ستاره شناسی

نجوم در مورد مطالعه فضا، جهان، ستاره ها و سیارات در منظومه شمسی است. ستاره شناسان دانشمندانی هستند که سعی دارند پاسخ سوالات مربوط به جهان ما را بیابند. آنها سیاره ها، ستاره های دور و کهکشان ها و همچنین وقایع خاصی را که در فضا رخ می دهد، مشاهده و مطالعه می کنند. آنها ساختار جهان را بررسی می کنند و سعی می کنند بدانند چطور آغاز شد.

ستاره شناسی باستان

ستاره شناسی در حدود هزاران سال قدمت دارد. در زمان های قدیم، مردم به صورت روزانه خورشید و ستارگان را مشاهده میکردند. آنها محصولات کشاورزی را میکاشتند و زمان رویدادهای خاصی را در رابطه با حرکت اجرام در آسمان نگاه میداشتند.
تمدن های باستانی، مانند یونانیان و رومی ها، با این حال ابزارهایی را که نسل های بعد داشتند نداشتند. آنها مجبور بودند آسمان و ستاره را با چشم غیر مسلح خود ببینند. این امر به آنها کمک کرد تا دریاها را درنوردند و آنها را به مکان های دیگر هدایت کرد.
آنها میدیدند که ستارگان در الگوهایی شبیه انسان یا حیوانات مرتب شده اند.
در زمان های قدیم، مردم فکر میکردند که زمین مرکز جهان است و همه چیز در اطراف آن چرخید. در پایان قرون وسطی، برخی از اخترشناسان در مورد این نظریه کاملا متقاعد نشدند. در اواخر قرن نوزدهم، نیکولا کوپرنیک، یک اخترشناس لهستانی، اولین کسی بود که نشان داد که در واقع خورشید مرکز منظومه شمسی است و سیارات در اطراف آن میچرخند. تقریبا یک قرن بعد ستاره شناس ایتالیایی گالیله از اولین تلسکوپ برای مشاهده فضا استفاده کرد. مطالعات او از نظریه های کوپرنیک حمایت می کرد. ریاضیدان آلمانی یوهانس کپلر ثابت کرد که سیارات در مداری بیضوی در اطراف خورشید قرار دارند. اسحاق نیوتون از یافته های کپلر برای توضیح چگونگی جاذبه گرانشی استفاده کرد.

نجوم مدرن

کشف تلسکوپ باعث تغییر روش دانشمندان شد. در حالیکه افراد باستانی قادر به دیدن اشیاء نزدیک زمین بودند، تلسکوپ ها توانستند اورانوس، نپتون و پلوتون، سیاره های دور منظومه شمسی را پیدا کنند.
ستاره شناسان همچنین دریافتند که یک کمربند سیارکی در اطراف خورشید بین زمین و مریخ حرکت می کند. با کمک تلسکوپ های قدرتمند، آنها توانستند سطح ماه و سیارات دیگر را با جزئیات دقیق نشان دهند.
ستاره شناسی مدرن با استفاده از تلسکوپ های قدرتمند بر روی زمین برای دیدن اشیاء دور از منظومه شمسی ما است. همچنین بر تصاویری که از تلسکوپ های اطراف زمین به زمین فرستاده می شود، مانند تلسکوپ فضایی هابل، که از سال 1990 در حال بهره برداری است، تکیه می کند.
فضاپیماهای بدون سرنشین که روی ماه و سیارات دیگر فرود می آیند، منجمان را به مقادیر زیادی اطلاعات و تصاویر مجهز میکنند که می توانند برای کارشان استفاده کنند. ستاره شناسان همچنین نمونه هایی از سنگ هایی را که فضاپیماها به زمین آورده اند، مطالعه می کنند.
امروزه، ستاره شناسان از رایانه ها برای شبیه سازی حرکات و رویدادهایی که ممکن است در فضا اتفاق بیفتند استفاده میکنند. به عنوان مثال، آنها می توانند پیش بینی کنند که یک سیارک نزدیک چگونه می تواند به زمین نزدیک شود یا چه وقتی ستاره های دنباله دارخاصی ظاهر می شوند.
ستاره شناسان فاصله را به سال نوری اندازه گیری می کنند – که فاصله ای است که نور در یک سال می پیماید که در حدود 6 تریلیون مایل (9.4 تریلیون کیلومتر) است. آنها متوجه شده اند که کهکشان ما، کهکشان راه شیری، دارای قطر 100000 سال نوری است. نزدیکترین ستاره، Proxima Centauri، حدود چهار سال نوری از زمین فاصله دارد.