چون نافه گشاد باد نوروز

چون نافه گشاد باد نوروز شاعر : امير خسرو دهلوي بشکفت بهار عالم افروز چون نافه گشاد باد نوروز آراست، گلوي گل، حمايل از شبنم گوهرين شمايل لرزنده شد از نسيم نوروز نازک تن لاله‌ي دل افروز گشتند بهر چمن خرامان با شاهد و مي خجسته نامان مجنون و دلي رميده، حاشا! هر کس به عزيمت تماشا مجنون خراب، در خرابي هر کس شده در کنار آبي مجنون رميده در بيابان هر کس به سوي چمن شتابان مجنون رميده خار بر دوش هر کس صنمي چو گل در آغوش بگريست که...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

چون نافه گشاد باد نوروز

شاعر : امير خسرو دهلوي

بشکفت بهار عالم افروز		چون نافه گشاد باد نوروز
آراست، گلوي گل، حمايل		از شبنم گوهرين شمايل
لرزنده شد از نسيم نوروز		نازک تن لاله‌ي دل افروز
گشتند بهر چمن خرامان		با شاهد و مي خجسته نامان
مجنون و دلي رميده، حاشا!		هر کس به عزيمت تماشا
مجنون خراب، در خرابي		هر کس شده در کنار آبي
مجنون رميده در بيابان		هر کس به سوي چمن شتابان
مجنون رميده خار بر دوش		هر کس صنمي چو گل در آغوش
بگريست که بوي يارش آمد		هر باد که از بهارش آمد
کرد از غم دوست پيرهن چاک		هر گل که شگفته ديد بر خاک
زو انس نشايد آرزو کرد		آن کس که به کوه و دشت خو کرد
باشد چو خانه نزد او خاک		آهو که خورد به دشت خاشاک
زندان قفص کجا کند خوش؟		مرغي که ز سبزه داشت مفرش،
کز دور پديد گشت گردي		او بود و غمي و باد سردي
خونابه زداي روي زردش		ياري دو ز محرمان دردش
آن گم شده را به خاک جويان		بودند به کوه و دشت پويان
وز دور جمازه را نشاندند		در کوچ گهش، جمازه راندند
ريزان ز دو ديده، در مکنون		رفتند پياده پيش مجنون
غولي به کناره‌ي سرابي		ديدند به گوشه‌ي خرابي
در حلقه‌ي دام و دد نشسته		زنجير ز همدمان گسسته
در خون جگر غريق، چوني؟		گفتند که: اي رفيق، چوني؟
وز صحبت دوستان بريدي؟		آخر چه شدت که وارميدي،
با شير و گوزن ساختي بس		خو باز گرفتي از همه کس
مردم نکند چنين جدايي		زينسان نبرند آشنايي
چونست، که با ددان شدي خويش		تو مردم و دانشت ز حد بيش،
دلها، به نشاط مي، گرو کرد		برخيز که گل شکوفه نو کرد
ما منتظريم و دوستان هم		وقت چمنست و بوستان هم
باشي به مراد دوستداران		امروز اگر دمي چو ياران
باشيم، به روي يکدگر شاد		گل‌گشت چمن کنيم چون باد
بي‌دوست مباد زندگاني		بيني رخ دوستان جاني
وانگه گره‌ي جواب بگشاد،		مجنون ز دو ديده آب بگشاد
بادا شبتان زر و ز من دور		گفت: اي شب و روزتان همه سور
چون خوي گرفته‌ام بهشتست		پيرايه‌ي من اگر چه زشتست
کز بلبل مست نيست يادم		زان گونه به بانگ بوم شادم
کز باغ کسان خبر ندارم		در دشت چنان خوشست خارم
در باغ بريش جان گيرد		غولي که به دشت خو پذيرد
با سرو و گلش چکار باشد؟		آنرا که خيال يار باشد،
وان گل که مراست در چمن نيست		بگذار چمن که يار من نيست
راندند بسي سرشک جان سوز		ياران ز چنان جواب دل دوز
زندان دلت خزانه‌ي درد		گفتند که اي نشانه‌ي درد
خوشتر ز گل و بهار ديدن		شک نيست که روي يار ديدن
او نيز دران چمن چراغست		ليکن گل تو که رشک باغست
جان تازه کند به سبزي شاخ		گه گه، که دلش بگيرد از کاخ
با هم نفسان و هم نشينان		آيد به چمن، چو نازنينان
او گوشه گرفته با دل تنگ		ايشان همه با نشاط هم رنگ
بيني گل تازه را به گلشن!		برخيز، مگر ز بخت روشن
برشد ز دلش بر آسمان دود		مجنون که شنيد نام مقصود
بر ناقه نشست و محمل آراست		با هم نفسان ز جاي برخاست
در جلوه‌گه‌ي نشاط جويان		رفتند از ان خرابه پويان
بودند نشسته، چشم در راه		ياران عزيز در چمن گاه
گشتند ز رفق بر زمين پست		ديدند چو روي عاشق مست
در صدر تنعمش نشاندند		گرد از رخ نازکش فشاندند
ني از خود و ني ز کس خبر داشت		او دل به ولايتي دگر داشت
کازار و نوازشش يکي بود		ني رنجه شد و نه گشت خشنود
او با دل خود به عشق بازي		ياران به نشاط و عيش سازي
مجنون بنشيد خويشتن خوش		مطرب غزلي کشيده دلکش
هر کس که شنيد کرد فرياد		هر ناله که زد ز جان ناشاد
زنجير بريد و رشته بگسست		از حلقه‌ي دوستان برون جست
وز سايه‌ي سرو جست چون باد		ناليد دمي ز بخت ناشاد
بر خار پياده رخش مي‌تاخت		دامن ز گل پياده پرداخت
پيکان فراق را سپر شد		در کوه شد و به تيغ بر شد
گردش، چون سپهر، حلقه بستند		باز آن ددگان که صف شکستند
مي‌داد گهر به سنگ خارا		از آب دو ديده بي مدارا

چون نافه گشاد باد نوروز

تازه های مقالات

بیشترین بازدید هفته