| شخص معطل خجل وخوار به | | مرد همه جا سر کار به |
| کاهل بيکار به پيکار به | | بهرهي مقصود چو بي رنج نيست |
| \N | | مرد که شبلي نشود گاه کار |
| زان تن کاهل که گل نازکست | | زو سگ بازار به مقدار به ... |
| خارکش سوخته صد بار به ... | | \N |
| \N | | سرعت جاهل که سبک شد به راه |
| دل که به گل ماند نيامد برون | | از کسل حامل اسفار به ... |
| پير کمان پشت به عزلت نشست | | سنگ گر انست به ديوار به |
| پورشتابنده به بلغار به ... | | \N |
| \N | | وانکه جوانيش زپيري به است |
| مرغ که در باديه خون ريز شد | | خلوتش از صحبت اغيار به ... |
| عشق خوشست ار همه باشد مجاز | | خار و خسش از گل و گلنار به |
| گر نظر صدق به صنع خداست | | ليک ز شهوت ره انکار به |
| مرتبهي عشق چو بيچارگي است | | ديو به چشم از بت فرخاربه |
| مسکنت ارهست به پندار و کبر | | فخر بدين مرتبه ناچار به |
| دون که بود باد سري درسرش | | مسکنت از کبر ز پندار به |
| وانکه بود خاک ره از حسن خلق | | بر سر او خاک به انبار به |
| سر مکش از گرد ره رهر وان | | چون گل کعبه شرف آثار به |
| مرد که گردون کشد از حکم پير | | خاک حرم بر سر زوار به |
| در حق ميشي که رميد از شبان | | سيليش از ديو ستمکار به |
| نفس حرون گربه رياضت برفت | | تربيت گرگ ستمکار به |
| زن دم اخلاص به طاعت از انک | | حبل متين بر سرش انبار به |
| خرقهي تزوير که پوشد فقير | | زندگيت زين دم ابرار به |
| ابر چه پوشد ضو خورشيد را | | دوخته از سوزن پندار به |
| طاعت اگر از پي مال و زر است | | حلهي خورشيد را نوار به |
| نزد معاشر که نباشد خسيس | | کاسه که خاکيست نگونساز به |
| برگ گل از تنگهي دينار به ... | | \N |
| \N | | از پي ظلم آنکه صبوحي کند |
| شربت نوشي که به ظالم دهند | | نور نشاطش چو شب تار به ... |
| فرض بجاي آور و مجو بيش ازانک | | خون همان طالم خونخوار به |
| تن چو به خرماي کسان ميل کرد | | حرص کم از طاعت بسيار به |
| دام شکم دوخته از خار به ... | | \N |
| از قلم او ني و مزمار به | | خواجه که از خون کسان خورد مي |
| تذکره آنرا که ز طور مار به | | کي کند انديشه روز حساب ؟ |
| از چه زمزم خم خمار به | | ور عطش فکر نبرد حريف |
| \N | | از سرشاخي که خورد آب غير |
| ابر ببارد چو بگويي ببار | | خوردن نار ازخورش نار به ... |
| گر تبر هيزم ديگ عطاست | | دست سخي زا بر گهر بار به |
| آن تبر از تيشهي نجار به ... | | \N |
| \N | | ديده که باشد به جفا تيز بين |
| نفس که در دل گهري از حياست | | تيرش انداز که افگار به ... |
| هر سخني در محل خود نکوست | | بر دو لب بسته صدف وار به |
| زمزمه مرغ به گلزار به ... | | \N |
| درد خر از داروي بيطار به | | بر جهلا جهل نکو تر ز پند |
| \N | | نام شه انجير نه اين شعر را |