آداب سلام

بدان که عبد سالک چون از مقام سجودف که سرّ او «فنا» است، به خود آمد و حالت صحو و هوشياري براي او دست داد و از حال غيبت از خلق به حال حضور رجوع کرد، سلام دهد به موجودات، سلام کسي که از سفر و غيبت مراجعت نموده. پس در اول رجوع از سفر، سلام به نبي اکرم دهد؛ زيرا که پس از رجوع از وحدت به کثرت، اول حقيقت تجلي حقيقت ولايت است «نحن الاولون السابقون».(1) و پس از آن، به اعيان ديگر موجودات به طريق تفصيل و جمع توجه کند.
و کسي که در نماز، غايب از خلق نبوده و مسافر الي الله نشده، براي او سلام حقيقت ندارد و جز لقلقه ي لسان نيست. پس، ادب قلبي سلام به ادب جميع صلوة است؛ و اگر در اين نماز، که حقيقت معراج است، عروجي حاصل نشده و از بيت نفس خارج نشده، سلام براي او نيست. و نيز در اين سفر اگر سلامت از تصرفّات شيطان و نفس امّاره بود، و در تمام اين معراج حقيقي قلب را علتي نبود، سلام او حقيقت دارد و الّا لاسلام له.
آري، سلام بر نبي صلي الله عليه و آله بنابراين، سلام با حقيقت است؛ زيرا که او در اين سفر معراجي و در اين سير الي الله صعوداً و نزولاً متصف به سلامت است و در تمام سير از تصرفات غير حق عاري وبري است.

پی نوشت:

1- بحارالانوار، ج15، ص15؛ فنحن الاولون و نحن الاخرون. صحيح مسلم، ج2، ص585 و صحيح بخاري، ج1، ص36. نحن الاخرون و نحن السابقون نقل کرده اند.

منبع: برگرفته از کتاب آداب باطني و اسرار معنوي نماز

---

تصاوير زيبا و مرتبط با اين مقاله