ظلمات و تاریکی صحرا را پر کرده، تنها نوری که به چشم می خورد، سوسوی شمعی است که از داخل خیمه به بیرون می تابد. امشب شب موعود است؛ شبی که مردان عرب با شنیدن صدای «هیهات منّا الذله» دور هم جمع شده اند و می خواهند مولای شان را یاری دهند.
بعضی ها آمده اند جان شان را فدای امام شان کنند؛ بعضی به اجبار خانواده راهی شده اند و در چشم های شان ترس و دلهره موج می زند. آن ها می دانند برای این آمدن برگشتنی وجود ندارد. می دانند امشب در این خیمه اتفاق بزرگی می افتد که ممکن است تا آخر دنیا ادامه یابد!
امام حسین علیه السلام شمع ها را خاموش می کند، همه جا در ظلمات فرومی رود، می گوید: «چراغ ها را خاموش کردم تا هریک از شما که می خواهید بدون خجالت و شرمساری مرا ترک کنید و در تاریکی شب خودتان را نجات دهید.»
عده ای می روند و عده ای می مانند. آن شب ظلمانی امام حسین علیه السلام جایگاه بهشتی افرادی را که مانده بودند به آن ها نشان داده، به زندگی ابدی و جاوید بشارت شان می دهد.
حالا این ماییم که قرار است جوانی مان را برداریم و تا پشت خیمه برسانیم. صدای «هیهات منّا الذله» را پاسخ دهیم و شاهد باشیم که آیا در دل تاریکی، امام مان را ترک می کنیم یا تا پای جان می ایستیم. هنوز هم دور نشده ایم از آن روزها؛ امروز هم مثل روز عاشورا است و شمرهای زمانه به قصد از هم پاشیدن عقاید و مذهب اسلام قدم برمی دارند.
اگر آمریکا، اسرائیل و استعمارگران کوچک و ناچیزی مثل داعش، قصد دارند اهداف شان را بر ما تحمیل کنند، ما به ندای امام مان لبیک می گوییم، زیر بار ذلت نمی رویم و افتخار می کنیم به جوانان دلیر ملت مان؛ همچون شهید حججی و دیگر شهدای عزیز مدافع حرم که حاضر شدند سرشان را بدهند؛ اما ذلت را نپذیرند.
چقدر زیباست وقتی می بینیم سال های بسیار دور مولای مان امام علی علیه السلام از این زمان برای مان گفته است: «زمانی که پرچم های سیاه را دیدید، از جای خود حرکت نکنید، سپس قومی ضعیف ظاهر می شوند که قلب های شان مانند براده های آهن سخت است؛ آن ها به هیچ عهدی وفادار نیستند، به حق فرامی خوانند، درحالی که از حق نیستند. اسامی شان، کنیه و نسبت های شان از نام شهرها گرفته شده تا این که بین خود اختلاف نظر پیدا می کنند و خداوند حق را به کسی که بخواهد عطا می کند»1 و امروز که نشانه های این گفته ها را با نشانه های داعش مقایسه می کنیم، دل مان گرم می شود به گفته ی مولای مان و می دانیم که با داشتن جوانان غیور کشورمان پیروزی با ماست.
پی نوشت:
1. نقل از: احقاق الحق و ازهاق الباطل.
منبع: مجله باران
بعضی ها آمده اند جان شان را فدای امام شان کنند؛ بعضی به اجبار خانواده راهی شده اند و در چشم های شان ترس و دلهره موج می زند. آن ها می دانند برای این آمدن برگشتنی وجود ندارد. می دانند امشب در این خیمه اتفاق بزرگی می افتد که ممکن است تا آخر دنیا ادامه یابد!
امام حسین علیه السلام شمع ها را خاموش می کند، همه جا در ظلمات فرومی رود، می گوید: «چراغ ها را خاموش کردم تا هریک از شما که می خواهید بدون خجالت و شرمساری مرا ترک کنید و در تاریکی شب خودتان را نجات دهید.»
عده ای می روند و عده ای می مانند. آن شب ظلمانی امام حسین علیه السلام جایگاه بهشتی افرادی را که مانده بودند به آن ها نشان داده، به زندگی ابدی و جاوید بشارت شان می دهد.
حالا این ماییم که قرار است جوانی مان را برداریم و تا پشت خیمه برسانیم. صدای «هیهات منّا الذله» را پاسخ دهیم و شاهد باشیم که آیا در دل تاریکی، امام مان را ترک می کنیم یا تا پای جان می ایستیم. هنوز هم دور نشده ایم از آن روزها؛ امروز هم مثل روز عاشورا است و شمرهای زمانه به قصد از هم پاشیدن عقاید و مذهب اسلام قدم برمی دارند.
اگر آمریکا، اسرائیل و استعمارگران کوچک و ناچیزی مثل داعش، قصد دارند اهداف شان را بر ما تحمیل کنند، ما به ندای امام مان لبیک می گوییم، زیر بار ذلت نمی رویم و افتخار می کنیم به جوانان دلیر ملت مان؛ همچون شهید حججی و دیگر شهدای عزیز مدافع حرم که حاضر شدند سرشان را بدهند؛ اما ذلت را نپذیرند.
چقدر زیباست وقتی می بینیم سال های بسیار دور مولای مان امام علی علیه السلام از این زمان برای مان گفته است: «زمانی که پرچم های سیاه را دیدید، از جای خود حرکت نکنید، سپس قومی ضعیف ظاهر می شوند که قلب های شان مانند براده های آهن سخت است؛ آن ها به هیچ عهدی وفادار نیستند، به حق فرامی خوانند، درحالی که از حق نیستند. اسامی شان، کنیه و نسبت های شان از نام شهرها گرفته شده تا این که بین خود اختلاف نظر پیدا می کنند و خداوند حق را به کسی که بخواهد عطا می کند»1 و امروز که نشانه های این گفته ها را با نشانه های داعش مقایسه می کنیم، دل مان گرم می شود به گفته ی مولای مان و می دانیم که با داشتن جوانان غیور کشورمان پیروزی با ماست.
پی نوشت:
1. نقل از: احقاق الحق و ازهاق الباطل.
منبع: مجله باران
