مرد همه جا سر کار به

مرد همه جا سر کار به شاعر : امير خسرو دهلوي شخص معطل خجل وخوار به مرد همه جا سر کار به کاهل بيکار به پيکار به بهره‌ي مقصود چو بي رنج نيست \N مرد که شبلي نشود گاه کار زان تن کاهل که گل نازکست زو سگ بازار به مقدار به ... خارکش سوخته صد بار به ... \N \N سرعت جاهل که سبک شد به راه دل که به گل ماند نيامد برون از کسل حامل اسفار به ... پير کمان پشت به عزلت نشست سنگ گر انست به ديوار به پورشتابنده به بلغار به ... \N \N ...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

مرد همه جا سر کار به

شاعر : امير خسرو دهلوي

شخص معطل خجل وخوار به		مرد همه جا سر کار به
کاهل بيکار به پيکار به		بهره‌ي مقصود چو بي رنج نيست
\N		مرد که شبلي نشود گاه کار
زان تن کاهل که گل نازکست		زو سگ بازار به مقدار به ...
خارکش سوخته صد بار به ...		\N
\N		سرعت جاهل که سبک شد به راه
دل که به گل ماند نيامد برون		از کسل حامل اسفار به ...
پير کمان پشت به عزلت نشست		سنگ گر انست به ديوار به
پورشتابنده به بلغار به ...		\N
\N		وانکه جوانيش زپيري به است
مرغ که در باديه خون ريز شد		خلوتش از صحبت اغيار به ...
عشق خوشست ار همه باشد مجاز		خار و خسش از گل و گلنار به
گر نظر صدق به صنع خداست		ليک ز شهوت ره انکار به
مرتبه‌ي عشق چو بيچارگي است		ديو به چشم از بت فرخاربه
مسکنت ارهست به پندار و کبر		فخر بدين مرتبه ناچار به
دون که بود باد سري درسرش		مسکنت از کبر ز پندار به
وانکه بود خاک ره از حسن خلق		بر سر او خاک به انبار به
سر مکش از گرد ره رهر وان		چون گل کعبه شرف آثار به
مرد که گردون کشد از حکم پير		خاک حرم بر سر زوار به
در حق ميشي که رميد از شبان		سيليش از ديو ستمکار به
نفس حرون گربه رياضت برفت		تربيت گرگ ستمکار به
زن دم اخلاص به طاعت از انک		حبل متين بر سرش انبار به
خرقه‌ي تزوير که پوشد فقير		زندگيت زين دم ابرار به
ابر چه پوشد ضو خورشيد را		دوخته از سوزن پندار به
طاعت اگر از پي مال و زر است		حله‌ي خورشيد را نوار به
نزد معاشر که نباشد خسيس		کاسه که خاکيست نگونساز به
برگ گل از تنگه‌ي دينار به ...		\N
\N		از پي ظلم آنکه صبوحي کند
شربت نوشي که به ظالم دهند		نور نشاطش چو شب تار به ...
فرض بجاي آور و مجو بيش ازانک		خون همان طالم خون‌خوار به
تن چو به خرماي کسان ميل کرد		حرص کم از طاعت بسيار به
دام شکم دوخته از خار به ...		\N
از قلم او ني و مزمار به		خواجه که از خون کسان خورد مي
تذکره آنرا که ز طور مار به		کي کند انديشه روز حساب ؟
از چه زمزم خم خمار به		ور عطش فکر نبرد حريف
\N		از سرشاخي که خورد آب غير
ابر ببارد چو بگويي ببار		خوردن نار ازخورش نار به ...
گر تبر هيزم ديگ عطاست		دست سخي زا بر گهر بار به
آن تبر از تيشه‌ي نجار به ...		\N
\N		ديده که باشد به جفا تيز بين
نفس که در دل گهري از حياست		تيرش انداز که افگار به ...
هر سخني در محل خود نکوست		بر دو لب بسته صدف وار به
زمزمه مرغ به گلزار به ...		\N
درد خر از داروي بيطار به		بر جهلا جهل نکو تر ز پند
\N		نام شه انجير نه اين شعر را