نویسنده: محمد غفارنیا
كرنش در برابر عظمت پروردگار عالم، موثرترین وسیله تكامل روحی انسان است. این نیایش و كرنش نشانگر مقام سپاسگزاری بندگان، در مقابل نعمتهای بی‌حساب خدای متعال است. روش پیشوایان دینی ما در این زمینه، اسوه مناسبی برای پیروان آنان به شمار می‌آید.
پیامبر اكرم (صلی الله علیه و آله و سلم) شبهای خود را بین زنان و همسران خود تقسیم فرموده بود و هر شبی را نزد یكی از آنها می‌گذرانید. امام باقر (علیه السلام) می‌فرمایند: پیامبر در شبی كه نوبت عایشه بود، نزد وی رفت و به عبادت و نیایش پرداخت؛ عایشه گفت: یا رسول الله، رنج و سختی در عبادت را بر خود راه مده؛ زیرا خداوند تو را مورد آمرزش و غفران خود قرار داده است. پیامبرفرمود: آیا برای خدای خویش هم نباید بنده‌ای شكر گزار باشم؟
عایشه می‌گوید پیامبر از شدت خستگی و رنج عبادت، پاشنه خود را بلند می‌كرد و روی انگشتان پا می‌ایستاد، تا رفع خستگی نماید. (1)
حضرت امام موسی بن جعفر (علیه السلام) از پدرانش از حضرت امیر المؤمنین (علیه السلام) روایت می‌فرماید: پیامبر خدا بیست سال (برای عبادت) بر روی انگشتان پای خود می‌ایستاد؛ چندان كه پاهای ایشان متورم می‌گردید و رنگ رخسارش زرد می‌شد. در این باره خداوند او را مورد عتاب قرار داده و فرمود:
طه (از نامهای پیامبر است)، ما قرآن را بر تو نازل نكردیم كه خود را به زحمت بیفكنی: طه، ما انزلنا علیك القرآن لتشقی و (2) (3).
درست است كه عبادت و تقرب به آفریدگار جهان هستی از راه نیایش او، از بهترین كارها و مطلوبترین تلاشهای انسان است؛ ولی از آنجا كه دین مقدس اسلام، دین سهل وآسانی است، و بنا بر تعبیر بعضی از تفسیرها، ملت اسلام، ملتی میانه (و امت وسط) است (برنامههای زندگیش دور از هر گونه افراط و تفریط می‌باشد)؛ لذا عبادت هم در اسلام آیین خاصی دارد و تحمیل رنج و زحمت بر خود به حدی كه روح را دل زده و گریزان سازد جایز نمی‌باشد. و با این حال اگر كسی زحمت عبادت و طاعت را بر خود هموار سازد، در پیشگاه خداوند شاكر، به مقام و منزلت بالاتری نایل خواهد شد.
پی‌نوشت‌ها:
1-نورالثقلین: ج3. ص367. ح9و10.
2-نورالثقلین: ج3. ص367. ح9و10.
3-طه/1.
غفارنیا، محمد، (1387) 142 قصّه از قرآن: همراه با شأن نزول آیاتی از قرآن، قم: جامعه القرآن الکریم، چاپ اول
