| به گوش عالمي رفت اين فسانه | | حکايت فاش گشت اندر زمانه |
| رسيد آگاهي اندر گوش خسرو | | چو اندر شهر گشت اين داستان نو |
| به دل شد رغبت خسرو به فرهاد | | که شيرين راز عشق سست بنياد |
| همه گفتند شهرا يک به يک باز | | نديمان هر چه بشنيدند از آن راز |
| که دامان گلشن بگرفت خاري | | فتاد اندر دل شه خارخاري |
| منت گويم دگر به دان خداي است | | بزرگ اميد گفتش کانچه را يست |
| عتاب و لطف را در وي شماري | | روان کن نامهاي با ياد گاري |
| مزاجش هر چه باشد بازدانيم | | جواب نامه را چون باز خوانيم |
| بدان اندازه کاري پيش گيريم | | وزان پاسخ قياس خويش گيريم |
| کليد هر سالي را جوابست | | ملک فرمود کاين معني صواب است |
| کند نوک قلم را عنبر آلود | | دبير خاص را فرمود تا زود |
| فشاند از کلک چوبين گوهرين گنج | | به املاي ملک مرد هنرسنج |