توپولوژی ترکیبی چیست؟

در یک شبکه کامپیوتری، پیوندها و گره‌هایی وجود دارد که به ایستگاه‌های کاری جهت اتصال و ارتباط با یکدیگر کمک می‌کنند. از چنین الگویی به عنوان توپولوژی یک شبکه یاد می‌شود. توپولوژی شبکه به دو نوع توپولوژی فیزیکی و توپولوژی منطقی تقسیم می‌شود. هنگامی که در خصوص گره‌ها، پیوندها، دستگاه‌ها، محل قرار گیری آنها و غیره صحبت می‌کنیم، در واقع به توپولوژی فیزیکی اشاره کرده‌ایم. از سوی دیگر، هنگامی که از انتقال اطلاعات میان شبکه صحبت می‌شود، در خصوص توپولوژی منطقی صحبت شده است.

نکته: به هریک از عناصر شبکه از جمله پرینتر، کامپیوتر، سرور و غیره گره گفته می‌شود و به ارتباط میان هر دو گره پیوند گویند.

انواع بسیار زیادی توپولوژی فیزیکی وجود دارد که از آن جمله می‌توان به توپولوژی نقطه به نقطه (point - to – point)، توپولوژی باس یا خطی (bus‎)، توپولوژی حلقوی (ring)، توپولوژی مش یا مشبک (mesh) و توپولوژی ترکیبی یا هیبریدی (hybrid ‎) اشاره کرد. طبقه‌بندی توپولوژی‌ها بر اساس اتصال میان گره‌های مختلف در شبکه  صورت می‌گیرد. برای آنکه یک توپولوژی خاص جهت استفاده انتخاب شود، عوامل مختلفی را باید در نظر گرفت. هریک از این توپولوژی‌ها از مزایا و معایب مخصوص به خود برخوردارند.


 

ادغام دو یا چند توپولوژی متفاوت، توپولوژی ترکیبی را شکل می‌دهد. زمانی که توپولوژی‌های مختلف به یکدیگر متصل شده و ویژگی‌ها و قابلیت‌های هیچ توپولوژی خاصی را از خود نشان ندهند، آن وقت گفته می‌شود که توپولوژی به یک توپولوژی ترکیبی تبدیل شده است. این نوع توپولوژی زمانی انتخاب می‌شود که بیش از دو توپولوژی پایه‌ای در حال کار از قبل در یک مکان وجود داشته باشد و بایستی این توپولوژی‌ها با یکدیگر اتصال برقرار کنند.
زمانی که یک توپولوژی ستاره‌ای و یک توپولوژی خطی به یکدیگر وصل شده و به اصطلاح ادغام شوند، توپولوژی جدیدی تحت ‏عنوان توپولوژی ترکیبی ایجاد می‌شودهنگامی که یک توپولوژی ستاره‌ای به یک توپولوژی ستاره‌‌ای دیگر متصل می‌شود، هنوز هم همان توپولوژی ستاره‌ای باقی می‌ماند. با این حال، زمانی که یک توپولوژی ستاره‌ای و یک توپولوژی خطی به یکدیگر وصل شده و به اصطلاح ادغام شوند، توپولوژی جدیدی تحت عنوان توپولوژی ترکیبی ایجاد می‌شود. اغلب زمانی که توپولوژی‌ها به یکدیگر متصل می‌شوند، درک توپولوژی حاصل دشوار خواهد بود، با این حال توپولوژی جدید بدون هیچ مشکلی عمل می‌کند.
 

یکی از بزرگترین مزایای این نوع توپولوژی انعطاف پذیری آن است. توپولوژی ترکیبی به این منظور طراحی شده است که بتواند برای تعداد زیادی از محیط‌های شبکه‌ای مختلف بکار گرفته شود. این نوع توپولوژی اغلب ترکیبی از پیکربندی‌های مختلف است و با توجه به این موضوع برای مقادیر مختلف ترافیک شبکه بسیار عالی عمل می‌کند. افزودن دستگاه‌ها و اتصالات خارجی دیگر به این توپولوژی کار آسانی است به این دلیل که گره‌های جدید و یا خارجی می‌توانند به یک توپولوژی متصل شده و آن توپولوژی می‌تواند به آسانی با یک توپولوژی ترکیبی اتصال برقرار نماید.

در مقایسه با اکثر توپولوژی‌های دیگر، توپولوژی ترکیبی قابل اعتمادتر است و به هنگام بروز خطا از قدرت تحمل بهتر و بیشتری برخوردار می‌باشد. از آنجا که در توپولوژی هیبریدی تعداد مختلفی توپولوژی به یکدیگر متصل می‌شوند، در صورت بروز مشکل، جداسازی توپولوژی‌های مختلف متصل به یکدیگر و  خطا یابی آسان‌تر است. هنگامی که یک پیوند خاص در شبکه از کار افتاده یا خراب شود، این امر موجب مختل شدن عملکرد شبکه نمی‌شود.

هر نوع توپولوژی‌ای می‌تواند با نوع دیگر بدون ایجاد هیچ گونه تغییر در توپولوژی موجود ترکیب شود. سرعت این نوع توپولوژی دارای ثبات بوده به این دلیل که نقاط قوت هر یک از این توپولوژی‌ها را توأم ساخته و نقطه ضعف آن را از بین می‌برد. از اینرو کارآمدتر نیز می‌باشد.

مهمترین مزیت این نوع توپولوژی آن است که ضعف توپولوژی‌های مختلف متصل به یکدیگر را پوشش داده و از بین می‌برد و تنها نقاط قوت آنها را به حساب می‌آورد. گرچه توپولوژی ترکیبی از جمله توپولوژی‌‌های پیچیده به حساب می‌آید، اما در زمره‌ی مؤثرترین و کارآمدترین تپولوژ‌ی‌ها است. در زیر  به صورت فهرست‌وار چند مورد از مزایای توپولوژی ترکیبی را نشان می‌دهیم.

* قابل اعتماد: برخلاف سایر شبکه‌ها، عیب یابی و رفع آن در این نوع توپولوژی کار آسانی است.

* انعطاف پذیر: شبکه ترکیبی می‌تواند بر اساس الزامات سازمان و با بهینه ساختن منابع در دسترس طراحی شود.

* قابل اجرا: توپولوژی هیبریدی از ترکیب دو یا تعداد بیشتر توپولوژی تشکیل شده است، بنابراین می‌توانیم آن را به گونه‌ای طراحی کنیم که نقاط قوت توپولوژی‌های سازنده به حداکثر رسیده و نقاط ضعف‌ از بین بروند.
 

از آنجا که در یک توپولوژی ترکیبی، توپولوژی‌های مختلف در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند، مدیریت آن سخت می‌شود. همچنین نگهداری این نوع توپولوژی بسیار دشوار است. هزینه این توپولوژی در مقایسه با سایر توپولوژی‌ها بیشتر است. عامل هزینه می‌تواند به هزینه‌ی بالای هاب یا دستگاه مرکزی نسبت داده شود، به این دلیل که مجبور است به کار خود در شبکه حتی زمانی که هر کدام از گره‌‌ها خراب شوند نیز ادامه دهد. هزینه کابل کشی نیز افزایش می‌یابد، به این دلیل که برای به اجرا درآوردن آن به کابل کشی بسیاری نیاز است.
نصب و پیکربندی این توپولوژی کار دشواری استنصب و پیکربندی این توپولوژی کار دشواری است. به این دلیل که توپولوژی‌های مختلفی در آن وجود دارد که بایستی به یکدیگر متصل شوند. در عین واحد، باید اطمینان حاصل شود که هیچ یک از آنها از کار نیافتاده و این امر عمل نصب و پیکربندی را بسیار سخت می‌سازد. چند مورد از این معایب در زیر آورده شده است:

* پیچیدگی طراحی: یکی از بزرگترین نقاط ضعف توپولوژی هیبریدی طراحی آن است. فرایند نصب و پیکربندی آن نیاز به کارآمدی بسیاری دارد.

* زیرساخت پرهزینه: از آنجا که طراحی هیبریدی معمولاً در مقیاس بزرگ انجام می‌شود، نیاز به سیستم خنک کننده، دستگاه‌های شبکه پیشرفته و کابل فراوان است.

چنانچه دو یا تعداد بیشتری توپولوژی در محل وجود داشته باشد که بخواهید به یکدیگر متصل سازید، آنگاه بهترین کار برگزیدن توپولوژی ترکیبی است و نباید نگران تغییر کل ساختار توپولوژی بود. برخلاف تمام توپولوژی‌های دیگر، این توپولوژی از مزیتهای بیشتر و معایب کمتری برخوردار بوده و قطعاً تمایل دارید که از آنها بهره ببرید، این طور نیست؟


منبع: techspirited