مَا أَحَقَّ الْإِنْسَانَ أَنْ تَکونَ لَهُ سَاعَةٌ لَا یشْغَلُهُ عَنْهَا شَاغِلٌ یحَاسِبُ فِیهَا نَفْسَهُ فَینْظُرُ فِیمَا اکتَسَبَ لَهَا وَ عَلَیهَا فِی لَیلِهَا وَ نَهَارِهَا؛[1]
چقدر شایسته است انسان زمانی در اختیار داشته باشد که از مشغولیت های زندگی چیزی او را سرگرم نسازد: ساعتی که از خودش حسابرسی کند و درباره آنچه در شبانه روز برای خود به دست آورده و یا از کف داده است، بیندیشد.
و نیز درحدیث دیگری به تقسیم اوقات فرد دیندار اشاره دارند و از ساعت حسابرسی در کنار ساعت مناجات و ساعات مخصوص لذّت های حلال، یاد شده است:
إِنَّ لِلْمُؤْمِنِ ثَلَاثَ سَاعَاتٍ فَسَاعَةٌ ینَاجِی فِیهَا رَبَّهُ وَ سَاعَةٌ یحَاسِبُ فِیهَا نَفْسَهُ وَ سَاعَةٌ یخَلِّی بَینَ نَفْسِهِ وَ بَینَ لَذَّاتِهَا فِیمَا یحِلُّ وَ یجْمُل؛[2]
امام صادق (علیه السلام) نیز می فرماید، هر مسلمانی دست کم باید یک روز در هفته، خود را از کارهای روزمره فارغ کند و به مسائل تربیتی و دینی خود توجه ویژه نماید. مسائل دینی خود را پیگیری نماید. ابهامات خود را رفع نماید:
أُفٍّ لِلرَّجُلِ الْمُسْلِمِ أَنْ لَا یفَرِّغَ نَفْسَهُ فِی الْأُسْبُوعِ یوْمَ الْجُمُعَةِ لِأَمْرِ دِینِهِ فَیسْأَلَ عَنْه؛[3]
افّ بر مسلمانی که برای کار دین خویش و پرسش درباره آن، [دست کم] روز جمعه هر هفته، خود را از [کارهای دیگر] فارغ نمی سازد.
پی نوشت ها:
[1] . تصنیف غرر الحکم و درر الکلم، شماره 4749، ص 236.
[2] . نهج البلاغه، کلمات قصار، شماره 390.
[3] . الخصال، شیخ صدوق، ج 2، ص 393.
منبع: حوزه نت
