تشخیص دیابت نوع دو

تشخیص دیابت نوع 2 می‌تواند توسط چندین آزمایش که اساسا به منظور اندازه گیری سطح قند خون است، انجام شود. افزایش در سطح قند خون می‌تواند یا توسط تولید ناکافی انسولین توسط سلول‌های بتای غده‌ی پانکراس و یا به واسطه‌ی ناتوانی سلول‌های بدن نسبت به واکنش به انسولین که اصطلاحا مقاومت به انسولین نامیده می‌شود، ایجاد شد.
دیابت ناشی از تولید ناکافی انسولین به عنوان دیابت نوع 1 نامیده می‌شود. از طرف دیگر، در صورتی‌که بدن نسبت به انسولین مقاومت نشان دهد، دیابت نوع 2 ایجاد می‌گردد. افزایش در سطح قند خون می‌تواند دارای چندین نشانه‌ی آشکار مانند افزایش تشنگی، تکرر ادرار، افزایش گرسنگی، خستگی، عفونت‌های مکرر و کاهش وزن بی دلیل باشد.

آزمایشات تشخیصی برای دیابت نوع 2

سلول‌های بدن به منظور جذب و استفاده از قند یا گلوکز از جریان خون نیاز به انسولین دارند و از این‌رو کمبود انسولین و همچنین ناتوانی سلول‌های بدن به منظور استفاده از انسولین می‌تواند سطح قند خون را افزایش دهد. بنابراین، دیابت نوع 2 توسط انجام آزمایشات خاص خون که می‌تواند سطح گلوکز در جریان خون را اندازه‌گیری کند، تشخیص داده می‌شود. عمدتا چهار نوع آزمایش خون جهت تشخیص این بیماری وجود دارد. این آزمایشات به عنوان تست قند خون تصادفی، تست قند خون ناشتا، تست تحمل گلوکز خوراکی و تست هموگلوبین گلیگوزیله شناخته می‌شود.

تست قند خون تصادفی

این آزمایش سطح قند خون را صرفنظر از زمانی‌که شخص برای آخرین بار غذایی مصرف کرده، اندازه گیری می‌کند. به عبارت دیگر، یک نمونه‌ی خون به صورت تصادفی جمع آوری شده و سپس سطح قند خون اندازه گیری می‌گردد. در صورتی‌که سطح قند خون 200 میلی‌گرم در دسی لیتر یا بالاتر باشد، بدین معنی است که فرد مبتلا به دیابت می‌باشد.

تست قند خون ناشتا

در این آزمایش، یک نمونه خون بعد از ناشتا در طول شب یا بعد از یک دوره‌ی ناشتا در حداقل 8 ساعت گرفته می‌شود. سطح قند خون ناشتای نرمال باید 70 تا 99 میلی‌گرم در دسی لیتر باشد. در صورتی‌که قند خون بین 100 تا 125 میلی‌گرم در دسی لیتر باشد، نشان دهنده‌ی پیش دیابت و یا اختلال در تولید گلوکز می‌باشد. از طرف دیگر، اگر سطح قند خون بالاتر از 125 میلی‌گرم در دسی لیتر باشد، نشان دهنده‌ی ابتلاء فرد به دیابت می‌باشد.

تست تحمل گلوکز خوراکی

تست گلوکز خوراکی به عنوان موثرترین و حساس‌ترین آزمایش برای تشخیص دیابت در نظر گرفته می‌شود. این آزمایش شامل جمع آوری یک نمونه خون بعد از یک دوره‌ی ناشتای حداقل 8 ساعت و یا بعد از یک دوره‌ی ناشتا در شب می‌باشد. سپس فرد یک نوشیدنی حاوی 75 میلی‌گرم گلوکز مصرف کرده و بعد از 2 ساعت، یک نمونه‌ی دیگر خون گرفته شده و سطح قند خون اندازه گیری می‌شود.
به طور نرمال، سطح قند خون باید کمتر از 140 میلی‌گرم در دسی لیتر یا 8/7 میلی مول در لیتر در طی دو ساعت بعد از نوشیدن محلول حاوی قند باشد. در صورتی‌که سطح قند خون بین 140 تا 199 میلی‌گرم در دسی لیتر باشد، نشان دهنده‌ی پیش دیابت بوده و اگر سطح قند خون 200 میلی‌گرم در دسی لیتر یا بالاتر باشد، فرد مبتلا به دیابت می‌باشد. با این‌حال، برای تایید نتایج، این آزمایش در روز بعد نیز دوباره باید تکرار گردد.

تست هموگلوبین گلیکولیزه

تست هموگلوبین گلیکولیزه یکی دیگر از آزمایشات خون بوده که متوسط سطح قند خون را برای دو تا سه ماه گذشته اندازه‌گیری می‌کند. این کار می‌تواند توسط اندازه‌گیری درصد قند خون متصل به هموگلوبین انجام شود، چون گلوکز خون اضافی به هموگلوبین متصل می‌باشد. در صورتی‌که تست هموگلوبین گلیکولیزه کمتر از 6 درصد یا بین 9/4 تا 9/5 درصد باشد، قند خون نرمال بوده، اما اگر این مقدار بین 6 تا 5/6 باشد، نشان دهنده‌ی پیش دیابت می‌باشد. این تست معمولا برای تشخیص پیش دیابت انجام می‌شود.
در صورتی‌که دیابت درمان نگردد، باعث ایجاد عوارض جبران ناپذیری در بیمار می‌گردد. بنابراین، در صورتی‌که احتمال می‌دهید که به این بیماری مبتلا شده باشید و یا هر کدام از علائم مربوط به آن را تجربه می‌کنید، بلافاصله آزمایش قند خون انجام دهید.