پير از دل دردمند برخاست

پير از دل دردمند برخاست شاعر : امير خسرو دهلوي اشتر طلبيد و محمل آراست پير از دل دردمند برخاست گشتند بهم ز خويش پيوند از اهل قبيله مهتري چند در حله‌ي لعبت حصاري رفتند ز بهر خواستاري ز اندازه نمود مردي بيش آمد پدرش به مردي پيش بنشست به ميهمان نوازي از راه کرم، به رسم تازي پر نعمت و نزل خسروانه خواني بکشيد مهترانه عيشي به نشاط در گرفتند چون سفره ز پيش بر گرفتند مي‌رفت سخن ز هر شماري با يکدگر از طريق کاري جوياي غرض سخن برانداخت...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

پير از دل دردمند برخاست

شاعر : امير خسرو دهلوي

اشتر طلبيد و محمل آراست		پير از دل دردمند برخاست
گشتند بهم ز خويش پيوند		از اهل قبيله مهتري چند
در حله‌ي لعبت حصاري		رفتند ز بهر خواستاري
ز اندازه نمود مردي بيش		آمد پدرش به مردي پيش
بنشست به ميهمان نوازي		از راه کرم، به رسم تازي
پر نعمت و نزل خسروانه		خواني بکشيد مهترانه
عيشي به نشاط در گرفتند		چون سفره ز پيش بر گرفتند
مي‌رفت سخن ز هر شماري		با يکدگر از طريق کاري
جوياي غرض سخن برانداخت		هر جعبه چو تير خود برانداخت
هر طايفه جفت جفت در ساخت		کايزد چو بناي دهر پرداخت
از جفت گريز نيست داني		زين رو همه را به زندگاني
کاميد خود از درت براريم		چون هست چنين اميدواريم
ما ورد صفا در آبگينه است		ناسفته درت که زخزينه است
با گوهر پاک ما شود جفت		گويي به زبان خود، که بي گفت،
هست از همگي هنر يگانه		قيس هنري که در زمانه
دامادي او نباردت شرم!		گر سينه به مهر او کني گرم
از بس خجلي، بماند خاموش		اين فصه چو کرد ميزبان گوش
وانگه به جواب در بسيجيد		بر خود قدري چو مار پيچيد
ور نه کنم آن سزا که داني		گفتا: چه کنم که ميهماني!
رنجيده شود کسي که سنجد		هر نکته کز آن کسي برنجد
آن به که ز جعبه بر نيايد		تيري که نه بر هدف گرايد
ما را به قبيله کرد بد نام		شخصي که، ز نفس نا سرانجام
وز مردمي زمانه خالي		ديوانه و مست و لاابالي
وز بي سنگي بخوردن سنگ		از بي ننگي فتاده در ننگ
انگشت به گوش و دست بر سر		خلق از خبرش به کوچه و در
در خورد کجا بود به پيوند؟		زين گونه حريف ناخردمند،
جستيم رضاي تو به خويشي		خود گير که ما، به دست پيشي
تيمار عروس کي تواند!		آشفته، که حال خود نداند،
نيروي تعهد کسي نيست		بروي چو کفايتش بسي نيست
ناخفته به اندرون خانه		باشد چو زني ستون خانه
با رست چو نام ناتمامش		مرغي که شتر شدست نامش
کاو بار کسي کشد به گردن		مردانه توانش نام کردن
کش غم تو خوري و او بود شوي		به گر ننهي به پرده‌اي روي
از صدق عقيده، خورد سوگند		وانگه، به خدائي خداوند،
کار، ارز زبان، شود به شمشير!		کاين در نشود گشاده تا دير
شد باز به سوي خانه، نوميد		جوينده‌ي لعبتي چو خورشيد،
کاين سوخته طاق ماند ازان جفت		آهسته به گوش پير زن گفت:
از آهن تيز ، مي‌کند بيم		کم، خازن آن خزينه‌ي سيم،
زين سوي سبک بود ترازو		گر کار فتد به زور بازو
ز اقبال قوي تري شود راست		آن چاره که ني به بازوي ماست
الا که، به زور بازوي سخت		نتوان ستدن، ز پنجه ور، رخت