چند ساعت تا جراحي بيني
نويسنده : يلدا حسيني
وارد مطب مي شوم. هيچ صندلي خالي يي براي نشستن وجود ندارد. تعداد ديگري از مراجعه کنندگان هم ايستاده اند. چند دقيقه يي منتظر مي مانم تا منشي مطب فرصتي براي پاسخگويي پيدا کند. چون نوبت قبلي نداشتم قرار شده بين مراجعان، ويزيت شوم.
در يکي از اتاق هاي مطب باز مي شود و زني تقريباً مسن با سرمي بر دست و بيني يي بانداژ شده با گام هايي لرزان از اتاق خارج مي شود در حالي که پرستاري با لباس هاي يکدست سبزرنگ، براي کمک به او يکي از دستانش را گرفته و زني حدوداً چهل ساله که چند دقيقه يي بعد مي فهمم دخترش است، دست ديگرش را. زن مسن را براي نشستن به نزديک ترين مبل راهنمايي مي کنند. با ديدن چهره رنگ پريده و لب ها و چشمان کبود زن دچار وحشت مي شوم. با تعجب از منشي مطب مي پرسم: «عمل جراحي بيني در داخل مطب صورت مي گيرد؟» منشي توضيح مي دهد: «اين به خود بيماران بستگي دارد چون در صورتي که بخواهند اين عمل در بيمارستان براي شان انجام شود، هزينه يک شب بستري شدن و ساير هزينه هاي بيمارستاني نيز بر هزينه عمل جراحي بيني اضافه مي شود، اما اکثر مراجعه کنندگان ترجيح مي دهند به دليل هزينه ارزان تر در مطب عمل شوند.» مي پرسم: «اگر مشکل خاصي براي فرد در حين جراحي پيش آيد؟» و منشي جواب مي دهد: «تا حالاکه اين مورد پيش نيامده. چون اگر مراجعه کننده يي دچار بيماري خاصي باشد، حتماً توصيه مي شود که در بيمارستان تحت عمل جراحي قرار بگيرد.» و باز مي پرسم: «خب اگر مشکل پيش بيني نشده يي هنگام عمل به وجود آمد؟» و منشي با بي حوصلگي جواب مي دهد: «حالاکه مشکلي پيش نيامده.»
دوباره نگاهم بر چهره زن تقريباً مسن خيره مي ماند. دخترش با صداي بلند مي خندد و مي گويد: «به پدرم گفته بودم امشب يک عروسک تحويلت مي دهم،»
دو آلبوم روي ميز گذاشته شده اند. آنها را ورق مي زنم. در هر صفحه، دو عکس وجود دارد. يکي قبل از عمل و ديگري بعد از عمل. موضوع جالب در همه اين عکس ها، تغييراتي است که علاوه بر فرم بيني در قيافه افراد بعد از عمل به وجود آمده است. ابروهاي نامرتب و به هم پيوسته دختران جوان به ابروهايي باريک و کماني، صورت هايي با آثاري از جوش و آکنه به صورت هايي خوشرنگ و بدون هيچ لک و جوشي، لب هايي بي رنگ به لب هايي با دقت آرايش شده و خوشرنگ تبديل شده اند. همزمان با خانمي ديگر که مشغول ديدن آلبوم دوم است، آلبوم را مي بندم. زن به همراه دخترش به اين مطب آمده است. مي گويد: «من نمي دانم در اين عکس ها فقط بيني عمل شده يا اينکه عمل هاي ديگري هم انجام شده. شايد هم عکس ها را روتوش کرده اند وگرنه مگر با يک جراحي بيني، فرم دهان و ابروي افراد هم تغيير مي کند؟» و با صداي آرام تري اعتراض مي کند: «با همين تبليغات، دختران جوان را به زير تيغ جراحي مي کشانند.» با اعتراض آرام دخترش، مادر ساکت مي شود.
زني ديگر با عصبانيت مشغول قدم زدن در مطب است. به چهره اش خيره مي شوم. بيني يي سربالااما نامتقارن دارد. توضيح مي دهد که «اين دومين باري است که عمل ترميم بيني انجام مي دهم اما هنوز يک سمت بيني ام کج و بدون تقارن با نيمه ديگر است.» گلايه مي کند: «اکثر کساني که در اين مطب ها عمل مي کنند، دوباره احتياج به عمل ترميمي بيني دارند. درست است که هزينه خيلي کمتري براي عمل دوم گرفته مي شود ولي همان درد را بايد تحمل کني علاوه بر عوارض بعدي که با هر بار عمل شديد تر شده است. از وقتي که بيني ام را عمل کردم، شديداً دچار آب ريزش بيني شده ام. حاضر بودم از همان اول پول بيشتري بدهم ولي اين همه دردسر را تحمل نکنم.»
دکتر در فاصله بين عمل قبلي تا عمل بعدي، چند مراجعه کننده ديگر را هم ويزيت کرده است و حالادر اتاق عمل، مشغول جراحي بيني دختر جوان ديگري است. دختر ديگري با بيني يي بسيار باريک و قلمي، نگاهم را به سمت خود مي کشاند. از خود مي پرسم: «بيني به اين باريکي، ديگر چه احتياجي به عمل کردن دارد؟» دختر توضيح مي دهد: «بيني ام را در همين مطب عمل کردم اما از وقتي عمل کردم، کارم شده مراجعه به متخصص ريه. شديداً دچار تنگي نفس شده ام و با اين عمل اينقدر پره هاي بيني ام باريک شده اند که عملاً امکان نفس کشيدن را از من گرفته است. علاوه بر اينکه حتي براي تميز کردن بيني ام دچار مشکل شده ام.»
بيشتر از اين وقتم را در مطب هيچ دکتري براي جراحي بيني تلف نمي کنم. دنيايي از رنگ و بوهاي خوب در بيرون از اين چهارديواري هاي قضاوت هاي شيء گونه از زن و زيبايي اش، انتظارم را مي کشند.
منبع : اعتماد
/س
در يکي از اتاق هاي مطب باز مي شود و زني تقريباً مسن با سرمي بر دست و بيني يي بانداژ شده با گام هايي لرزان از اتاق خارج مي شود در حالي که پرستاري با لباس هاي يکدست سبزرنگ، براي کمک به او يکي از دستانش را گرفته و زني حدوداً چهل ساله که چند دقيقه يي بعد مي فهمم دخترش است، دست ديگرش را. زن مسن را براي نشستن به نزديک ترين مبل راهنمايي مي کنند. با ديدن چهره رنگ پريده و لب ها و چشمان کبود زن دچار وحشت مي شوم. با تعجب از منشي مطب مي پرسم: «عمل جراحي بيني در داخل مطب صورت مي گيرد؟» منشي توضيح مي دهد: «اين به خود بيماران بستگي دارد چون در صورتي که بخواهند اين عمل در بيمارستان براي شان انجام شود، هزينه يک شب بستري شدن و ساير هزينه هاي بيمارستاني نيز بر هزينه عمل جراحي بيني اضافه مي شود، اما اکثر مراجعه کنندگان ترجيح مي دهند به دليل هزينه ارزان تر در مطب عمل شوند.» مي پرسم: «اگر مشکل خاصي براي فرد در حين جراحي پيش آيد؟» و منشي جواب مي دهد: «تا حالاکه اين مورد پيش نيامده. چون اگر مراجعه کننده يي دچار بيماري خاصي باشد، حتماً توصيه مي شود که در بيمارستان تحت عمل جراحي قرار بگيرد.» و باز مي پرسم: «خب اگر مشکل پيش بيني نشده يي هنگام عمل به وجود آمد؟» و منشي با بي حوصلگي جواب مي دهد: «حالاکه مشکلي پيش نيامده.»
دوباره نگاهم بر چهره زن تقريباً مسن خيره مي ماند. دخترش با صداي بلند مي خندد و مي گويد: «به پدرم گفته بودم امشب يک عروسک تحويلت مي دهم،»
دو آلبوم روي ميز گذاشته شده اند. آنها را ورق مي زنم. در هر صفحه، دو عکس وجود دارد. يکي قبل از عمل و ديگري بعد از عمل. موضوع جالب در همه اين عکس ها، تغييراتي است که علاوه بر فرم بيني در قيافه افراد بعد از عمل به وجود آمده است. ابروهاي نامرتب و به هم پيوسته دختران جوان به ابروهايي باريک و کماني، صورت هايي با آثاري از جوش و آکنه به صورت هايي خوشرنگ و بدون هيچ لک و جوشي، لب هايي بي رنگ به لب هايي با دقت آرايش شده و خوشرنگ تبديل شده اند. همزمان با خانمي ديگر که مشغول ديدن آلبوم دوم است، آلبوم را مي بندم. زن به همراه دخترش به اين مطب آمده است. مي گويد: «من نمي دانم در اين عکس ها فقط بيني عمل شده يا اينکه عمل هاي ديگري هم انجام شده. شايد هم عکس ها را روتوش کرده اند وگرنه مگر با يک جراحي بيني، فرم دهان و ابروي افراد هم تغيير مي کند؟» و با صداي آرام تري اعتراض مي کند: «با همين تبليغات، دختران جوان را به زير تيغ جراحي مي کشانند.» با اعتراض آرام دخترش، مادر ساکت مي شود.
زني ديگر با عصبانيت مشغول قدم زدن در مطب است. به چهره اش خيره مي شوم. بيني يي سربالااما نامتقارن دارد. توضيح مي دهد که «اين دومين باري است که عمل ترميم بيني انجام مي دهم اما هنوز يک سمت بيني ام کج و بدون تقارن با نيمه ديگر است.» گلايه مي کند: «اکثر کساني که در اين مطب ها عمل مي کنند، دوباره احتياج به عمل ترميمي بيني دارند. درست است که هزينه خيلي کمتري براي عمل دوم گرفته مي شود ولي همان درد را بايد تحمل کني علاوه بر عوارض بعدي که با هر بار عمل شديد تر شده است. از وقتي که بيني ام را عمل کردم، شديداً دچار آب ريزش بيني شده ام. حاضر بودم از همان اول پول بيشتري بدهم ولي اين همه دردسر را تحمل نکنم.»
دکتر در فاصله بين عمل قبلي تا عمل بعدي، چند مراجعه کننده ديگر را هم ويزيت کرده است و حالادر اتاق عمل، مشغول جراحي بيني دختر جوان ديگري است. دختر ديگري با بيني يي بسيار باريک و قلمي، نگاهم را به سمت خود مي کشاند. از خود مي پرسم: «بيني به اين باريکي، ديگر چه احتياجي به عمل کردن دارد؟» دختر توضيح مي دهد: «بيني ام را در همين مطب عمل کردم اما از وقتي عمل کردم، کارم شده مراجعه به متخصص ريه. شديداً دچار تنگي نفس شده ام و با اين عمل اينقدر پره هاي بيني ام باريک شده اند که عملاً امکان نفس کشيدن را از من گرفته است. علاوه بر اينکه حتي براي تميز کردن بيني ام دچار مشکل شده ام.»
بيشتر از اين وقتم را در مطب هيچ دکتري براي جراحي بيني تلف نمي کنم. دنيايي از رنگ و بوهاي خوب در بيرون از اين چهارديواري هاي قضاوت هاي شيء گونه از زن و زيبايي اش، انتظارم را مي کشند.
منبع : اعتماد
/س
