خداحافظ گاري
نويسنده : محمد حقيقت
نويسنده و كارگردان : نسيم آمائوش . مدير فيلم برداري : ساموئل كولاردي . تدوين : ژولين لاشره . بازيگران : ژان پير بكري(فرانسيس) ،دومينيك رمون(ماريا) ، ياسمين بلمادي(سمير) ، محمد ارزكي(ايشام) ، سابرينا اوازاني(نجمه) . محصول 2009 فرانسه ، 75 دقيقه .
در شهرك نيمه مرده و بي روحي در جنوب فرانسه كه جمعيت كم شماري دارد ، زندگي آدم ها به بطاعت تمام مي گذرد . خيلي از اهالي شهر ، آن جا را ترك كرده اند . از وقتي كارخانه قديمي واقع در اين شهرك كارگري از كار افتاده ،جريان زندگي نيز در آن متوقف شده است . هر چند كه گروهي از مردم بيهوده همچنان به كارخانه مي روند و مي كوشند دستگاه ها را تعمير كنند . رخوت و دل مردگي بر همه جا حاكم است و همه فقط گذر زمان را نظاره مي كنند . به تدريج با برخي از اهالي شهرك آشنا مي شويم : پدر و پسري به نام فرانسيس و سمير و آدم ها ي ديگر ...
طي سال هاي اخير بسياري از سينماگران كشورهاي عربي ( كه رابطه فرهنگي و زباني با فرانسه دارند ) براي يافتن بودجه فيلم هاي خود ، از سازمان هاي دولتي و همچنين سرمايه گذاران سينمايي اين كشور كمك مي گيرند . تعدادي از آن ها حتي محل سكونت دوم خود را در فرانسه قرار داده اند . اما به تازگي نسل ديگري كه پدران و مادرانشان مغربي هستند و در فرانسه به زندگي و كار پرداخته اند وارد سينماي جديد اين كشور شده اند و در به دست آوردن موقعيت خوب ، به عنوان سينماگران فرانسوي در صحنه ظهور كرده اند كه آخرين آن ها نسيم آمائوش ، كارگردان جوان فيلم خداحافظ گاري است . از كارگردانان عرب كه قبلاً توانسته بودند حمايت مالي و پشتيباني فرهنگي فرانسه را جلب كنند مي توان از مرزوق علواش ، علي عقيقه ، محمد الاخضر حمينه ، احمد مانوني ، ناصر خمير ، رشيد بوشارب و كريم دريدي نام برد . بايد به بازيگران سرزمين هاي عرب هم كه در فرانسه مشهور شده اند و به كار مشغول اند و امروزه جايگاه قابل اعتنايي هم به دست آورده اند اشاره كرد ؛ از جمله رشدي زم ، جمال دوبوز ، سعيد تقوايي و ...
در جشنواره كن 2009 و در بخش « منتقدان بين المللي» كه ويژه فيلم هاي اول و دوم است ، فيلم فرانسوي خداحافظ گاري بسيار خوش درخشيد و توانست جايزه اول همين بخش را به دست آورد . اين فيلم از 22 ژوييه در سينماهاي فرانسه به نمايش عمومي درآمد و با استقبال بسيار خوب منتقدان فرانسوي هم روبه رو شد . در هفته اول نمايش تعداد 33/700 تماشاگر در پنجاه سالن سينماي پاريس و شهرستان ها به تماشاي آن رفتند و در رده چهاردهم جدول فروش هفته قرار گرفت كه از ديد كارشناسان سينمايي به ويژه پخش كنندگان ، بسيار قابل توجه است و در مجموع مي توان موفقيت خوبي برايش پيش بيني كرد . بايد توجه داشت كه هر هفته بين ده تا پانزده فيلم جديد به پرده سينماهاي پاريس مي آيند كه بيش تر آن ها آمريكايي هستند و در رده بعد ، فرانسه و سپس فيلم هاي اروپايي و آسيايي قرار دارند .
نسيم آمائوش ، چند فيلم كوتاه ساخته ، از جمله خرده نان براي پرندگان (2005) كه در جشنواره ونيز ، لوكارنو و سينماي واقع گراي پاريس به نمايش درآمده و جوايزي نيز گرفت . او در 32 سالگي با نخستين فيلم بلندش ، بي شك از خوش شانس ترين سينماگران هم نسل خود در فرانسه است ، زيرا يافتن پخش كننده و اكران سينما روزبه روز براي سينماگران فرانسوي مشكل و مشكل تر مي شود و از دويست فيلمي كه سالانه ساخته مي شوند در عالي ترين شكلش صد فيلم فرانسوي شانس به صحنه آمدن را دارند و بقيه در آرشيوها مي مانند ، مگر اين كه تعدادي از آن ها در يكي دو جشنواره يا جلسه به نمايش درآيند .
در ابتداي فيلم ، در يك تونل دور و دراز يك مرسدس بنز روي ريل قطاري حركت مي كند تا سرانجام به شهر كوچكي برسد . در اين شهر ، پسري هست به نام سمير كه به ديدار پدرش مي رود . در اين شهر كارگري كه حالا از رونق افتاده ، ساكنان در رخوت به سر مي برند . پدر درتلاش است كه موتور كارخانه كوچكي را دوباره به كار اندازد . زندگي مي گذرد بدون اين كه در گرماي طاقت فرسا كسي را ياراي كاري باشد . جوان افليجي كه روي صندلي چرخ دار در كنار خيابان نشسته كارش به خرده فروشي مواد مخدر مي گذرد . در كنارش جوان ديگري كه پدرش مدت هاست خانواده را ترك كرده و هيچ خبري از او ندارد ، به انتظار پدر نشسته ، پدري كه مي گويند بسيار شبيه بازيگر مشهور آمريكايي گري كوپر است . حال و هواي اين شهر فرانسوي شبيه فيلم هاي وسترن است . پدر سمير ، تنها زندگي مي كند و از آمدن فرزندش خوش حال است . رابطه آدم هاي تنهاي شهر كمي آن ها را به هم نزديك مي كند و خانواده پسري كه منتظر پدرش (گاري) است با خانواده سمير به هم بيش تر نزديك مي شوند . فرانسيس ، پدر سمير ، اصرار بر ماندن در همين شهر دارد و به راه انداختن كارخانه مخروبه دل بسته . سمير در همين جا كاري مي يابد اما به زودي از آن دست مي كشد و سرانجام به كمك پدر مي رود . رابطه اين دو گاه سخت و پيچيده است ولي سرانجام به آشتي و تفاهم مي رسد و موتور كارخانه را با كمك همديگر تعمير مي كنند .
جواني كه با مادرش (ماريا) تنهاست و همواره منتظر بازگشت پدرش (گاري / گري كوپر) است ، شبي خواب پدر را مي بيند كه زير باران ، به شهر بازگشته و با او رابطه عاطفي برقرار مي كند . آدم هاي كم حرف اين شهر ، به فضاي كلي خود شهر مي مانند كه ساكت است . شهري كارگري كه زماني چرخ اقتصادي بخشي از جامعه را مي چرخانده است . برخي از اهالي اين شهر از مغرب هستند كه قبلاً مستعمره فرانسه بوده و حالا - كم وبيش - در جامعه فرانسه حل شده اند . مسجد آن ها به خانه تشكيلات كارگري هم تبديل شده است . فيلم ساز اصرار خاصي بر مذهبي بودن اين جامعه عرب كه حالا در فرانسه به كار مشغول اند ندارد ، اما گاه در پس زمينه ، به سنت ها و آداب آن ها اشاره هايي دارد . كارگردان ، تركيب جالب بازگشت به اصل و از سوي ديگر پذيرفتن جامعه جديدي كه صاحب خانه است ، را مينياتوروار تصوير كرده است .
كارگردان مي گويد :« مي خواستم فيلمي بسازم كه مستقيم با واقعيت اجتماعي رابطه داشته باشد بدون اين كه به سوي ناتوراليسم رفته باشم ؛ چون پرسوناژهايم از دنياي كارگري مي آيند . اين را هم مي فهمم كه برخي از فيلم سازان علاقه اي به زيباسازي تصوير بيچارگي و بدبختي ها ندارند اما هيچ اشكالي ندارد خود اين مردم را زيبا نشان دهيم .» اين شهركي كه آن ها در آن زندگي مي كنند اتمسفر رئاليسم شاعرانه دارد . نشان دادن عطوفت بين آدم هاي اين قشر ، بسيار عادي و انساني است . اين فيلم درباره زندگي جوامعي است كه از فرهنگ هاي مختلف تشكيل و تركيب شده اند . هر چه تاريخ رو به جلو مي رود ، اين تركيب و پيوند ملت ها با همديگر بيش تر مي شود . اين جابه جايي آدم ها از كشورهاي مختلف بيش تر مي شود و جهان آينده ، جهان تركيب ملت هاست كه از نژادها ، فرهنگ ها و تمدن هاي مختلف مجبورند در كنار هم باشند و بيش تر همديگر را درك كنند .
منبع:نشريه ماهنامه سينمايي فيلم شماره398
/س
در شهرك نيمه مرده و بي روحي در جنوب فرانسه كه جمعيت كم شماري دارد ، زندگي آدم ها به بطاعت تمام مي گذرد . خيلي از اهالي شهر ، آن جا را ترك كرده اند . از وقتي كارخانه قديمي واقع در اين شهرك كارگري از كار افتاده ،جريان زندگي نيز در آن متوقف شده است . هر چند كه گروهي از مردم بيهوده همچنان به كارخانه مي روند و مي كوشند دستگاه ها را تعمير كنند . رخوت و دل مردگي بر همه جا حاكم است و همه فقط گذر زمان را نظاره مي كنند . به تدريج با برخي از اهالي شهرك آشنا مي شويم : پدر و پسري به نام فرانسيس و سمير و آدم ها ي ديگر ...
طي سال هاي اخير بسياري از سينماگران كشورهاي عربي ( كه رابطه فرهنگي و زباني با فرانسه دارند ) براي يافتن بودجه فيلم هاي خود ، از سازمان هاي دولتي و همچنين سرمايه گذاران سينمايي اين كشور كمك مي گيرند . تعدادي از آن ها حتي محل سكونت دوم خود را در فرانسه قرار داده اند . اما به تازگي نسل ديگري كه پدران و مادرانشان مغربي هستند و در فرانسه به زندگي و كار پرداخته اند وارد سينماي جديد اين كشور شده اند و در به دست آوردن موقعيت خوب ، به عنوان سينماگران فرانسوي در صحنه ظهور كرده اند كه آخرين آن ها نسيم آمائوش ، كارگردان جوان فيلم خداحافظ گاري است . از كارگردانان عرب كه قبلاً توانسته بودند حمايت مالي و پشتيباني فرهنگي فرانسه را جلب كنند مي توان از مرزوق علواش ، علي عقيقه ، محمد الاخضر حمينه ، احمد مانوني ، ناصر خمير ، رشيد بوشارب و كريم دريدي نام برد . بايد به بازيگران سرزمين هاي عرب هم كه در فرانسه مشهور شده اند و به كار مشغول اند و امروزه جايگاه قابل اعتنايي هم به دست آورده اند اشاره كرد ؛ از جمله رشدي زم ، جمال دوبوز ، سعيد تقوايي و ...
در جشنواره كن 2009 و در بخش « منتقدان بين المللي» كه ويژه فيلم هاي اول و دوم است ، فيلم فرانسوي خداحافظ گاري بسيار خوش درخشيد و توانست جايزه اول همين بخش را به دست آورد . اين فيلم از 22 ژوييه در سينماهاي فرانسه به نمايش عمومي درآمد و با استقبال بسيار خوب منتقدان فرانسوي هم روبه رو شد . در هفته اول نمايش تعداد 33/700 تماشاگر در پنجاه سالن سينماي پاريس و شهرستان ها به تماشاي آن رفتند و در رده چهاردهم جدول فروش هفته قرار گرفت كه از ديد كارشناسان سينمايي به ويژه پخش كنندگان ، بسيار قابل توجه است و در مجموع مي توان موفقيت خوبي برايش پيش بيني كرد . بايد توجه داشت كه هر هفته بين ده تا پانزده فيلم جديد به پرده سينماهاي پاريس مي آيند كه بيش تر آن ها آمريكايي هستند و در رده بعد ، فرانسه و سپس فيلم هاي اروپايي و آسيايي قرار دارند .
نسيم آمائوش ، چند فيلم كوتاه ساخته ، از جمله خرده نان براي پرندگان (2005) كه در جشنواره ونيز ، لوكارنو و سينماي واقع گراي پاريس به نمايش درآمده و جوايزي نيز گرفت . او در 32 سالگي با نخستين فيلم بلندش ، بي شك از خوش شانس ترين سينماگران هم نسل خود در فرانسه است ، زيرا يافتن پخش كننده و اكران سينما روزبه روز براي سينماگران فرانسوي مشكل و مشكل تر مي شود و از دويست فيلمي كه سالانه ساخته مي شوند در عالي ترين شكلش صد فيلم فرانسوي شانس به صحنه آمدن را دارند و بقيه در آرشيوها مي مانند ، مگر اين كه تعدادي از آن ها در يكي دو جشنواره يا جلسه به نمايش درآيند .
در ابتداي فيلم ، در يك تونل دور و دراز يك مرسدس بنز روي ريل قطاري حركت مي كند تا سرانجام به شهر كوچكي برسد . در اين شهر ، پسري هست به نام سمير كه به ديدار پدرش مي رود . در اين شهر كارگري كه حالا از رونق افتاده ، ساكنان در رخوت به سر مي برند . پدر درتلاش است كه موتور كارخانه كوچكي را دوباره به كار اندازد . زندگي مي گذرد بدون اين كه در گرماي طاقت فرسا كسي را ياراي كاري باشد . جوان افليجي كه روي صندلي چرخ دار در كنار خيابان نشسته كارش به خرده فروشي مواد مخدر مي گذرد . در كنارش جوان ديگري كه پدرش مدت هاست خانواده را ترك كرده و هيچ خبري از او ندارد ، به انتظار پدر نشسته ، پدري كه مي گويند بسيار شبيه بازيگر مشهور آمريكايي گري كوپر است . حال و هواي اين شهر فرانسوي شبيه فيلم هاي وسترن است . پدر سمير ، تنها زندگي مي كند و از آمدن فرزندش خوش حال است . رابطه آدم هاي تنهاي شهر كمي آن ها را به هم نزديك مي كند و خانواده پسري كه منتظر پدرش (گاري) است با خانواده سمير به هم بيش تر نزديك مي شوند . فرانسيس ، پدر سمير ، اصرار بر ماندن در همين شهر دارد و به راه انداختن كارخانه مخروبه دل بسته . سمير در همين جا كاري مي يابد اما به زودي از آن دست مي كشد و سرانجام به كمك پدر مي رود . رابطه اين دو گاه سخت و پيچيده است ولي سرانجام به آشتي و تفاهم مي رسد و موتور كارخانه را با كمك همديگر تعمير مي كنند .
جواني كه با مادرش (ماريا) تنهاست و همواره منتظر بازگشت پدرش (گاري / گري كوپر) است ، شبي خواب پدر را مي بيند كه زير باران ، به شهر بازگشته و با او رابطه عاطفي برقرار مي كند . آدم هاي كم حرف اين شهر ، به فضاي كلي خود شهر مي مانند كه ساكت است . شهري كارگري كه زماني چرخ اقتصادي بخشي از جامعه را مي چرخانده است . برخي از اهالي اين شهر از مغرب هستند كه قبلاً مستعمره فرانسه بوده و حالا - كم وبيش - در جامعه فرانسه حل شده اند . مسجد آن ها به خانه تشكيلات كارگري هم تبديل شده است . فيلم ساز اصرار خاصي بر مذهبي بودن اين جامعه عرب كه حالا در فرانسه به كار مشغول اند ندارد ، اما گاه در پس زمينه ، به سنت ها و آداب آن ها اشاره هايي دارد . كارگردان ، تركيب جالب بازگشت به اصل و از سوي ديگر پذيرفتن جامعه جديدي كه صاحب خانه است ، را مينياتوروار تصوير كرده است .
كارگردان مي گويد :« مي خواستم فيلمي بسازم كه مستقيم با واقعيت اجتماعي رابطه داشته باشد بدون اين كه به سوي ناتوراليسم رفته باشم ؛ چون پرسوناژهايم از دنياي كارگري مي آيند . اين را هم مي فهمم كه برخي از فيلم سازان علاقه اي به زيباسازي تصوير بيچارگي و بدبختي ها ندارند اما هيچ اشكالي ندارد خود اين مردم را زيبا نشان دهيم .» اين شهركي كه آن ها در آن زندگي مي كنند اتمسفر رئاليسم شاعرانه دارد . نشان دادن عطوفت بين آدم هاي اين قشر ، بسيار عادي و انساني است . اين فيلم درباره زندگي جوامعي است كه از فرهنگ هاي مختلف تشكيل و تركيب شده اند . هر چه تاريخ رو به جلو مي رود ، اين تركيب و پيوند ملت ها با همديگر بيش تر مي شود . اين جابه جايي آدم ها از كشورهاي مختلف بيش تر مي شود و جهان آينده ، جهان تركيب ملت هاست كه از نژادها ، فرهنگ ها و تمدن هاي مختلف مجبورند در كنار هم باشند و بيش تر همديگر را درك كنند .
منبع:نشريه ماهنامه سينمايي فيلم شماره398
/س
