| که از بالابلندان شرمسارم |
|
ز دست کوته خود زير بارم |
| وگر نه سر به شيدايي برآرم |
|
مگر زنجير مويي گيردم دست |
| که شب تا روز اختر ميشمارم |
|
ز چشم من بپرس اوضاع گردون |
| که کرد آگه ز راز روزگارم |
|
بدين شکرانه ميبوسم لب جام |
| چه باشد حق نعمت ميگزارم |
|
اگر گفتم دعاي مي فروشان |
| که زور مردم آزاري ندارم |
|
من از بازوي خود دارم بسي شکر |
| به لطف آن سري اميدوارم |
|
سري دارم چو حافظ مست ليکن |