خودش پلا کارد شهادتش را نوشت
سال هاي 58 و 59 شاگرد او بودم. برايمان تفسير و شرح حديث مي گفت. اصلا يک آدم ويژه بود. صداي خوش، سيماي جذاب، قد رشيد و بلند، در کنار هنرمندي در خطاطي و نقاشي، از او فرد ممتازي ساخته بود. به ورزش علاقه داشت و در کنار آن فعاليت هاي فرهنگي را به صورت مستمر ادامه مي داد و به عنوان معلم قرآن و حديث در مساجد جنوب شهر تهران با شيوه اي نو فعاليت مي کرد.
اوايل تابستان سا ل62 در گردان تخريب تيپ سيد الشهدا (س) با شهيد محمد بهرامي در کنار هم بوديم. فضاي معنوي حاکم بر گردان و حضور فرماندهي خوب مثل عبدالله نوريان شرايط خاصي را فراهم کرده بود. حضور همزمان من با شهيد بهرامي در عمليات و الفجر 4 اين امکان را فراهم کرد که با روحيات او بيشتر آشنا شوم. شهيد بهرامي از خانواده اي مرفه بود. براي ازدواجش مهماني مفصلي گرفتند وحدود هشتصد نفر از بچه هاي گردان تخريب و بچه هاي رزمنده و بسيجي در جشن ازدواج او شرکت کردند. اما درست چند روز بعد از مراسم عروسي به منطقه آمد و کارش را دوباره در گردان تخريب شروع کرد.
قبل از عمليات خيبر با يکي از دوستان به منزل شهيد بهرامي رفتيم. چيزي که اسباب تعجب ما را فراهم کرد اين بود که اولا او به دست خودشان پلاکارد تبريک و تسليت به خانواده را نوشته بود و ثانيا شمايل زيبايي از خودش را به عنوان شهيد نقاشي کرده بود! وقتي از او پرسيدم که اينها براي چيست؟ گفت: وقت رفتن است و براي اينکه باري از روي دوش خانواده بعد از شهادت بردارم اين بوم و پلاکارد را آماده کردم. بعد از اين ماجرا به منطقه برگشتيم و در پادگان دو کوهه مستقر بوديم. بعد از مدتي به دستو ر فرمانده گردان، من و شهيد بهرامي با عده اي از دوستان به منطقه جفير اعزام شديم. طبق عادت، غروب ها در يکي از پاسگاه هاي نزديک، نماز جماعت مغرب و عشاء برگزار مي کرديم. يکي از شب ها که براي اداي نماز جماعت به پاسگاه رفته و براي نماز مهيا شده بوديم متوجه شهيد بهرامي شدم که به سرعت از پاسگاه بيرون آمد. مدتي طول کشيد و بر نگشت و من هم به دنبال او بيرون آمدم، ديدم که دارد لعن مي فرستد و پايش را به زمين مي زند.
پرسيدم چرا اين کار را مي کني ؟ گفت : وقت ذکر خدا ياد همسرم افتادم و احساس کردم که شيطان سراغم آمده است و به دنبال غفلت من، با ياد همسرم است. احساس کردم که ياد همسرم در اين شرايط مانع از ياد و ذکر خدا مي شود براي همين شيطان را لعن کردم. برايم خيلي جالب بود. او با اينکه تازه ازدواج کرده بود و به همسرش هم علاقه زيادي داشت، حاضر نبود ياد همسرش هم مو جب غفلت از ياد خدا شود. بعد از مدتي، محمد از من جدا شد و با يکي از گردان هاي تيپ سيد الشهدا (س)اعزام شد. من هم براي حضور در گردان حضرت علي اصغر (س)آماده شدم. آخرين ديدار من و ايشان فرداي اعزام بود که با موتور به مقر گردان برگشت.
او را ديدم. دست دور گردن من انداخت که با هم وداع کنيم. کنار گوش من گفت: « اين آخرين ديدار ماست. ديدار ما به قيامت! من شهيد مي شوم و ديگر برنمي گردم. شما زحمت بکشيد سلام مرا به مادرم برسان و از مادرم حلاليت بطلب؛ چون خيلي براي من زحمت کشيد و من نتوانستم زحمات او را جبران کنم. » همان طور که او گفته بود، اين آخرين ديدار ما بود. او رفت و با دوهزار شهيدي بر گشت که آنها تنها پلاک و مشتي استخوان به يادگار مانده بود.
منبع: ماهنامه امتداد
اوايل تابستان سا ل62 در گردان تخريب تيپ سيد الشهدا (س) با شهيد محمد بهرامي در کنار هم بوديم. فضاي معنوي حاکم بر گردان و حضور فرماندهي خوب مثل عبدالله نوريان شرايط خاصي را فراهم کرده بود. حضور همزمان من با شهيد بهرامي در عمليات و الفجر 4 اين امکان را فراهم کرد که با روحيات او بيشتر آشنا شوم. شهيد بهرامي از خانواده اي مرفه بود. براي ازدواجش مهماني مفصلي گرفتند وحدود هشتصد نفر از بچه هاي گردان تخريب و بچه هاي رزمنده و بسيجي در جشن ازدواج او شرکت کردند. اما درست چند روز بعد از مراسم عروسي به منطقه آمد و کارش را دوباره در گردان تخريب شروع کرد.
قبل از عمليات خيبر با يکي از دوستان به منزل شهيد بهرامي رفتيم. چيزي که اسباب تعجب ما را فراهم کرد اين بود که اولا او به دست خودشان پلاکارد تبريک و تسليت به خانواده را نوشته بود و ثانيا شمايل زيبايي از خودش را به عنوان شهيد نقاشي کرده بود! وقتي از او پرسيدم که اينها براي چيست؟ گفت: وقت رفتن است و براي اينکه باري از روي دوش خانواده بعد از شهادت بردارم اين بوم و پلاکارد را آماده کردم. بعد از اين ماجرا به منطقه برگشتيم و در پادگان دو کوهه مستقر بوديم. بعد از مدتي به دستو ر فرمانده گردان، من و شهيد بهرامي با عده اي از دوستان به منطقه جفير اعزام شديم. طبق عادت، غروب ها در يکي از پاسگاه هاي نزديک، نماز جماعت مغرب و عشاء برگزار مي کرديم. يکي از شب ها که براي اداي نماز جماعت به پاسگاه رفته و براي نماز مهيا شده بوديم متوجه شهيد بهرامي شدم که به سرعت از پاسگاه بيرون آمد. مدتي طول کشيد و بر نگشت و من هم به دنبال او بيرون آمدم، ديدم که دارد لعن مي فرستد و پايش را به زمين مي زند.
پرسيدم چرا اين کار را مي کني ؟ گفت : وقت ذکر خدا ياد همسرم افتادم و احساس کردم که شيطان سراغم آمده است و به دنبال غفلت من، با ياد همسرم است. احساس کردم که ياد همسرم در اين شرايط مانع از ياد و ذکر خدا مي شود براي همين شيطان را لعن کردم. برايم خيلي جالب بود. او با اينکه تازه ازدواج کرده بود و به همسرش هم علاقه زيادي داشت، حاضر نبود ياد همسرش هم مو جب غفلت از ياد خدا شود. بعد از مدتي، محمد از من جدا شد و با يکي از گردان هاي تيپ سيد الشهدا (س)اعزام شد. من هم براي حضور در گردان حضرت علي اصغر (س)آماده شدم. آخرين ديدار من و ايشان فرداي اعزام بود که با موتور به مقر گردان برگشت.
او را ديدم. دست دور گردن من انداخت که با هم وداع کنيم. کنار گوش من گفت: « اين آخرين ديدار ماست. ديدار ما به قيامت! من شهيد مي شوم و ديگر برنمي گردم. شما زحمت بکشيد سلام مرا به مادرم برسان و از مادرم حلاليت بطلب؛ چون خيلي براي من زحمت کشيد و من نتوانستم زحمات او را جبران کنم. » همان طور که او گفته بود، اين آخرين ديدار ما بود. او رفت و با دوهزار شهيدي بر گشت که آنها تنها پلاک و مشتي استخوان به يادگار مانده بود.
منبع: ماهنامه امتداد
