وقتي اندر سر کويي گذري بود مرا
وقتي اندر سر کويي گذري بود مرا
شاعر : امير خسرو دهلوي
| وندران کوي نهاني نظري بود مرا |
|
وقتي اندر سر کويي گذري بود مرا |
| مايهي عمر بجز جان دگري بود مرا |
|
جان بجايست ولي زنده نيم من زيرا |
| لذت از عشق همين درد سري بود مرا |
|
باري از ديده مريزيد گلابي که به عمر |
| عاشق سوختهي دربدري بود مرا |
|
هيچ ياد آمدت اي فتنه که وقتي زين پيش |
| ليکن آلوده به دامان جگري بود مرا |
|
خواستم دي که نمازي بکنم پيش خيال |
| تا بوسهيي دهد ز شکر خوب تر مرا |
|
دي غمزهي تو کرد اشارت به سوي لب |
| جز دردسر به حاصل از آن گل شکر مرا |
|
رويت گل و لبت شکر و اين عجب که نيست |
| آخر چه دشنه داشتهيي در جگر مرا |
|
چون من ترا درون دل خويش داشتم |
|