نبرد آنقوره

در تاریخ کم‌تر پیش می‌آید که دو قدرت نظامی هر دو در اوج به هم برسند. معمولاً یک قدرت در حال اوج‌گیری دولت‌های کهنسال بر سر راه را درهم می‌کوبد و به پیش می‌رود اما نبرد تیمور و با یزید اول استثنای تاریخ است؛ دو قدرت بزرگ که هر دو در حال اوج‌گیری بودند به هم می‌رسند و لاجرم یکی از آن‌ها باید با دنیای فاتحان خداحافظی کند.

بایزید که بود؟

عثمانی‌ها از نیمه قرن چهاردهم میلادی در آسیای صغیر قدرت گرفته بودند اما از زمان بایزید اول، آن‌ها ناگهان تبدیل به قدرت مطلقه جنوب اروپا شدند. این مرد قدرتمند عثمانی، در 1371 در نبردی سرنوشت‌ساز بلغارها را شکست داد و نیروهای سرسخت صرب را نیز در کوزوو درهم کوبید. وی سپس در طی چند لشکرکشی موفق هفت امیرنشین آناتولی را شکست داد و بوسنی و والاکی را از آنِ خود کرد. در این زمان وی در بین اروپایی‌ها به ایلدرم یا صاعقه معروف شد چرا که بر دشمن صاعقه‌وار می‌تاخت و سرعت سیرش خیره‌کننده بود.
بایزید اکنون برای فتح پایتخت افسانه‌ای بیزانس (قسطنطنیه) مانعی را در پیش روی نداشت.

ورود تیمور به آسیای صغیر

تیمور در ادامه فتوحات افسانه‌ای‌اش اکنون ناگزیر از تصادم با عثمانی‌ها بود. وی در 1401 سیواس را تسخیر کرد و سپس بایزید را به قتل رساند آنگونه که در تاریخ مذکور است بین دو سلطان نامه‌های تندی رد و بدل می‌شود و تیمور مصمم می‌شود که بایزید را شکست دهد.
در 1402 سپاه 60 هزار نفری بایزید به انتظار نیروهای تیمور می‌نشیند اما گویا نفرات تیمور بیش‌تر بودند. نبردی مرگبار بین طرفین درمی‌گیرد. تیمور که تاکنون اکثراً با نیروها و ارتش‌های سست روبه‌رو شده بود برای اولین‌بار به زحمت می‌افتد پس از آن که نیروهای تازه نفس ینی‌چری متعلق به ارتش عثمانی وارد عرصه نبرد می‌شود، قلب لشکر تیمور از جا کنده گردد اما سلطان بی‌رحم مغول به ازای هر واحدی که بایزید وارد کارزار می‌کند دو واحد ذخیره را به میدان می‌آورد و در نهایت علی‌رغم پایداری سپاه ینی‌چری، تلف شدن دو سوم ارتش عثمانی سبب فروپاشی آن‌ها می‌شود.
تقدیر چنین بود که تیمور در هیچ جبهه‌ای بازنده نباشد اما این سلطان بی‌رحم دستور می‌دهد که بایزید را در قفس کنند.
پیروزی بر عثمانی‌ها سبب فتح کل آسیای صغیر به دست تیمور می‌شود.

نتیجه‌ی نبرد آنقوره (آنکارا)

نبرد انقوره از جمله نبردهای ممتاز جهان بوده که علی‌رغم ارزش نظامی دارای اهمیت سیاسی نیز بوده است.
اول آن که قدرت عثمانی و فتح قسطنطنیه را 50 سال به عقب می‌اندازد و این امر مهم به عهده‌ی سلطان محمد فاتح در 1453 می‌افتد.
دوم آن که به اروپا که در آن زمان کاملاً در برابر عثمانی‌ها آسیب‌پذیر بود فرصت تنفس می‌دهد. گفته می‌شود ناظران اسپانیایی با حساسیت زیاد ارتش تیمور را همراهی می‌کردند تا نابودی دشمن اروپا (بایزید) را به چشم خود ببیند. و یا آن که هنری، پادشاه انگلیس، برای تیمور پیام تبریک می‌فرستد.
تنها عثمانیان یک شانس بزرگ دارند و آن این که جانشینان تیمور «بی‌لیاقت» بودند و در نتیجه به سرعت آناتولی از دست آن‌ها می‌رود.
منبع مقاله :
غفوری، علی؛ (1386)، 100 جنگ بزرگ تاریخ، تهران: هیرمند، چاپ دوم