هاتفي از گوشه ميخانه دوش
هاتفي از گوشه ميخانه دوش
شاعر : حافظ
| گفت ببخشند گنه مي بنوش |
|
هاتفي از گوشه ميخانه دوش |
| مژده رحمت برساند سروش |
|
لطف الهي بکند کار خويش |
| تا مي لعل آوردش خون به جوش |
|
اين خرد خام به ميخانه بر |
| هر قدر اي دل که تواني بکوش |
|
گر چه وصالش نه به کوشش دهند |
| نکته سربسته چه داني خموش |
|
لطف خدا بيشتر از جرم ماست |
| روي من و خاک در مي فروش |
|
گوش من و حلقه گيسوي يار |
| با کرم پادشه عيب پوش |
|
رندي حافظ نه گناهيست صعب |
| روح قدس حلقه امرش به گوش |
|
داور دين شاه شجاع آن که کرد |
| و از خطر چشم بدش دار گوش |
|
اي ملک العرش مرادش بده |
|