يکي را خانه بود آتش گرفته

يکي را خانه بود آتش گرفته شاعر : امير خسرو دهلوي دلش را شعله‌ي ناخوش گرفته يکي را خانه بود آتش گرفته به آب ديده مي‌کشت آتش خويش دوان با چشم گريان و دل ريش نمک خورده کبابي کرده بر دست برو بگذشت، ناگه ، ابلهي مست بيا! وين شعله چنداني مکن کند! بدو گفت: ايکه آتش مي‌کشي تند، ترا نيز اندرين باشد ثوابي! که من بر آتش اندازم کبابي، که خلق از من خوش و من در وبالم همين است اندرين گفتار حالم دلم را، زين طرف، زنجير در پاي تنم را، دهر، زان سو،...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

يکي را خانه بود آتش گرفته

شاعر : امير خسرو دهلوي

دلش را شعله‌ي ناخوش گرفته		يکي را خانه بود آتش گرفته
به آب ديده مي‌کشت آتش خويش		دوان با چشم گريان و دل ريش
نمک خورده کبابي کرده بر دست		برو بگذشت، ناگه ، ابلهي مست
بيا! وين شعله چنداني مکن کند!		بدو گفت: ايکه آتش مي‌کشي تند،
ترا نيز اندرين باشد ثوابي!		که من بر آتش اندازم کبابي،
که خلق از من خوش و من در وبالم		همين است اندرين گفتار حالم
دلم را، زين طرف، زنجير در پاي		تنم را، دهر، زان سو، روفته جاي
کاجل زانسو امل زينسو کشانست		نگه کن کاين کشاکش بر چه سانست
فراوان موم و اندک انگبين است		سخن گر خود همه سحر مبين است
که ضائع گشت روز و روزگارم		گلي نشکفت ازين خرم بهارم
سيه رو تر ز من بلبل نباشد		چو من آلوده دامن گل نباشد
که اين طوطي نهد، آن بلبلم نام		نگر تا چند ز افسون يافتم دام
که آنجا گم شود انديشه را پاي		رسانيدم سخن را تا بدان جاي
که رخشم گاه نرم و گاه تند است		نه در ملک عرب تيزيم کند است
به حساني رضا ندهد کمالم		چو از نعت نبي تابد جمالم
که غيري را نزيبد ناز بر من		دري را خود دري شد باز بر من
که بگرفتم بساط اين جهاني		خدايم داد خود چندان معاني
ازين سو روشن و زانسوي زنگار		ز دل سختي، تنم آئينه کردار
بر آمد بر فلک نام شگرفم		گرفتم خود گرفت آفاق حرفم
نيابم زو، بري، جز شرمساري		چو سودم زين چو گاه رستگاري
که پا کوباندم، فردا، بر آتش؟		چه خوش گردم کنون زين نغمه خوش
بهر دو نيست اميد زمان بهر		دو مايه حاصل شعر است در دهر:
دوم: نامي که گردد آسمان گير		يکي: مالي که سلطان بخشدد مير
غباري دان، که اين باد است و آن خاک		به چشمم، هر دو، در راه خطرناک
فرس هم کور، جولان چون توان کرد؟		رهم شيب و فرازو، ديد پر گرد
نه سلطان دست من گيرد، نه سالار		چو اين لاشه، به چاه افتد نگونسار
چه باشم؟ خاکساري، باد در مشت!		چو فردا از زمين بالا کنم پشت
بهر نيک و بدم گفتار با اوست		خداوندي که ما را کار با اوست
بگرداند، به محشر، روسياهم		بود واجب، کازين نقش تباهم
گلو بسته دروغين دفتري چند!		برد در دوزخم با آتشين بند
دل من هم بران گمراهي خويش!		دريغا! رهبر داننده در پيش
گنه بر دامن رهبر چه بندم؟!		چو من خود را زره يکسو فگندم
ز همراهان و رهبر، دور ماندم		نديدم پي، بهر جانب که راندم
فگند، اندر خرابيهاي بسيار		مرا، اين غول نفس ديو پندار
مگر کرکس رساند استخوانم؟		کنون زين باديه تا کاروانم
که غافل نيست «رهبر» از شمارم!		ولي، با اين همه، اميدوارم،
بر آرد ناقه‌ي خود صالح از سنگ!		ز صالح، ناقه، گر تگ زد به فرسنگ
عصاي راه او، چوب شبان بس!		بزي، کاو راه جست از پيش و از پس
که من، اين ره نيارم رفتن از خويش		شدم تسليم، پس او داند و پيش
هم او صدق و يم بخشد به تعليم		بدو فضل خدايم کرد تسليم
که با اين رهنما، سوي تو آيم		خداوندا، به سوئي ره نمايم
چه حاجت، من که گويم حاجت خويش		همه کس، حاجتي آرند در پيش،
تو خسرو را چه مي‌بخشي، همان بس!!		نمي‌خواهم ، ز تو، بخشي چو هر کس