پ... ا... د... ش... ا... ه...
پادشاه!
این کلمه شما را یاد چه چیزی می اندازد؟!
ظلم و ستم؟ فقر؟ بدبختی و بیچارگی؟ کشورگشایی؟ کشتار مردم بی گناه؟ استعمار و استثمار؟
خیلی وقت ها نام پادشاه، هم ردیف بوده با همه ی چیزهایی که گفتیم و خیلی چیزهای دیگری که به ذهن مان می رسد و نگفتیم. بیش تر پادشاه ها از زمان های خیلی دور تا همین الان همین طور بوده اند؛ یا آدم های باکفایتی که با وجود امتیازهای خوبی که داشته اند، باز هم ویژگی های بدشان روزگار خیلی از مردم را سیاه کرده، یا آدم های بی کفایتی که تنها کارشان خوردن و خوابیدن و ظلم به مردم بی چاره بوده.
البته این وسط پادشاه هایی هم بوده اند که حساب شان با بقیه فرق می کرده؛ یعنی با زور و با قانون جنگل و من از تو قدرتمندترم، پادشاه نشده اند و این عنوان را خدا به آن ها داده؛ کسانی مثل حضرت سلیمان که به جز پیامبری و هدایت مردم، وظیفه ی اداره ی آن ها و کشورشان را هم به عهده داشته اند؛ اما هم تعدادشان کم بوده و هم قلمروی شان همه ی دنیا نبوده.
اما...
این که پادشاه همه چیزتمام باشد و اصلاً آفریده شده باشد برای حکومت به تمام دنیا و همه ی موجودات این عالم، از آن اتفاق های نادر است. از آن برگ های برنده ای که خدا هنوز رو نکرده. پادشاهی که خدا ذخیره اش کرده برای یک روز خاص؛ یک روزی که مردم برای پادشاهی و عمل به دستوراتش آماده باشند.
پادشاه!
این کلمه شما را یاد چه چیزی می اندازد؟!
ظلم و ستم؟ فقر؟ بدبختی و بیچارگی؟ کشورگشایی؟ کشتار مردم بی گناه؟ استعمار و استثمار؟
خیلی وقت ها نام پادشاه، هم ردیف بوده با همه ی چیزهایی که گفتیم و خیلی چیزهای دیگری که به ذهن مان می رسد و نگفتیم. بیش تر پادشاه ها از زمان های خیلی دور تا همین الان همین طور بوده اند؛ یا آدم های باکفایتی که با وجود امتیازهای خوبی که داشته اند، باز هم ویژگی های بدشان روزگار خیلی از مردم را سیاه کرده، یا آدم های بی کفایتی که تنها کارشان خوردن و خوابیدن و ظلم به مردم بی چاره بوده.
البته این وسط پادشاه هایی هم بوده اند که حساب شان با بقیه فرق می کرده؛ یعنی با زور و با قانون جنگل و من از تو قدرتمندترم، پادشاه نشده اند و این عنوان را خدا به آن ها داده؛ کسانی مثل حضرت سلیمان که به جز پیامبری و هدایت مردم، وظیفه ی اداره ی آن ها و کشورشان را هم به عهده داشته اند؛ اما هم تعدادشان کم بوده و هم قلمروی شان همه ی دنیا نبوده.
اما...
این که پادشاه همه چیزتمام باشد و اصلاً آفریده شده باشد برای حکومت به تمام دنیا و همه ی موجودات این عالم، از آن اتفاق های نادر است. از آن برگ های برنده ای که خدا هنوز رو نکرده. پادشاهی که خدا ذخیره اش کرده برای یک روز خاص؛ یک روزی که مردم برای پادشاهی و عمل به دستوراتش آماده باشند.
این پادشاه قرار است بیاید...
یک پادشاه عادل که قرار است همه با دلی آرام و شاد، زیر سایه ی عدالتش زندگی کنند. پادشاهی که صدای همه ی مظلوم های عالم را سال هاست شنیده و می شنود. پادشاهی که وقتی بیاید، تمام آدم بدهای این دنیا که ظلم کرده اند، باید حساب کار خودشان را بکنند.
پادشاهی که از اول تا آخر این دنیا قلمروی اوست و هیچ کس نمی تواند ساز جدایی و استقلال در قلمروی او بزند.
پادشاهی که به فکر خود و اطرافیانش نیست؛ از بند «پ» استفاده نمی کند، بی حساب و کتاب به اطرافیانش نمی بخشد و هرکس را براساس شایستگی هایش می گذارد جایی که باید باشد.
پادشاهی که جیبش را با طلا و جواهر و دلار پُر نمی کند و برای علم و دانش ارزش قائل است؛ آن قدر که با وجودش تمام درهای بسته ی علم به روی مردم باز می شود.
پادشاهی که سیاست بازی، دودوزه بازی و فریب مردم توی مرامش جایی ندارد.
پادشاهی که زیر بار سازش با دشمنان خدا نمی رود؛ یا باید تسلیم دستورهای خدا بشوند یا باید جان شان را بر سر این لج بازی با خدا و پادشاهش بگذارند.
پادشاهی که تمام حق های پایمال شده را زنده می کند. پدر همه ی بی پناهان عالم است؛ توی مهربانی رودست ندارد و آخر جوان مردهای عالم است.
پادشاهی که دل مردم را با هم نرم می کند.
پادشاهی که بی کفایت ها، حسودها، بادمجان دور قاب چین ها، دروغ گوها، چپاول گرها و ظالم ها توی حکومتش جایی ندارند.
پادشاهی که آرزوهای همه ی پیامبران و امامان پیش از خود را برآورده کرده و دستورهای خدا را در همه ی دنیا اجرا می کند. پادشاهی که دین و دنیا را با هم دارد؛ نه از این ور بام می افتد و نه از آن ور بام.
پادشاهی که نه انحصارطلب است و نه مخصوص کشور و طایفه ای خاص؛ سندش را به نام همه ی مردم دنیا زده اند.
پادشاهی که آبرو و معنی جدیدی به کلمه ی «پادشاه» می دهد.
پادشاهی که غایب است و منتظر وقت ظهور تا حکومت مستضعفان را روی زمین برپا کند.
برای آمدن این پادشاه دعا کنید؛ همان طور که خودش خواسته: «برای تعجیل در فرج و ظهور من بسیار دعا کنید که همانا فرج من، فرج و گشایش خود شماست.»1
چشم به راه این برگ برنده ی بزرگ خدا باشید.
پادشاهی که از اول تا آخر این دنیا قلمروی اوست و هیچ کس نمی تواند ساز جدایی و استقلال در قلمروی او بزند.
پادشاهی که به فکر خود و اطرافیانش نیست؛ از بند «پ» استفاده نمی کند، بی حساب و کتاب به اطرافیانش نمی بخشد و هرکس را براساس شایستگی هایش می گذارد جایی که باید باشد.
پادشاهی که جیبش را با طلا و جواهر و دلار پُر نمی کند و برای علم و دانش ارزش قائل است؛ آن قدر که با وجودش تمام درهای بسته ی علم به روی مردم باز می شود.
پادشاهی که سیاست بازی، دودوزه بازی و فریب مردم توی مرامش جایی ندارد.
پادشاهی که زیر بار سازش با دشمنان خدا نمی رود؛ یا باید تسلیم دستورهای خدا بشوند یا باید جان شان را بر سر این لج بازی با خدا و پادشاهش بگذارند.
پادشاهی که تمام حق های پایمال شده را زنده می کند. پدر همه ی بی پناهان عالم است؛ توی مهربانی رودست ندارد و آخر جوان مردهای عالم است.
پادشاهی که دل مردم را با هم نرم می کند.
پادشاهی که بی کفایت ها، حسودها، بادمجان دور قاب چین ها، دروغ گوها، چپاول گرها و ظالم ها توی حکومتش جایی ندارند.
پادشاهی که آرزوهای همه ی پیامبران و امامان پیش از خود را برآورده کرده و دستورهای خدا را در همه ی دنیا اجرا می کند. پادشاهی که دین و دنیا را با هم دارد؛ نه از این ور بام می افتد و نه از آن ور بام.
پادشاهی که نه انحصارطلب است و نه مخصوص کشور و طایفه ای خاص؛ سندش را به نام همه ی مردم دنیا زده اند.
پادشاهی که آبرو و معنی جدیدی به کلمه ی «پادشاه» می دهد.
پادشاهی که غایب است و منتظر وقت ظهور تا حکومت مستضعفان را روی زمین برپا کند.
برای آمدن این پادشاه دعا کنید؛ همان طور که خودش خواسته: «برای تعجیل در فرج و ظهور من بسیار دعا کنید که همانا فرج من، فرج و گشایش خود شماست.»1
چشم به راه این برگ برنده ی بزرگ خدا باشید.
نویسنده: سیده فاطمه موسوی
پی نوشت:
1. کمال الدین شیخ صدوق، ج2، ص485.
منبع: مجله باران
منبع: مجله باران
