ما و فرزندان ما

1- دليل عمده لجبازي

در واقع دليل عمده لجبازي برخي کودکان و نوجوانان و اصرار کورکورانه آنان در انجام خواسته هايشان، اين است که احساس مي کنند والدينشان به ندرت به آنها گوش مي دهند. اين واقعيت که کودک بايد بجنگد تا درست به او گوش کنند، ماهيت خصمانه اينگونه تعاملات را افزايش مي دهند. در چنين روندي هيچ يک از طرفين به ديگري گوش نمي دهند چون دائم مشغول گفتار خودشان هستند. ولي وقتي شما به جاي بحث و پرخاش به خوبي گوش مي کنيد و تصميم خود را کمي به تعويق مي اندازيد و واقعاً سعي مي کنيد احساس او را درک کنيد، هيچ بحثي وجود ندارد.

2- درک ما و درک کودکان

در بسياري از موارد کودکان واقعاً آن طور که ما حدي مي زنيم يا فکر مي کنيم که فهميده ايم فکر نمي کنند. پس قبل از هر نوع واکنش و تصميم گيري بايد به دقت به کودکان گوش فرا دهيم و از آنها بخواهيم آن چه را که ما از عقايد واحساستشان استنباط کرده ايم، تأييد يا تصحيح کنند.

3- کودکان نيازمند آموزش مهارتهاي زندگي

ما به فرزندان خود مي آموزيم که چطور با استفاده از خطوط عابر پياده از خيابان هاي شهر عبور کنند. خيابان هايي که گاهي اوقات خيلي شلوغ مي شوند، ولي با اين وجود ما به آنها طوري آموزش مي دهيم که در چنين شرايطي نيز بتوانند خود را حفظ کنند و سلامت از خيابان عبور نمايند. چون به اين باور رسيده ايم که کودکان در اين زمينه نياز به آموزش دارند چرا که آشکارا جانشان در خطر است. زمان آن فرا رسيده که باور کنيم کودکان امروز نيازمند فراگيري قدم زدن در خيابان هاي زندگي هم هستند، خيابان هاي طويل و پر نشيب و فرازي که بدون داشتن مهارت کافي موفق به گذر از آنها نخواهند بود. بنا بر اين کودکان ما نيازمند آموزش ديدن در مورد مهارت هاي زندگي و کسب خودآموزي، خودباوري و خودرهبري هستند.
منبع:(http:// www.iranwoman.org)
/س