آينه باش
اميرمومنان علي (ع)فرمود :
اي کميل،مؤمن آينه ي ساير مؤمنان است،زيرا براي او دو کارانجام مي دهد،نقاط ضعف او را برطرف مي سازد و نقاط قوتش را بيشتر مي کند .
در روايت مذکور به فوايد آينه اشاره شده است که بعضي ازآنها عبارتند از :
1.آينه عيب و حسن ،نقطه ي ضعف و قوت،بدي و خوبي افراد را بدون سر و صدا و جار و جنجال به آنها نشان مي دهد .بدون اينکه ديگران ،حتي کساني که در کنار آينه هستند ،متوجه شوند اين کار را انجام مي دهد و آبروي شخص را نمي برد.
2.آينه ي صاف،خوبي و بدي را به همان اندازه اي که هست نشان مي دهد نه کمتر و نه زيادتر .جناحي نيزعمل نمي کند که عيوب دوستانش را کوچک جلوه دهد و خوبي هاي آنها را بزرگ و در مورد ديگران بالعکس عمل نمايد.
3.آينه عيب انسان را بيان مي نمايد،ولي هرگزاو را ملامت و سرزنش نمي کند و انسان را نزد ديگران تحقير و کوچک نمي نمايد.
4.بيان حسن و عيب کسي که درمقابل آينه قرارمي گيرد هميشگي است و آينه ازاين کارخسته نمي شود،نه مانند بعضي افراد که اگرخسته نباشند،سرحال باشند،گرفتاري نداشته باشند ،به فکر معايب و محاسن دوستشان مي باشند و گرنه گويا چشم ها را برهم مي گذارند و هيچ نمي بينند.
5.انسان هرچه به آينه نزديک ترشود عيب و حسن خود را بهتر متوجه مي شود .البته به شرط اينکه آينه مقابل او چهار صفت داشته باشد:
الف:بايد نور و روشنايي درآن بيفتد و گرنه نمي تواند کاري بکند .
ب:گرد وغبار و زنگار نداشته باشد،بلکه بايد تميزو صاف باشد.
ج:آينه نبايد کج و معوج باشد،بلکه بايد صاف و شفاف باشد.
د:کسي که به آينه نگاه مي کند بايد چشم بينا داشته باشد،آينه تنها در صورتي قابل استفاده است که بيننده ي آن چشم بينا داشته باشد.
با توجه به ويژگي هاي پنج گانه ي آينه ،و اين که مؤمن به آينه تشبيه شده است.شخص مؤمن نيزبايد داراي اين اوصاف باشد.ولي متأسفانه بعضي،فقط عيوب ديگران را مي بينند و چشمانشان را به روي خوبي ها بسته اند .بدين جهت طرف مقابل هم حرف او را نمي پذيرد.
ما بايد به هنگام تذکر و امر به معروف،محاسن را قبل از معايب بيان کنيم،تا صاحب عيب بپذيرد و در صدد رفع آن برآيد.بعضي ديگر،عيوب مردم را در انظارديگران مطرح مي کنند و آنها را تحقير و سرزنش مي نمايند .برخي ،هرچه به دوست خود نزديک تر مي شوند ،کمتر عيوب او را متذکر مي شوند و آخرين سخن اينکه مؤمن علاوه براينکه براي تک تک مؤمنين آينه است ،بايد براي کل جامعه هم آينه اي با شرايط چهارگانه ي بالا باشند.
اي کميل،مؤمن آينه ي ساير مؤمنان است،زيرا براي او دو کارانجام مي دهد،نقاط ضعف او را برطرف مي سازد و نقاط قوتش را بيشتر مي کند .
در روايت مذکور به فوايد آينه اشاره شده است که بعضي ازآنها عبارتند از :
1.آينه عيب و حسن ،نقطه ي ضعف و قوت،بدي و خوبي افراد را بدون سر و صدا و جار و جنجال به آنها نشان مي دهد .بدون اينکه ديگران ،حتي کساني که در کنار آينه هستند ،متوجه شوند اين کار را انجام مي دهد و آبروي شخص را نمي برد.
2.آينه ي صاف،خوبي و بدي را به همان اندازه اي که هست نشان مي دهد نه کمتر و نه زيادتر .جناحي نيزعمل نمي کند که عيوب دوستانش را کوچک جلوه دهد و خوبي هاي آنها را بزرگ و در مورد ديگران بالعکس عمل نمايد.
3.آينه عيب انسان را بيان مي نمايد،ولي هرگزاو را ملامت و سرزنش نمي کند و انسان را نزد ديگران تحقير و کوچک نمي نمايد.
4.بيان حسن و عيب کسي که درمقابل آينه قرارمي گيرد هميشگي است و آينه ازاين کارخسته نمي شود،نه مانند بعضي افراد که اگرخسته نباشند،سرحال باشند،گرفتاري نداشته باشند ،به فکر معايب و محاسن دوستشان مي باشند و گرنه گويا چشم ها را برهم مي گذارند و هيچ نمي بينند.
5.انسان هرچه به آينه نزديک ترشود عيب و حسن خود را بهتر متوجه مي شود .البته به شرط اينکه آينه مقابل او چهار صفت داشته باشد:
الف:بايد نور و روشنايي درآن بيفتد و گرنه نمي تواند کاري بکند .
ب:گرد وغبار و زنگار نداشته باشد،بلکه بايد تميزو صاف باشد.
ج:آينه نبايد کج و معوج باشد،بلکه بايد صاف و شفاف باشد.
د:کسي که به آينه نگاه مي کند بايد چشم بينا داشته باشد،آينه تنها در صورتي قابل استفاده است که بيننده ي آن چشم بينا داشته باشد.
با توجه به ويژگي هاي پنج گانه ي آينه ،و اين که مؤمن به آينه تشبيه شده است.شخص مؤمن نيزبايد داراي اين اوصاف باشد.ولي متأسفانه بعضي،فقط عيوب ديگران را مي بينند و چشمانشان را به روي خوبي ها بسته اند .بدين جهت طرف مقابل هم حرف او را نمي پذيرد.
ما بايد به هنگام تذکر و امر به معروف،محاسن را قبل از معايب بيان کنيم،تا صاحب عيب بپذيرد و در صدد رفع آن برآيد.بعضي ديگر،عيوب مردم را در انظارديگران مطرح مي کنند و آنها را تحقير و سرزنش مي نمايند .برخي ،هرچه به دوست خود نزديک تر مي شوند ،کمتر عيوب او را متذکر مي شوند و آخرين سخن اينکه مؤمن علاوه براينکه براي تک تک مؤمنين آينه است ،بايد براي کل جامعه هم آينه اي با شرايط چهارگانه ي بالا باشند.
پی نوشت ها :
بحارالانوار ،جلد 74،ص414.
