپسند دوری کن؛ زیرا آدمی به طرز تفکر و روش رفیقش خو می‏گیرد».
از افرادی که دارای خلق و خوی مناسبی نیستند و به دین و دنیای انسان ضربه می‏زنند، باید بنا به فرموده امام صادق علیه‏السلام دوری گزید:
نگاه کن تا هر کس مفید به حال دین تو نیست، به او اعتنا مکن و علاقه‏ای به رفاقت با او نشان مده که هرآنچه غیر خداست، فانی و نابود شدنی است و هر علاقه‏ای که به غیر خدا باشد، عاقبت زشت و پایان ناخوشایندی خواهد داشت.
با رعایت این‏گونه دقت و اهمیت در انتخاب دوستان، تصمیم‏ها و رفتارهای آدمی نیز از روی عقل و تدبیر و آینده‏نگری خواهد بود. ازاین‏رو لازم است همواره با تأمل بر رفتار و کردارمان، حد اعتدال را در دوستی نگاه داریم و به تمام کارهای دوستان‏مان به چشم رضایت‏مندی ننگریم.