شبي همچون سواد ديده پر نور

شبي همچون سواد ديده پر نور شاعر : امير خسرو دهلوي هوا عنبر فشان چون طره حور شبي همچون سواد ديده پر نور فلک درهاي دولت باز کرده زمانه برگ عشرت ساز کرده نشاط خواب کرده مرغ و ماهي فرو مرده چراغ صبح گاهي عروسان فلک در جلوه‌ي ناز مقيمان زمين در پرده‌ي راز درست افگنده مرواريد شب تاب کواکب در ميان سرمه‌ي ناب دم طاوس را بر سينه زاغ گشاده شب در اين طاوس گون باغ شده مه در زمين مهمان خورشيد فرو برده زمانه جام جمشيد کشيده با رگه بر سبزه‌ي...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

شبي همچون سواد ديده پر نور

شاعر : امير خسرو دهلوي

هوا عنبر فشان چون طره حور		شبي همچون سواد ديده پر نور
فلک درهاي دولت باز کرده		زمانه برگ عشرت ساز کرده
نشاط خواب کرده مرغ و ماهي		فرو مرده چراغ صبح گاهي
عروسان فلک در جلوه‌ي ناز		مقيمان زمين در پرده‌ي راز
درست افگنده مرواريد شب تاب		کواکب در ميان سرمه‌ي ناب
دم طاوس را بر سينه زاغ		گشاده شب در اين طاوس گون باغ
شده مه در زمين مهمان خورشيد		فرو برده زمانه جام جمشيد
کشيده با رگه بر سبزه‌ي نو		ز قصر آهنگ صحرا کرد خسرو
غبار غم جهان را کرد بدرود		لب شهر و دو مطرب زخمه درود
گشاده در دل شب روزن روز		معنبر شمعهاي مجلس افروز
زده ره چون نسيم نو بهاري		بخور مجمر از عود قماري
به جز محرم نمي‌گنجيد موئي		نهاني مجلسي کز هيچ سوئي
بشارت نامه‌ي مقصود در مشت		ملک را داده گردون دوتا پشت
نشسته بر سرير سرفرازي		صنم با او برسم دل نوازي
دمي خورد و به خسرو داد باقي		ستد جام شراب از دست ساقي
ازانکن چاشني لعل من وام		که چون من چاشني گيرم ازين جام
يکي وام ده و صد باز بستان		دو بوسي زان به نوش و ناز بستان
کزان ديوانگي خيزد نه مستي		نشايد عاشقان را مي پرستي
معاذ الله به رسوائي کشد کار		شراب و عاشقي چونشد به هم يار
کجا ميرد چو در وي روغن افتد		به جائي کاتشي در خرمن افتد
به دستوري شد از شيرين شکرخوار		چو خورد آن باده را مست جگر خوار
لبش بوسيد و هم بر بوسه بس کرد		دهان را با دهانش هم نفس کرد
غم و انديشه زحمت برده از راه		ز مقصود آنچه بايد در نظرگاه
گهي کردند با هم بوسه بازي		گهي جستند ا زمي جان نوازي
به گردن زلف را زنجير کردي		گه او در زلف اين شبگير کردي
دل درمانده را کردي گره باز		گهي اين جعد او بگشادي از ناز
شفاعت خواه جرم خويش گشتي		گه آن با اين عتاب انديش گشتي
ز هجران سرگذشتي باز گفتي		که اين افسانه‌هاي ناز گفتي
به گريه باز راندي ماجرائي		گه او از دل برو ندادي هوائي
خرد در خواب بود و فتنه بيدار		در ان مجلس که بد از عشق بازار
بهشت اين جهاني بود خرگاه		ز بس عشرت همه شب تا سحرگاه