جلوه ی جلال

راه کمال

تابستان 1335 بود که صدایی فضای خانه را روشن کرد. او دومین فرزند خانواده بود. دوران کودکی را با تمام مشکلاتی که از نظر اقتصادی بر خانواده حکم فرما بود سپری کرد. از همان ایام دستی از غیب جلال را به سوی تعالی و کمال راهنمایی می کرد. با بچه های هیأت بنی فاطمه ی محله ی دردشت اصفهان ارتباط تنگاتنگ داشت.
بیشتر اوقات فراغت خود را با حفظ قرآن سپری می کرد. عشق به فراگری علوم دینی او را راهی حوزه ی علمیه کرد. همواره از محرومین دستگیری می کرد و در مؤسسات خیریه اصفهان فعالیت داشت، مقید به نماز جماعت و نماز اول وقت و پرداخت خمس بود. سال 1353 به مدرسه حقانی قم رفت. در زمان تحصیلاتش در قم با حضرت آیت الله بهاءالدین (رحمت الله علیه) ارتباط نزدیک داشت. در شکل گیری انقلاب یک پارچه در جوش و خروش بود و بسیار از حرکت های مردم اصفهان را سازماندهی می کرد. با پیروزی انقلاب اسلامی ازعناصر اولیه ی کمیته ی دفاع شهری اصفهان بود و در جنگ مدارج والای معرفت و بصیرت را طی کرد و اوج شکوفایی و بالندگی خود را در نیل به مقام عظمای شهادت یافت.
فرازی از وصیت نامه شهید:
خداوندا! به بندگانت چه گویم که هر کدامشان کتاب بزرگی هستند از اندرز و پند. با این حال، با زبان قاصرم می گویم که این امت به پا خاسته، قیام خود را حفظ کنید تا قائم دین حق، فرزند امیرالمؤمنین (سلام الله علیه)، حجت الله الاعظم (عجل¬لله تعالی فرجه الشریف) بیاید و پرچم توحید را بر فراز قله های جهان به اهتزاز در آورد. نیت ها را خالص کنید که شرک، ظلم عظیم است. خودپرستی و خود محوری ها را کنار بگذارید و به اسلام و قرآن بیندیشید. از روحانیت متعهد به اسلام طرفداری کنید مسؤولان محترم مملکت هر کس را متناسب با ظرفیتش به کارهای اجرایی بگمارند. به فرهنگ جامعه بیش از هر چیز توجه شود. بدانید تا کفر هست اسلام در جنگ و ستیز با آن است و اگر روزی با وجود کفر، مبارزه در انقلاب ما کنار گذاشته شود. انقلاب از مسیرش خارچ گشته است.
منبع: ویژنامه ی منور