شب قدر ما

قدر ما آن زلف چنو شام سياست
روز را گر بودي قدر ، ز قدرِ شب ماست
آسمان است زميني كه نظرگاه من است
كه به هر ذره كه مي بينم، خورشيد سماست
يار در خلوت من هر سرِ شب تا دَمِ صبح
هر دَمِ صبح به مشكويم تا وقت مساست
گاه بر گونه ام آن روي چون او روز سپيد
گاه در دستم آن زلف چون او شامِ سياست
چشم من دل شد و دل چشم به يكتايي خواست
دل و چشم من يك ديده و يك دل دوگواست
شاهدي بهتر از اين نيست كه در دست من است
كه به يكتاييِ او شاهدِ آن زلفِ دوتاست
از دلِ ما طلب آن قبله كه هر روي براوست
طلعتِ دوست بوَد قبله و دل قبله نماست
دعوتِ يار مكن، گر كُني اي طالبِ يار
مگُذَر از دل بيدار كه محراب دعاست
يار پيداست، همي هِي چه دَوي سوي به سوي
اوست بي سوي و زهر سوي كه بيني پيداست
نيست جز دوست اگر هست به بالا و به پست
پست اگر بيند بيناي حقيقت بالاست
قطره و دريا پيشِ دلِ داناست يكي
قطره اي نيست اگر باشد عينِ درياست
عينِ درياست كه بگرفته سراپاي وجود
يك وجود است سراپاي، اگر سر يا پاست
بي كم و كاست وجود است؛ به هر ذره كه هست
غير او نيست، همين است سخن بي كم و كاست
دو خدا نيست به خير و شر، شر نيست وجود
خيرِ محض است كه در وحدتِ هستي يكتاست
تن كه از تارِ هوي رَسته و از پودِ هوس
درع او اسم حق و راكب و مركوب هواست
آب اثباتِ خودي؛ منبع او چشمه نفي
نانِ «الا»طلبي، معدن او سفره «لا»ست
زن در نيستي اي طالب هستي كه عدم
ظلماتي است كه در عالَمِ او آبِ بقاست
همچو ما باش كه بعد از سَيَران و طيَران
سفر اندر وطن و زاويه بالِ عناست
محرمِ خلوتِ سريم، ز ميقات وجود
كعبه اهل حقيقت به حقيقت اين جاست
دلِ داناست حريمِ حرمِ خاصُ الخاص
كه لطيف است و خبيرست، نه صخره، نه صماست
صخره صَما باشد دل نادان كه درش
باشد از حقد و حسد، بام اش از كبر و رياست
دلِ من با همه آثار معالي كه در اوست
خاكِ گردي است كه بنشسته به ايوان رضاست
حضرت پنجم، آن هشتمِ اولاد نذير
كه بود جدِ سه مولود و اَبِ هفت آباست
اي خداوند سلاطين گه دولت فقر
فقر من بنده به پايان شد، هنگام عطاست