بدرقۀ راه

ماه از پشت لکّه های سفید در حال حرکت ابر، از پنجره اتاق به سجاده ای ساده و سپید رنگ زُل می زند.

سر بر سجده می گزارم و تمام آرزوهای دست نیافتۀ چندین ساله ام را مرور می کنم. به یک زندگی پاک فکر می کنم. زندگی ای آرام، توأم با عشق به معبود، به سپیدی ابر، به زلالی آب ...
آرام سر بر می دارم. نا خواسته قطره ای از چشمانم روی سجاده می چکد. تاریکی اتاق و سکوت شب، فرصتی مغتنم برایم مهیا می کند. تا فکر کنم و به این بیاندیشم که چرا سالهاست پاسخی از جنس روشنایی از سوی معبود و بندگان خالص او یعنی اهل بیت پاک و مطهّر به سرای خاموش و تاریک دل من نتابیده است.
دیگر توسل بدون پاسخ امانم را بریده است. آرزو میکنم به بهانۀ مجازات گناهانم، بر صورتم سیلی بزنند امّا در برابر درد دل هایم سکوت نکنند. تا لااقل با خود بگویم اگر با دیگرانش بود میلی/ چرا ظرف مرا بشکست لیلی ، تا دیگر از سکوت تعبیر به فراموشی نکنم... امّا چه سود که سالهاست طعم تلخ سکوت را چشیده ام.
در باز می شود و شعاعی از نور به داخل می تابد. قطرات اشک روی گونه هایم که بواسطۀ تاریکی خود را پنهان نگاه می داشتند، اینک کمی خود نمایی میکنند. مادر بزرگم با چهره ای مهربان در چهار چوب در ایستاده و نگران به صورتم زل می زند. می گوید مادر! 10 بار از سورۀ مزمّل بخوان تا حاجتت روا شود. خودت را در اتاق حبس نکن و نگذار غم بر دلت تحمیل شود.
در را می بندد و مرا به دست سکوت و تاریکی اتاق می سپارد. بلند می شوم و دیوان حافظ را از قفسۀ کتابهایم بیرون می کشم. با دلی شکسته و چشمی اشک بار حمد و سوره ای نثارش می کنم تا شاید راه به رویم بگشاید.
صفحه ای باز می شود. چراغ را روشن میکنم و در بهت و حیرت، روی همان سجادۀ ساده و سپید رنگ، زیر نگاه همان ماه میان ابرهای سفید میخکوب می مانم...
«حافظ اگر قدم زنی در ره خاندان بصدق
بدرقۀ رهت شود همّت شحنۀ نجف»