| اشک دوان آمد و دامان گرفت |
|
شوق توأم باز گريبان گرفت |
| ترک رخ وزلف تو نتوان گرفت |
|
سهل بود ترک دو عالم ولي |
| زانکه مرا بي تو دل از جان گرفت |
|
جان مني ! بي تو نفس چون زنم ؟ |
| بس سر انگشت به دندان گرفت |
|
هر که چنين فرصتي از دست داد |
| خرده بسي برمه تابان گرفت |
|
عارض او تا بدر آورد خط |
| مورچهيي ملک سيلمان گرفت |
|
خال تو برلعل لب دست يافت |
| حلقهي آن زلف پريشان گرفت |
|
دل طلب کعبهي روي تو کرد |
| باد صبا طرف گلستان گرفت |
|
ما و مي و طرف گلستان و يار |
| خاطرم از شمع شبستان گرفت |
|
بي مه رخسار و شب زلف او |