قصه مستى

آنكه دل خــــــــــواهد، درون كعبه و بتخانه نيست
آنچـــــه جان جويد، به دست صـــوفى بيگانه نيست
گفته هـــــاى فيلسوف و صوفى و درويش و شيخ
در خـــــــور وصف جمــــــــــــــال دلبـــر فرزانه نيست
بــــــــا كــــه گويم راز دل را، از كه جويم وصف يار
هر چه گويند از زبـــــــــــان عاشـــق و ديوانه نيست
هــــــوشمنــــــــــدان را بگو دفتر ببندند از سخن
كانچه گويند از زبــــــــــــــان بيهش و مستانه نيست
ساغر از دست تو گر نوشم، بَرَم راهى به دوست
بــــى نصيب آن كس كه او را، ره بر اين پيمانه نيست
عـــــــــاشقــــــان دانند درد عاشق و سوز فراق
آنكـــــــــه بر شمع جمالت سوخت جز پروانه نيست
حلقـــــه گيســـــو و نـــــــاز و عشوه و خال لبت
غير مستـــــــــــان كس نداند، غير دام و دانه نيست
قصــــــــــــــــه مستى و رمز بيخودى و بيهشى
عاشقـــــــــــان دانند كاين اسطوره و افسانه نيست