اين 15840 دقيقه
نويسنده:احسان ناظم بكايي
15840دقيقه!؟ تمام قسمتهاي سه سريال پرطرفدارلاست، 24 و پريزون بريگ، 15840دقيقه از عمر را براي ديدنشان صرف ميكند (103قسمت سريال پنج فصلي لاست، 168قسمت سريال هفت فصلي لاست، 168قسمت سريال هفت فصلي24 و81قسمت سريال چهارفصلي پريزون بريك كه هرقسمت آنها تقريباً 45دقيقه است). اين عدد ميكند به عبارتي 264ساعت كه ميشود 11روز كامل؛ يعني اين مقدار معادل 176مسابقة فوتبال 90دقيقهاي (كلّ بازيهاي جامجهاني 64تاست) و 132 فيلم سينمايي دوساعته است. راستش ندانستن بعضي چيزها بهتر از دانستنشان است ولي باور كنيد بعضي از ما، اينقدر از عمرمان را تا حالا خرج اين سه سريال كردهايم. به همين ميزان ما البته مهمانيهاي خانوادگي، ارتباط با اعضاي خانواده و دوستان، مطالعه، ورزش و... را ازدست دادهايم ولي جالب اينجاست كه سعي ميكنيم با عباراتي مثل «از وقتهاي مردهام استفاده ميكنم»، «برايش وقت پيدا ميكنم» و... اين حجم بالاي زمان ازدست رفته را توجيه كنيم. اينكه اين «وقت» تا حالا كجا بوده و ما خبر نداشتهايم، الله اعلم.
اين سريالها و همنشيني با قهرمانان آمريكايي و معاشرت اپيزوديك با سبك زندگي آنها- با همة تفاوتهاي فرهنگي- گرچه ما را خواهناخواه از كار و زندگي مياندازد و انداخته اما به نظر، ماحصل يك موج اجتماعي است؛ موجي كه به شكل شبكههاي هرمي و گلدكوئيستي كاملاً در محيطهاي خانوادگي و دوستانه شكل ميگيرد. «سريال 24 رو ديدي؟»، «فصل چهارمش رو نديدم، ميدي رايت كنم؟»، «فصل دوي لاست دست همسايهس، فردا بهات ميدم» و «پريزون بريك رو دادم دست پسرخالهام. مييارم برات.» اينجور ديالوگها اين روزها بين خيلي از خانوادهها و دوستان در جريان است؛ ديالوگهايي كه نشان ميدهند گويندگان آنها ميخواهند تو «جو» و «فضا» باشند؛ فضايي كه حتي حس رقابت هم در آن وجود دارد؛ فضايي كه چشم و همچشمي ايراني به آن هم سرايت كرده؛ جوي كه به زنگ موبايلها- از زنگ مركز سيتييوي 24تا موسيقي تيتراژ پريزون بريك- هم رسيده.
همين نفوذ زيرپوستي است كه همه چيز را به نظر عادي و طبيعي جلوه ميدهد؛ از خورده شدن دقايق زياد تا ديدن تصاوير و روابط و داستانهاي ناآشنا براي فرهنگ ما. موج ديدن سريالها چون بقيه هم آنها را ميبينند، توجيه فراگير همة ماست. اين وسط البته متوليان و مسئولان فرهنگي به سياق سنوات ماضيه، با تأخيري چشمگير عكسالعمل نشان دادهاند. آنها در برابر موجي كه نه با امواج پارازيتي و نه با جمعآوري ديش و نه حتي با علم كردن دكورهاي پرخرج بخشهاي خبري، اختلالي در آن ايجاد نميشود، به اين تصميم رسيدهاند كه اين سريالها را خودمان دوبله، اصلاح و پخش كنيم ولي اين تصميم درست وقتي گرفته شده است كه ما 15840دقيقه براي ديدن فرهنگ آنها وقت گذاشتهايم، آن هم بدون تعديل و اصلاح و خياطي!
منبع:نشريه همشهري جوان؛ ش245
/ن
اين سريالها و همنشيني با قهرمانان آمريكايي و معاشرت اپيزوديك با سبك زندگي آنها- با همة تفاوتهاي فرهنگي- گرچه ما را خواهناخواه از كار و زندگي مياندازد و انداخته اما به نظر، ماحصل يك موج اجتماعي است؛ موجي كه به شكل شبكههاي هرمي و گلدكوئيستي كاملاً در محيطهاي خانوادگي و دوستانه شكل ميگيرد. «سريال 24 رو ديدي؟»، «فصل چهارمش رو نديدم، ميدي رايت كنم؟»، «فصل دوي لاست دست همسايهس، فردا بهات ميدم» و «پريزون بريك رو دادم دست پسرخالهام. مييارم برات.» اينجور ديالوگها اين روزها بين خيلي از خانوادهها و دوستان در جريان است؛ ديالوگهايي كه نشان ميدهند گويندگان آنها ميخواهند تو «جو» و «فضا» باشند؛ فضايي كه حتي حس رقابت هم در آن وجود دارد؛ فضايي كه چشم و همچشمي ايراني به آن هم سرايت كرده؛ جوي كه به زنگ موبايلها- از زنگ مركز سيتييوي 24تا موسيقي تيتراژ پريزون بريك- هم رسيده.
همين نفوذ زيرپوستي است كه همه چيز را به نظر عادي و طبيعي جلوه ميدهد؛ از خورده شدن دقايق زياد تا ديدن تصاوير و روابط و داستانهاي ناآشنا براي فرهنگ ما. موج ديدن سريالها چون بقيه هم آنها را ميبينند، توجيه فراگير همة ماست. اين وسط البته متوليان و مسئولان فرهنگي به سياق سنوات ماضيه، با تأخيري چشمگير عكسالعمل نشان دادهاند. آنها در برابر موجي كه نه با امواج پارازيتي و نه با جمعآوري ديش و نه حتي با علم كردن دكورهاي پرخرج بخشهاي خبري، اختلالي در آن ايجاد نميشود، به اين تصميم رسيدهاند كه اين سريالها را خودمان دوبله، اصلاح و پخش كنيم ولي اين تصميم درست وقتي گرفته شده است كه ما 15840دقيقه براي ديدن فرهنگ آنها وقت گذاشتهايم، آن هم بدون تعديل و اصلاح و خياطي!
منبع:نشريه همشهري جوان؛ ش245
/ن
